บททั้งหมดของ หนี้รัก: บทที่ 31 - บทที่ 40

ยี่หวาเดินลงมาด้วยใบหน้าที่ไม่สดใสเหมือนเคย เธอลงมาภาคินก็ยังไม่ได้เริ่มทานข้าว จนเธอนั่งลงนั่นล่ะถึงได้ลงมือทาน ยี่หวานั่งทานของตัวเองไปเงียบๆ ไม่ได้พูดหรือคุยเหมือนอย่างเช่นทุกที “คุณยี่หวารับอะไรเพิ่มมั้ยคะ วันนี้อาหารไม่อร่อยเหรอ” ตาถามเมื่อเห็นว่ายี่หวาไม่ค่อยตักกับข้าวสักเท่าไหร่ ทานแต่ข้าวเปล่าในจานจนเกือบหมด “อร่อยค่ะ” ยี่หวายิ้มบางๆ แล้วกินข้าวเปล่าในจานจนหมด เธอดื่มน้ำแล้วนั่งก้มหน้านิ่งๆ รอจนภาคินกินของตัวเองหมด “อย่ากลับช้า” ภาคินหันไปบอกตา ตาพยักหน้ารับรู้ก่อนที่ภาคินจะเดินออกจากโต๊ะไป เขาเองไม่อยากจะยุ่งยากกับเด็กพูดไม่รู้เรื่อง ภาคินออกไปแล้วเหลือแค่ยี่หวาที่นั่งก้มหน้า และน้ำตาที่หยดแหมะลงบนมือเล็ก “ฮึก..” “ยี่หวา ไม่ร้องนะคะ ท่านก็เป็นแบบนี้” ตาลูบผมนิ่มของยี่หวาอย่างสงสาร “ฮึก การที่ยี่หวาเป็นตัวเองมันแย่มากเลยใช่มั้ยคะ ฮึก เป็นของไร้ราคามากเลยใช่มั้ย คุณขาถึงไม่ชอบใจเอาเสียเลย” “ไม่คิดแบบนี้นะ เพราะยี่หวามาอยู่ที่นี่แล้ว การที่หนูจะใส่เสื้อผ้าแพงๆ ดีๆ กลับบ้าน แบบน

ยี่หวายังยิ้มได้ไม่เต็มที่เท่าไหร่ จนภาคินดึงเธอเข้ามาแล้วกอด “คุณขา ฮึก” และน้ำตาของยี่หวาก็ไหลลงมาอีกครั้ง “ไม่ร้องนะ” “อื้อ หนูไม่ร้องแล้ว คุณขาไม่โกรธหนูแล้วนะคะ” ยี่หวาถาม แขนเรียวกอดภาคินเอาไว้แน่น “อืม แต่ตอนนี้ฉันหิวแล้ว จะบ่ายโมงครึ่งแล้วยังไม่ได้กินข้าว” ภาคินบอก แม้ว่าความจริงจะได้กาแฟเย็นเข้มๆ มาดื่มในรถแล้วก็เถอะ “ไปกินข้าวกันค่ะ แต่กินอย่าอิ่มเกินนะคะ ของหวานยี่หวาตั้งใจทำให้คุณขาสุดฝีมือเลย” ยี่หวาแอบเช็ดน้ำตากับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของภาคินอย่างเนียนๆ แล้วขยับออกไปเพื่อมองหน้า “ขี้มูกเลอะ” “ฟืดดด” สูดน้ำมูกจนภาคินยิ้ม “สกปรกอีกแล้ว” ภาคินว่าเหมือนเดิมแต่ตอนนี้ที่ต่างก็คงเป็นปลายนิ้วโป้งที่เช็ดคราบที่หลงเหลือออกให้อย่างไม่รังเกียจ ยี่หวาถึงกับอึ้งไปทันที “ป่ะ” แม้ว่าจะไม่ได้มีคำหวานๆ แต่ภาคินก็ทำให้ยี่หวารู้ว่าวันนี้ยี่หวาจะกลับมายิ้มสดใสได้เหมือนเดิมแล้ว ยี่หวากอดแขนภาคินออกมาจากห้อง เมื่อเห็นว่าภาคินไม่ได้ว่าอะไรเธอก็กอดลงมาถึงด้านล่างเลย ระหว่

ยี่หวาที่กำลังกวนแป้งที่ใส่ส่วนผสมลงไปจนครบ มะพร้าวอ่อนที่ไม่ได้อ่อนมากแต่เนื้อก็ยังนิ่มฝานเป็นชิ้นๆ แล้วผสมลงไปในแป้ง ยี่หวาตั้งใจทำมากๆ แม้จะประหม่าอยู่บ้างที่มีภาคินมานั่งมองอยู่ “ไฟได้รึยังคะพี่ตา” ยี่หวาถาม ตอนนี้ภาคิน ยี่หวา ตาและปราโมทย์รวมตัวกันหลังบ้าน พื้นที่ที่สามารถก่อไฟจากแผ่นไม้ได้ “ได้ที่แล้วค่ะ ย่างได้แล้วค่ะคุณยี่หวา” ตาตอบกลับมายี่หวาก็พยักหน้า ภาคินที่มองอีกคนทำอย่างเพลินๆ ก็ขยับไปนั่งใกล้ๆ หยิบใบมะพร้าวที่ตัดเอาไว้เรียบร้อยแล้วมาส่งให้ยี่หวา ยี่หวารับมาแล้วทำอย่างคล่องแคล่ว “คุณขาลองทำดูหน่อยมั้ยคะ” ยี่หวาถาม “เสียของรึเปล่า” ภาคินว่าอย่างไม่ค่อยมั่นใจ “ไม่หรอกค่ะ ทำได้อยู่แล้ว แบบนี้นะคะ” ยี่หวาส่งใบมะพร้าวให้ ถือของตัวเองอยู่ด้วย ภาคินทำตามทุกขั้นตอน หยิบช้อนแล้วตักแป้งใส่ใบมะพร้าว “ไม่ต้องเยอะนะคะเดี๋ยวใบมันแตก” “ได้มั้ย” ภาคินถาม ให้อีกคนดูขนมในมือ “ได้ค่ะ เสร็จแล้วก็กลัดแบบนี้นะคะ” ยี่หวาหยิบก้านมะพร้าวแห้งที่ตัดเป็นชิ้นเล็กๆ เพื่อใช้กลัดขนม สอนภาคิน

เป็นอย่างที่ยี่หวาคิดเอาไว้แหละว่ามันเปื้อนจริงๆ เธอรีบลุกจัดการตัวเองแล้วรีบออกมาจัดการที่นอน ดีที่พี่ตามีผ้ากันเปื้อนรองเอาไว้อีกชั้นใต้ผ้าปูทำให้เลอะแค่ผ้าปูที่นอนเท่านั้น “ทำอะไรคะยี่หวา จะถึงเวลาอาหารเช้าแล้วนะ” ตาที่เดินเข้ามาแล้วไม่เห็นยี่หวาก็ร้องถาม แต่ประตูห้องน้ำเปิดอยู่เลยเดินไปก็ต้องถามอีกรอบ “ทำอะไรคะนั่น” “ซักรอยเปื้อนค่ะพี่ตา” ตอบไปมือก็ขยี้รอยเปื้อนตรงท่อระบายน้ำทิ้งไปด้วย “โอ้ย พี่ทำให้ก็ได้ค่ะ แล้วยังปวดท้องอยู่มั้ย” ตาถามอย่างเป็นห่วง “ยี่หวาบอกแล้วไงว่าของแบบนี้ยี่หวาทำเอง ยี่หวาไม่ปวดท้องแล้วค่ะ คงจะปวดแค่วันแรก” ยี่หวาว่าออกมาอย่างจริงจังจนตาต้องส่ายหน้าเบาๆ ไม่ลืมตอบให้อีกคนสบายใจด้วยเพราะตอนนี้เธอไม่ปวดท้องแล้วจริงๆ นะ “โอเคค่ะ อาบน้ำแล้วใช่มั้ยคะ” “ใช่ค่ะ เดี๋ยวยี่หวาซักรอยเปื้อนนี่หมดแล้วจะเอาใส่ตะกร้านะคะ พี่ตาช่วยเอาไปซักเลยได้มั้ยเดี๋ยวมันขึ้นรา” เพราะการเปียกชื้นแค่จุดเดียวและซุกเอาไว้มันจะอับชื้นได้ “ได้ค่ะ ไม่มีปัญหาเลย แล้วใกล้เสร็จรึยังคะ”

“บริการให้คุ้มค่าตัวล่ะ” เสียงที่พูดออกมาเป็นคำตอกย้ำให้ยี่หวายิ่งรู้สถานะที่แท้จริงของเธอ มือเล็กที่สั่นเทาเล็กน้อยกอบกุมแท่งที่สงบนิ่งขึ้นมา มือเล็กชักรูดอยู่ไม่นานความใหญ่โตก็คับพองจนเต็มมือ ยี่หวาขยับเข้าไปใกล้ ปลายลิ้นตวัดลงบนรอยแยก แต่ไร้เสียงความพอใจจากภาคิน ยี่หวารับความใหญ่โตนั่นเข้ามาในปากแล้วขยับเข้าออก “อึก อึก อึก” ยี่หวาพยายามทำมันอย่างเต็มที่ ภาคินกัดฟันกรอดกับท่าทางของอีกคน มือหนาขยุ้มผมของยี่หวาก่อนที่จะเป็นเขาเองที่กดศีรษะเล็กแล้วกระแทกท่อนเอ็นเข้าในโพรงปากน้องจนยี่หวาต้องผวาจับเอวสอบเอาไว้ “อึก อึก อึก ฮึก” ยี่หวาสะอื้นเพราะความเจ็บจุกในปากและลำคอ “ไม่ไหวแล้วหรือไง จะขายตัวมันต้องทำให้ได้ทุกอย่างไม่รู้เหรอ” ภาคินถามเสียงเข้ม ตาคมยังดุดัน ยังกระแทกแท่งร้อนของตัวเองเข้าในปากน้องไม่ยั้ง “ฮึก อ่อก อ่อก แค่ก แค่ก” “ชิท!!!” ภาคินดึงผมที่ขยุ้มเอาไว้ของยี่หวาออกจนอีกคนหน้าหงาย “อย่าอวดดี” ภาคินใช้อีกมือบีบปลายคางของยี่หวาเอาไว้ มองใบหน้าที่ตอนนี้เปื้อนไปด้วยน้ำตา .. อย่างสงสาร