บททั้งหมดของ ลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด: บทที่ 71 - บทที่ 80

เสาร์ต่อมา... บรรยากาศที่ร้านซ่อมรถมอเตอร์ไซค์ของคมกลับมาคึกคักอีกครั้ง กลิ่นน้ำมันเครื่องและเสียงดนตรีจังหวะสนุกสนานเปิดคลอเบาๆ กลุ่มวัยรุ่นแก๊งเพื่อนมารวมตัวกันครบหน้าครบตาเพื่อฉลองที่ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี ​มาร์คกำลังลองสตาร์ตรถมอเตอร์ไซค์คันใหม่ที่ปรับแต่งเครื่องยนต์เสร็จเรียบร้อย เสียงท่อดังกระหึ่มเร้าใจ ขณะที่เฌอกับสิงโตช่วยกันยกปิ้งย่างหมูกระทะและเครื่องดื่มมาจัดวางบนโต๊ะไม้หน้าร้าน อาตี๋ที่อาการหายดีเป็นปรกติแล้ว นั่งอยู่ข้างๆ สายน้ำ สายน้ำคอยคีบเนื้อหมูชิ้นโตส่งใส่จานให้อาตี๋ไม่หยุด ​"กินเยอะๆ มึง ตัวแค่นี้จะไปมีแรงซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์กูได้ไง" สายน้ำดุเสียงนุ่ม ​อาตี๋เคี้ยวหมูจนแก้มตุ่ย ยิ้มตาหยีตอบกลับไป "ขอบคุณครับพี่สายน้ำ! พี่ก็กินบ้างดิ คอยแต่ป้อนผมอยู่นั่นแหละ" ​"กูกินมึงแทนได้ปะล่ะ?" สายน้ำกระซิบข้างหูอาตี๋ด้วยน้ำเสียงกวนๆ ​"พี่สายน้ำ!" อาตี๋ร้องเสียงหลง หน้าแดงแปร๋นถึงใบหู ทุบแขนสายน้ำแก้เขินทันที ท่ามกลางเสียงหัวเราะแซวของมาร์คและเฌอ ​ดาวตกเดินถือถาดใส่ถ้วยน้ำจิ้มออกมาจากหลังร้าน โดยมีคมเดินตามคุ้มกันและช่

แสงแดดยามเช้าทอดตัวผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาภายในห้องนอนของดาวตก เสียงนกผ่องร้องแว่วมาจากพุ่มไม้ด้านนอกหอพัก บรรยากาศเงียบสงบและผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดาวตกค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความอบอุ่นจากวงแขนแกร่งที่ตระกองกอดเอวของเขาไว้แน่นจากด้านหลัง ​ดาวตกเบือนหน้ากลับไปมอง เห็นใบหน้าคมเข้มของ คม ยามหลับใหล นัยน์ตาคู่คมที่เคยดุดันบัดนี้ปิดสนิท ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แพขนตาหนาและรอยแผลเป็นเล็กๆ ตรงโหนกแก้ม ยิ่งทำให้ชายหนุ่มดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างประหลาด ​ดาวตกรอยยิ้มหวาน ยื่นมือไปเกลี่ยปอยผมที่ตกปรกหน้าผากของคมออกเบามือ ความรู้สึกรักและผูกพันพุ่งสูงขึ้นในอก เขาไม่อยากเชื่อเลยว่า ชายหนุ่มที่ย้ายมาอยู่ข้างห้อง คนที่เคยทำตัวเย็นชาและเต็มไปด้วยความลับ บัดนี้จะกลายมาเป็นคนที่นอนอยู่ข้างๆ และพร้อมจะอยู่เคียงข้างเขาไปตลอดชีวิต ​"แอบมองฉันตอนหลับอยู่เหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำของคมดังขึ้นเบาๆ ทั้งที่ยังไม่ได้ลืมตา ​ดาวตกชะงักมือ เขินจนหน้าขึ้นสีระเรื่อ "พี่คม! ฟื้นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!" ​คมค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองเด

​หลังจากเดินทางกลับมาจากบ้านของทิวทัด บรรยากาศที่หอพักเดิมก็กลับคืนสู่ความสงบและอบอุ่นอีกครั้ง ในช่วงค่ำยามเย็น แสงไฟสีนวลตาเปิดสว่างไสว คมนั่งอยู่ในห้องของดาวตก กายท่อนบนสวมเพียงเสื้อกล้ามสีเข้ม เผยให้เห็นผ้าพันแผลที่ไหล่ขวาซึ่งเริ่มลดขนาดลงมากแล้ว คมกำลังใช้มือซ้ายเปลี่ยนหลอดไฟตรงมุมโต๊ะอ่านหนังสือให้ดาวตกอย่างตั้งใจ ​ดาวตกเดินถือแก้วน้ำส้มสดเข้ามาในห้อง ยืนมองหลังกว้างของชายหนุ่มรุ่นพี่ด้วยรอยยิ้มหวาน เด็กหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ วางแก้วน้ำส้มไว้บนโต๊ะ ก่อนจะขยับเข้าไปชิดแผ่นหลังของคม ยื่นมือสองข้างไปกอดเอวหนาของคมไว้จากด้านหลังเบามือ ​คมชะงักมือที่กำลังหมุนหลอดไฟ ยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะหันหน้ากลับมามองเด็กหนุ่ม "เป็นอะไรไปครับ? อยู่ดีๆ ก็มากอด" ​"เปล่าสักหน่อย..." ดาวตกตอบเสียงอุบอิบ ซบแก้มลงกับแผ่นหลังอุ่นของคม "แค่อยากกอดช่างซ่อมรถประจำตัวไม่ได้หรือไงครับ?" ​คมหัวเราะในลำคอเบาๆ หมุนตัวกลับมารับร่างบางของดาวตกเข้ามากอดไว้ด้วยแขนซ้าย คมใช้นิ้วชี้เชิดคางของเด็กหนุ่มขึ้น สบตากับนัยน์ตากลมโตสดใสตรงๆ ​"กอดได้ตลอดชีวิตเลยครับ" คมเอ่ยเสียงทุ้

ความครึกครื้นและบรรยากาศอันอบอุ่นหรูหราอบอวลไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมือง แสงไฟคริสตัลดวงใหญ่บนเพดานส่องสว่างสะท้อนกับซุ้มดอกไม้สดสีขาวและสีชมพูพาสเทลที่ถูกประดับประดาไว้อย่างพิถีพิถัน วันนี้คืองานมงคลสมรสอันแสนงดงามระหว่าง ทิวทัด และ น่านฟ้า งานที่จัดขึ้นอย่างสมเกียรติหลังจากที่มรสุมชีวิตและเรื่องเลวร้ายทั้งหมดได้ผ่านพ้นไปโดยสมบูรณ์ ​ภายในห้องพักฟื้นผู้แต่งตัวด้านหลังเวที น่านฟ้าในชุดสูทสีขาวครีมตัดเย็บอย่างประณีต นั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ หน้าท้องของน่านฟ้าขยายใหญ่อย่างเห็นได้ชัดจากการอุ้มท้องลูกน้อย แต่ใบหน้าของน่านฟ้ากลับสว่างไสว ฉายประกายความสุขและอิ่มเอิบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดาวตกเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับจับไหล่ของพี่ชายเบามือ นัยน์ตากลมโตสบมองพี่ชายผ่านกระจกด้วยความซาบซึ้งใจ ​"พี่น่านฟ้าสวย... เอ้ย หล่อมากเลยครับวันนี้" ดาวตกเอ่ยชมพร้อมรอยยิ้มสดใส น้ำตาคลอเบาๆ ที่เต้าตา "ผมดีใจจริงๆ ที่เห็นพี่มีความสุขขนาดนี้" ​น่านฟ้าหมุนตัวกลับมาหากระชับมือของดาวตกไว้แน่น "ขอบใจมากนะดาวตก... ถ้าไม่มีดาวตก ไม่มีพวกพี่คม และเพื่

กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว... ฤดูกาลเปลี่ยนแปลงไปแต่ความรักและมิตรภาพของทุกคนยังคงแน่นแฟ้นและมั่นคงไม่เคยเปลี่ยน ร้านซ่อมรถมอเตอร์ไซค์ของคมถูกปรับปรุงใหม่จนกว้างขวางและเป็นระเบียบเรียบร้อย ป้ายชื่อร้าน 'คม & ดาวตก การช่าง' ถูกติดไว้อย่างโดดเด่นหน้าประตูร้าน เป็นสัญลักษณ์แห่งความร่วมมือและความรักของพวกเขาทั้งสองคน ​ในบ่ายวันเสาร์ที่แดดอบอุ่น... บรรยากาศหน้าร้านเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงหัวเราะ ดาวตกในชุดนักศึกษาที่เลอะคราบน้ำมันเครื่องเล็กน้อย กำลังช่วยคมและมาร์คเช็กระบบเครื่องยนต์ของรถบิ๊กไบค์ลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว ความรู้ที่เรียนมาจากมหาวิทยาลัยนำมาปรับใช้กับงานจริงได้อย่างสมบูรณ์แบบ ​"โหยยย ไอ้ดาว! มึงนี่โคตรเก่งเลยว่ะ!" มาร์คเอ่ยชมเสียงดัง ขณะเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก "เดี๋ยวนี้ไล่สายไฟเครื่องยนต์คล่องกว่ากูอีกนะเนี่ย!" ​"ก็ผมมีครูดีไงครับ" ดาวตกยิ้มตอบ พลางหันไปมองคมที่กำลังขันน็อตอยู่ข้างๆ ​คมหัวเราะในลำคอเบาๆ ยื่นมือไปเช็ดคราบน้ำมันเครื่องบนแก้มเนียนของดาวตกออกเบามือ "ครูดี... แต่คนเรียนเก่งและตั้งใจมากกว่า" ​ทางด้านหลังร้าน