All Chapters of สยบรักเพื่อนวิศวะตัวร้าย (5p): Chapter 31 - Chapter 40

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นในช่วงสายของวันศุกร์ ขณะที่เพียงฟ้ากำลังนั่งกอดหมอนอยู่บนโซฟาในห้องพัก ดวงตากลมไล่อ่านข้อความในกลุ่มแชตด้วยสีหน้ามึนงงแก๊งพิทักษ์ยัยลูกหมู [5]ฟง: พรุ่งนี้ไปทะเลกันปะเหนือฟ้า: ไปดิ กูอยากเปลี่ยนบรรยากาศกับเมียพอดีเพียงฟ้า: เดี๋ยวนะ ใครอนุญาตให้ตัดสินใจเร็วขนาดนั้นฟง: เสียงส่วนใหญ่เห็นด้วยแล้วนะยัยลูกหมูเพียงฟ้า: มีแค่สองคนเองนะ!เฟย: สาม เฟยนับตัวเองด้วยวายุ: ไปได้เพียงฟ้า: …เหนือฟ้า: เหลือมึงคนเดียวแล้วเมียเพียงฟ้า: อย่าเรียกแบบนั้นในกลุ่มนะ!ฟง: สรุปไปห้าคน จบเพียงฟ้า: พวกนายเอาแต่ใจเกินไปแล้ว!เพียงฟ้าจ้องหน้าจออยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจยาวจนผมหน้าปลิว เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมการวางแผนเที่ยวของกลุ่มนี้ถึงไม่เคยเริ่มต้นด้วยคำถามว่า “ทุกคนว่างไหม” แต่กลับเริ่มต้นด้วยการประกาศของฟง ตามด้วยการเห็นด้วยอย่างรวดเร็วของเหนือฟ้าและวายุ ส่วนเฟยก็ทำเหมือนตัวเองเป็นคนมีเหตุผล ทั้งที่กดสนับสนุนทริปตั้งแต่ยังไม่มีรายละเอียดอะไรสักอย่างไม่มีการจองห้องพักไม่มีการวางแผนเส้นทางไม่มีการตกลงว่าจะออกกี่โมงและไม่มีใครถามด้วยซ้ำว่าเธออยากไปหรือเปล่า“พวกบ้า…”หญิงส

เสียงคลื่นทะเลดังแว่วเข้ามา ก่อนที่รถจะเลี้ยวผ่านแนวต้นมะพร้าวเข้าสู่บริเวณวิลล่าหรู เพียงฟ้าที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ผืนทะเลสีครามกว้างไกลสุดสายตาสะท้อนแสงแดดในช่วงบ่ายเป็นประกายระยิบระยับ ราวกับดวงดาวนับล้านร่วงหล่นสู่ท้องทะเล“ถึงแล้ว!”เสียงของเธอดังขึ้นด้วยความตื่นเต้น จนฟงที่นอนเอนตัวอยู่สะดุ้งตื่นทันที“ถึงไหน? ร้านอาหารเหรอ?”“ทะเล!”“อ๋อ…” ฟงพึมพำ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเบาะตามเดิม “ถ้าไม่ใช่ของกิน ปลุกฉันทำไม”“ฟง!”เพียงฟ้าหันกลับไปค้อนเขา แต่ใบหน้าสวยยังคงเปื้อนรอยยิ้ม เหนือฟ้าที่นั่งข้างเธอขยับตัวมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของแฟนสาวอย่างเอ็นดู“ชอบไหม?”“ชอบมาก! สวยกว่าที่คิดอีก” เพียงฟ้าพยักหน้ารัว ๆ“แค่ทะเลเอง”“เหนือก็พูดได้สิ เคยมาบ่อยแล้วนี่”“ถ้ามึงอยากมาอีก กูพามาได้”เหนือฟ้าพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่แววตาที่มองเธอกลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“จริงเหรอ?”“อืม”“แล้วถ้าเค้าอยากมาอีกเดือนหน้า?”“ก็มา”“ถ้าอยากมาอาทิตย์หน้า?”“กูก็พามา”“แล้วถ้าอยากมาทุกวัน?” เหนือฟ้าหันมาสบตาเธอ ริมฝีปากยกขึ้นอย่างยิ

แสงแดดยามบ่ายสาดลงบนผืนทรายระยิบระยับ ลมทะเลพัดพากลิ่นเค็มจาง ๆ เข้ามาปะปนกับเสียงหัวเราะของคนทั้งสี่ที่กำลังวุ่นวายอยู่บริเวณชายหาดหน้าวิลล่า เพียงฟ้าสวมชุดว่ายน้ำสีสดใสที่ไม่โป๊จนเกินไป และยังมีเสื้อคลุมบาง ๆ พาดอยู่บนไหล่ด้วยฝีมือของเหนือฟ้ากลุ่มผมนุ่มยาวสลวยถูกรวบขึ้นอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น เธอเดินย่ำทรายไปมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ตั้งแต่ลงมาถึงชายหาดก็แทบไม่ได้หยุดพูดเลยสักครั้ง“ฟง! น้ำตรงนั้นลึกไหม?” เธอตะโกนถามพลางหรี่ตามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใต้คลื่น“ตัวฉันสูงอย่างกับเปรตเอาอะไรมาลึกวะยัยลูกหมู” เขาเอ่ยต่อ “ต่อถ้าเป็นเธอก็ไม่แน่ว่ะ เตี้ยฉิบหาย”“ฟง!”เพียงฟ้าพองแก้มออกมาทันทีที่โดนล้อเลียน ใบหน้าสวยไม่รอช้าเธอรีบเดินลงไปในทะเล ยกมือเรียวตวัดน้ำใส่หน้าอีกฝ่ายเพื่อแก้แค้น“มึงแกล้งเมียกูเหรอวะไอ้ฟง” ร่างยักษ์ของเหนือฟ้าเข้าร่วมกับเพียงฟ้าทันที“เฮ้ย! แน่จริงอย่ารุมดิวะ!”“สมน้ำหน้า!”หญิงสาวหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ ที่ได้แก้แค้นฟงโดยมีแฟนหนุ่มอย่างเหนือฟ้าคอยหนุนหลัง ในขณะที่ชายหนุ่มทั้งสองกำลังฟัดเหวี่ยงกันในน้ำ เพียงฟ้าก็หันไปมองชายหนุ่มที่อยู่

แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ ลาลับขอบฟ้า บริเวณริมสระน้ำของวิลล่าหรูถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นมื้ออาหารค่ำแบบง่าย ๆ โต๊ะไม้ตัวยาวถูกลากมาตั้งใกล้ขอบสระ บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารทะเลสด ๆ ที่พวกเขาช่วยกันเตรียมตั้งแต่ช่วงเย็น ทั้งกุ้งเผาตัวโต ปลาหมึกย่าง หอยนางรม ปูม้านึ่ง และน้ำจิ้มซีฟู้ดรสจัดที่เพียงฟ้าชอบนักชอบหนากลิ่นหอมของอาหารลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นไอทะเลอ่อน ๆ ชวนสดชื่น เหนือศีรษะมีไฟประดับดวงเล็ก ๆ แขวนอยู่ระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้าน ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอบอุ่นและสวยงามจนไม่อาจละสายตาได้“โอ๊ย ร้องฉิบหาย!”ฟงร้องขึ้นขณะที่ยกถาดกุ้งเผามาวางบนโต๊ะ เขารีบชักมือกลับเพราะถาดร้อนจนแทบลวกนิ้ว“โง่หรือเปล่าวะ ทำไมไม่ใช้ถุงมือ” เหนือฟ้าถามเสียงเรียบจากอีกฝั่ง“กูก็คิดว่ามันเย็นแล้วนี่หว่า”“โง่”“ไอ้เหี้ยเหนือ”ท่ามกลางสงครามน้ำลายระหว่างชายหนุ่มทั้งสอง เพียงฟ้าหัวเราะจนไหล่สั่นพลางนั่งแกะกุ้งแม่น้ำตัวโตไปด้วย“พวกนายสองคนเนี่ยนะ ทะเลาะกันได้ทุกเรื่องจริง ๆ ”“มันหาเรื่องกูก่อน” ฟงชี้ไปทางเหนือฟ้า“กูแค่บอกให้มึงระวัง”“นั่นไง! น้ำเสียงมึงหาเรื่อง!”“พอเลยทั้งคู่”เพียงฟ้าส่ายหน้า ก่อนจะก้มกลับไปสนใจกุ

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีขาวของวิลล่าหรูริมทะเล ละอองแสงสีทองทอดตัวลงบนพื้นภายในห้องนั่งเล่น เสียงคลื่นยังคงดังแว่วอยู่ไกล ๆ สลับกับเสียงนกทะเลที่บินผ่านหลังคาบ้านพักหลังจากมื้ออาหารเย็นที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ทุกคนต่างนอนหลับกันอย่างเต็มอิ่ม เว้นแต่บางคนที่ยังคงตื่นขึ้นมาพร้อมความคิดวุ่นวาย ที่ไม่ยอมปล่อยให้เขาหลับสนิทตลอดคืนวายุยืนอยู่ริมหน้าต่างตั้งแต่ก่อนที่คนอื่นจะตื่น แก้วกาแฟสีดำในมือยังคงมีไอร้อนลอยขึ้นจาง ๆ ดวงตาคมทอดมองผืนทะเลเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย เขาไม่ได้นึกถึงเรื่องงาน และไม่ได้คิดถึงผู้หญิงคนไหนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต แม้แต่ฟ้าที่เคยเป็นคู่นอนของเขาแต่เขากลับนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ภาพของเพียงฟ้าที่นั่งอยู่ข้างเหนือฟ้า อีกฝ่ายคอยแกะกุ้ง ป้อนอาหาร และเลื่อนเก้าอี้เข้าใกล้เธอจนแนบชิด ภาพทั้งหมดมันยังคงติดอยู่ในความคิดของเขาจนน่ารำคาญทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องของเขา และเพียงฟ้าก็มีสิทธิ์จะรับความใส่ใจจากคนรักของตัวเอง ทุกอย่างล้วนถูกต้องตั้งแต่แรกแล้วเขาจะหงุดหงิดไปทำไมกัน...“ตื่นเช้าจังนะ”ในขณะที่วายุกำลังขมวดคิ้วเมื่อพบว่ากาแฟในแก้วเริ่มเย็นลงแล้ว เสียงของฟงพ