คุณคี のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

บทที่ 3 เฮีย “ถึงแล้ว” เสียงทุ้มที่เอ่ยกระซิบข้างหูทำให้มือนุ่มยกขึ้นขยี้ตา แล้วกะพริบปริบๆ มองภาพเบื้องหน้า “ถึงแล้วจริงๆ ด้วย” พะวาพึมพำหลังเห็นหน้าบ้านของตัวเอง ใจยังอยากจะนอนต่ออีกสักนิด ยังไม่อยากลุกจากเบาะนุ่มๆ ไปไหนเลย เพราะร่างกายมีอาการขบเมื่อยจากบทรัก เวลานั้นก็ล่วงเลยเข้ามาสู่เช้าวันใหม่แล้ว “เข้าบ้านกันเถอะ” เสียงจากปากหยักดังอีกหน หลังเห็นพะวายังอิดออดอยากจะนอนต่อ พะวาพยักหน้า ฝืนใช้สองแขนหยัดตัวเองลงจากรถ ยังไม่ทันจะขยับตัวไปไหนก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากมุมด้านซ้ายของบ้าน ตรงที่มีโต๊ะหินอ่อนตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ ห่างออกไปเคยมีกรงเจ้าหมาสี่ขาตั้งอยู่ คนทั้งสองหันขวับไปมอง นัยน์ตาคมหรี่ลงอย่างระวังภัยเมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาพะวา “พะวา...เฮียอยากคุยด้วย” ชายผู้มาใหม่เอ่ยเสียงเข้ม เขานั่งรอท่ามกลางความมืดอยู่หลายชั่วโมงแล้ว แถมยังต้องทนให้ยุงกัดอีก สีหน้าของพะวาเข้มขึ้น มองชายที่มีรูปร่างพอๆ กับคิระ ต่างกันตรงคนที่แทนตัวเองว่าเฮียมีผิวสีแทนและใบหน้าเข้มกว่าเล็กน้อย

“อ้าว...” พะวาร้องอ้าวเสียงหลง นี่เธอเข้าใจผิดไปใช่ไหม พลันบ่นตัวเองอยู่ในใจ รู้งี้เมื่อวานไม่ชวนเขาติ๊ดหรอก พะวานะพะวา ปวดเอวฟรีแท้ๆ พลันนึกไปถึงประโยคของกลุ่มรุ่นพี่ ปกติพี่อิ๋มจะมีข้อมูลที่แน่นปึกและถูกต้องเสมอ เธอจึงเชื่อ แล้วอยากจะยกมือขึ้นเขกศีรษะตัวเอง พี่อิ๋มแกล้งหยอกพวกเพื่อนๆ เล่นแน่ๆ พลางมองคนมีความชำนาญตาแป๋ว ปากถามเย้าแหย่ออกไป “คุณคีปวดเอวด้วยหรือคะ” “ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์นะพะวา ฉันก็เป็นมนุษย์ที่มีความรู้สึกคนหนึ่ง” ‘พะวาดีใจที่คุณคียังมีความรู้สึกค่ะ’ พะวาพึมพำราวกระซิบ แล้วหันไปสนใจสมาร์ตโฟนแว็บหนึ่ง “พะวาลงไปอาบน้ำก่อนนะคะ ยังไงก็ต้องไปทำงานค่ะ” เธอเห็นพวกพี่ๆ ไลน์มาถามอย่างห่วงใยกันยกใหญ่ที่จู่ๆ เธอก็ไม่ไปทำงาน “เดี๋ยวฉันไปส่ง” คิระเอ่ยบอก ขณะเดินไปหยิบเสื้อที่หยิบติดมาด้วยตั้งแต่เมื่อคืนขึ้นสวม ตามด้วยแว่นที่วางไว้บนโต๊ะหัวเตียง “ที่ทำงานพะวาอยู่แถวสาทรนะคะ รถติดมาก” คนที่กำลังลงจากเตียงหันไปบอก แต่ก็มีแววดีใจเล็กๆ พลางเอ่ยต่อ “จะทำให้คุณคีลำบากหรือเปล่าคะ

“ทำไมถึงไม่ซื้อเครื่องซักผ้า” คำถามดังขึ้นเมื่อไปพิงสะโพกอยู่กับประตูด้านข้าง สมัยนี้ผู้คนส่วนใหญ่นิยมหาเครื่องอำนวยความสะดวกมาเพิ่มความสบายให้ตัวเอง พะวาที่กำลังใช้มือขยี้ผ้าอยู่เงยหน้ามองคนที่พึ่งตื่นนอน “พะวาซักไหวค่ะ แต่ก่อนก็มีแค่ของพะวากับพ่อและแม่” ดวงหน้าหวานเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ถึงจะทำให้เหนื่อยไปบ้าง ทว่าก็คือความสุขเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้ทำเพื่อคนที่รัก สายตาดึงกลับไปยังกะละมังพลาสติกสีขาวเพื่อบอกกับเจ้าของผ้าในกะละมัง “ตอนนี้ก็เป็นของคุณคีกับพะวา” ดวงตาคู่สวยเป็นประกาย เธอยินดีซักผ้าให้คิระอย่างเต็มใจ คิระเห็นรอยยิ้มที่สดใส แต่ก็แฝงไปด้วยความเศร้า คงเพราะคิดถึงบิดา ตามองไปยังเก้าอี้พลาสติกสีฟ้าที่พะวาใช้นั่งอยู่ “ขอเก้าอี้ให้ฉันตัวหนึ่ง” “จะช่วยพะวาหรือคะ” คำของเขาเธอเข้าใจความหมายได้ไม่ยาก “อื้ม” สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเขาก็ซักเสื้อผ้าเองบ่อย ไม่อยากปล่อยให้พะวาต้องเหนื่อยเพียงลำพัง ช่วยกันซักไม่เท่าไรก็เสร็จ พะวายิ้มขอบคุณอย่างอิ่มเอมใจ ยกก้นหยิบเก้าอี้พลาสติกที่เธอซ้อนกันไว้ถึงสาม

ความคาดหวังของหญิงสาวผิดถนัด พะวาหลับๆ ตื่นๆ เพราะไอร้อนที่แผ่ตามใบหน้าและร่างกาย หนำซ้ำยังมีอาการปวดกระบอกตาด้วย สงสัยจะไม่ใช่แค่เป็นหวัดเพราะโดนฝน เธอกำลังถูกเจ้าไมเกรนตัวร้ายเล่นงาน เมื่อนอนไปได้ราวสามชั่วโมงพะวาก็พยุงร่างลุกจากเตียง สงสัยเธอต้องพึ่งยาอีกครั้งแล้ว “ปวดหัวชะมัด” พะวาบ่นพึมพำ เดินไวๆ ลงไปยังชั้นล่างเพื่อหยิบยาไมเกรนขึ้นมาใส่ปากแล้วดื่มน้ำตาม ดวงตาแทบไม่อยากลืมเพราะอาการปวดที่เป็นอยู่ แล้วรีบเดินกลับขึ้นห้องไปทิ้งตัวลงนอน กินยาไปสักพักอาการคงจะดีขึ้น ทันทีที่ศีรษะวางลงบนหมอน พะวาก็รีบดำดิ่งลงห้วงนิทรา เพราะไม่อยากทนกับการปวดหัวจนจะระเบิด กระทั่งมางัวเงียก็ตอนได้รับไออุ่นๆ ที่คุ้นเคย พะวาสัมผัสได้ว่ามีฝ่ามือใหญ่วางแนบอยู่บนหน้าผาก ปากอิ่มพึมพำร้องถาม “กลับมาแล้วหรือคะ” พะวาคิดว่าคนตัวโตคงกลับมาแล้ว รอยยิ้มปรากฏบนดวงหน้าแม้ยังไม่ได้เปิดตามอง ทว่ากลิ่นที่ลอยมาเตะจมูกกลับไม่ใช่กลิ่นหอมอ่อนๆ ในทันใดนั้นจึงต้องรีบลืมตาขึ้น แล้วความตกใจก็สำแดงบนดวงหน้าหวาน มือออกแรงผลักคนที่บุกรุกเข้ามาทันที “ออก

พอเช้าวันใหม่มาถึง พะวากับคิระที่ตื่นนอนราวสิบเอ็ดโมงเช้าได้ฝากท้องไว้กับร้านอาหารเจ้าดังแถวบ้าน โดยใช้บริการแอปพลิเคชันดังในการสั่งอาหาร โชคดีที่อาการตัวร้อนและปวดหัวของพะวาดีขึ้นมาก คงเป็นเพราะยาดีทั้งในแบบเม็ดและในแบบความห่วงใยที่ได้รับ เมื่อเสร็จหญิงสาวก็ก้าวเท้าขึ้นรถแท็กซี่มิเตอร์ที่เรียกมา มีชายหนุ่มนั่งอยู่ข้างๆ เพื่อจะไปยังห้างสรรพสินค้า ที่ไม่เอารถมอเตอร์ไซค์ไป คนตัวโตบอกว่าไม่อยากให้เธอตากแดด กลัวไข้จะกลับมาอีก หัวใจดวงน้อยจึงมีอาการสั่นรุนแรงราวกับมีแผ่นดินไหวขนาดหลายริกเตอร์ “ผมอยากได้กล้องวงจรปิดสักสี่ตัวครับสำหรับบ้านหลังไม่ใหญ่มาก” หลังเดินเข้าไปในโซนเครื่องใช้ภายในและภายนอกบ้านที่จำเป็น คิระก็เอ่ยบอกกับพนักงานที่ยืนรอบริการลูกค้าอยู่ ส่วนพะวายกคิ้วสูง นาทีถัดมาหัวใจที่สั่นอยู่แล้วก็มีอาการสั่นมากขึ้นไปใหญ่ยามได้ฟังคำอธิบายของชายหนุ่ม “เป็นบ้านไม้สองชั้นครับ ผมอยากได้ชั้นล่างสองตัว ชั้นบนหนึ่งตัว และมีกล้องตัวไหนเหมาะสำหรับติดในห้องนอนบ้างไหมครับ” “ร้านเรามีหลายแบบเลยครับ เชิญเข้าไปดูด้านในก่อนนะคร