บททั้งหมดของ เดือนประดับทราย: บทที่ 11 - บทที่ 20

“เดิมพันอะไร!” "ถ้าคุณแพ้จะต้องทำทุกอย่างตามที่ผมสั่ง” “และถ้าฉันเป็นฝ่ายชนะ" "คุณเลือกมาเลยว่าต้องการอะไร" "รู้ผลก่อนแล้วค่อยว่ากัน" อัมรานส่งสัญญาณ ไม่นานทหารก็นำเสื้อเกาะ ถุงมือและกล่องกระสุนปืนมาให้บุคคลทั้งสอง "เครื่องจะปล่อยเป้าชุดละสิบแผ่น หนึ่งเป้าถือเป็นหนึ่งคะแนน ใครยิงพลาดมากที่สุดก็จะถูกหักคะแนนตามนั้น" พันไมล์หยิบเสื้อเกาะมาสวม พร้อมกับสวมแว่นตา และสำรวจปืนลูกซองยาวในมือ อย่างคนใช้อาวุธเป็น "ใครจะเริ่มก่อน" พันไมล์ถาม รู้สึกค้นมือค้นไม้เต็มที อัมรานเลิกคิ้วสูง ผายมือเป็นเชิงบอกให้พันไมล์เริ่มก่อน ได้เลย...จัดไป" ว่าแล้วก็เดินไปยังจุดที่เตรียมไว้ ไม่นานเสียงปืนก็ดังขึ้น อัมรานมองเป้าบินที่แตกกระจายใบแล้วใบเล่า แม้จะไม่ชอบใจในความแก่นแก้วเกินหญิงของพันไมล์ แต่เขาก็ต้องยอมรับอย่างใจเป็นธรรมว่าเธอเก่งพอตัว “ฝีมือไม่เลว” เมื่อยิงจนครบสิบนัด กรรมการก็ได้ขานคะแนน "เต็มสิบ" พันไ

"ผมขอตรวจดูข้อเท้าของคุณพายหน่อยนะครับ" วาคิมเอ่ย พร้อมกับมองพันไมล์เป็นเชิงขออนุญาต พันไมล์พยักหน้าแทนคำตอบ หมอหนุ่มกุมข้อเท้าเล็กบางและเตรียมจะลงมือถอดรองเท้า แต่ยังไม่ทันลงมือ เสียงเข้มงวดของอัมรานก็ขัดขึ้น "หยุดก่อน..." ทุกคนหันไปมองด้วยสายตาเป็นคำถาม "นายถอด" เขาชี้แทนไท "ส่วนนาย...ตรวจ" เขาหันมาบอกวาคิม ชายหนุ่มทั้งสี่แม้จะงงกับคำสั่งของชีคหนุ่ม แต่ก็ไม่มีใครคิดที่จะถาม ยอมปฏิบัติตามแต่โดยดี "ข้อเท้าไม่พลิก แต่บวมจากการปะทะของแข็ง เดี๋ยวผมจะให้ลูกน้องเอาน้ำแข็งมาประคบไว้ แล้วทายาซ้ำพรุ่งนี้ก็น่าจะยุบ คุณพายพอจะลุกเดินไหวไหมครับ" แม้จะยังเจ็บอยู่ แต่ยี่ห้อพันไมล์ไม่มีหรอก ที่จะแสดงความอ่อนแอออกมาให้ทุกคนเห็น โดยเฉพาะชีคจอมบงการ "วิ่งยังไหวเลย" เจ้าตัวคุยโว แต่ดูเหมือนข้อเท้าเจ้ากรรมจะไม่ยอมฟังคำสั่ง ขยับเดินไม่ถึงก้าวก็แทบจะทรุดลงไปนั่งเหมือนเดิม ดีที่แทนไทรับไว้ทัน "ดื้อไม่เลิกเลยนะเรา" พี่ชายดุ "ไม่ต้องยุ่งเลยพี่แทน พายยังเดินไหว”

เมื่อพันไมล์เดินเข้าไปที่ห้องอาหารเธอพบพี่ชายของตนเอง กำลังนั่งคุยอยู่กับชีคอัมรานตามลำพังอยู่ภายในห้องนั้น เมื่ออัมรานเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาในห้อง เขาหันไปสั่งให้ลูกน้องยกอาหารเข้ามาเสิร์ฟ “ขาข้างที่เจ็บดีขึ้นบ้างหรือยังพาย” แทนไทเอ่ยถามเมื่อเห็นน้องสาวเดินเข้ามานั่งตรงข้ามเขา “ก็ยังเจ็บอยู่นิดหน่อยค่ะ แต่ดีที่ได้ยาของคุณจาบรินมาช่วยไว้ อาการก็เลยดีขึ้นมาก” "เขาแวะเอายาแก้ปวดกล้ามเนื้อมาให้พี่เหมือนกัน เมื่อวานขัดอาวุธทั้งวันจนปวดเมื่อยไปทั้งตัว" "แสนดี...แถมยังหน้าตาดีอีกด้วย" พันไมล์เอ่ยชื่นชมพร้อมรอยยิ้มที่สดใส ช่วงจังหวะนั้นเองที่สามองครักษ์หนุ่มเดินเข้ามาในห้องอาหาร พวกเขาทำความเคารพท่านชีค พร้อมกับทักทายสองพี่น้อง หลังจากทำความเคารพเจ้านายเรียบร้อยแล้ว จาบรินก็ถามขึ้นว่า "ใครแสนดีและหน้าตาดีครับคุณพาย" “นายนี่หูดีจริงๆ นะจาบริน" แทนไทเอ่ยแซว ก่อนจะเป็นคนไขข้อข้องใจนี้แทนน้องสาวของตัวเอง "พายเขาชมนายว่าหล่อล่ำและแสนดี" จาบรินก้มหน้าเขินพร้อมกับพูดปฏิเสธ “ไม่ถึงข

หลังจากชีคอัมรานและแม่เฒ่าเดินจากไป พันไมล์นั่งมองหน้าคนสนิททั้งสองของท่านชีคอยู่ภายในห้องรับรอง เธอชวนพวกเขาคุยอยู่ครู่ใหญ่ แต่สมองเจ้ากรรมก็ยังไม่อาจลบเลือนคำพูดสุดท้ายของชีคอัมรานได้ เธอจึงเอ่ยขอตัวออกมาชมความงดงามของวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ เพื่อหวังให้หัวสมองปลอดโปร่ง แต่หลังจากเดินชมห้องนั้นห้องนี้อยู่สักพัก พันไมล์ก็เริ่มรู้ว่าตัวเองหลงทาง เพราะถ้าจำไม่ผิดเธอเดินเข้าประตูนี้ซึ่งคิดว่าเป็นทางออกมาสองครั้งแล้ว แต่ก็ยังไม่ใช่ทางออกอยู่ดี คราวนี้เธอจึงตัดสินใจเลือกเดินไปอีกทาง ฉับพลันสายตาก็หันไปเห็นประตูบานหนึ่ง จึงเดินตรงไปที่ประตูบานนั้นและเปิดมันออก พันไมล์พบห้องกว้างใหญ่ซึ่งถูกตบแต่งอย่างวิจิตรและดูน่าเกรงขาม เธอคาดเดาว่าห้องนี้น่าจะใช้สำหรับประกอบพิธีอะไรบางอย่าง หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปในห้องนั้นอย่างช้าๆ พร้อมกับมองไปรอบห้องด้วยความสนใจ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปยืนตรงหน้าแท่นศิลา ซึ่งตั้งเด่นตระหง่านอยู่ภายในห้องแห่งนั้น หญิงสาวเงยหน้ามองรูปปั้นประติมากรรมอันสวยงามวิจิตรที่ตั้งอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของรูปปั้นนั้นยิ้มแย้มแลดูเป็นเทพที่ใจดี “

อัมรานก้าวลงจากรถ และกำลังจะเดินเข้าไปภายในอาคาร เพื่อตรงไปยังห้องทำงานที่อยู่ภายในตึกแห่งนั้น ฉับพลันสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นท่านอา กำลังยืนพูดคุยอะไรบางอย่างอยู่กับรัฐมนตรีสาธารณสุข ก่อนที่ท่านอาจะรีบร้อนเดินจากไป ส่วนรัฐมนตรีคนดังกล่าวก็มีท่าทางหนักใจ และสีหน้าของเขาก็แลดูเคร่งเครียด ผู้นำบารัซจึงมีคำสั่งให้วาคิมไปตามรัฐมนตรีคนนั้นให้มาพบที่ห้องทำงาน องครักษ์หนุ่มรับคำพร้อมกับรีบไปดำเนินการทุกอย่างตามที่เขาสั่งทันที เมื่ออัมรานเข้าไปในห้องทำงานเขาได้ตรวจดูเอกสาร และงานทุกอย่างที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา “มีแต่เรื่องและเอกสารที่ไม่สำคัญทั้งนั้น” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารเหล่านั้นไว้บนโต๊ะดังเดิม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเอกสารและหนังสือราชการสำคัญๆ ได้ถูกส่งไปรายงานท่านอาของเขาจนหมดสิ้น มีเพียงเรื่องที่ไม่มีความสลักสำคัญเหล่านี้เท่านั้นที่ถูกส่งมาที่นี่ แม้จะรู้ดีว่าท่านอาพยายามทำทุกวิถีทาง เพื่อลดบทบาทการบริหารงานในเผ่าของเขา แต่เขาก็รู้ดีว่ามันยังไม่ถึงช่วงเวลาที่ควรจะประกาศสงครามกับท่านอาในตอนนี้ เพราะรัฐมนตรีโดย