บทที่ 7

            เมื่อเธอเผลอไปสบตาดุดันของชีคอัมราน พันไมล์รีบหลบสายตา บ่นพึมพำกับตัวเองว่า "งานงอกแน่แล้วเรา”

            พันไมล์ขยับเข้าไปยืนเบียดพี่ชาย ก่อนจะกระซิบขอความช่วยเหลือจากเขา

            "พี่แทนช่วยพูดกับท่านชีคทีสิ ถ้าพายถอดสร้อยเส้นนี้ออกเมื่อไร จะรีบนำกลับไปคืนให้เขาทันที"

            แทนไทก้มมองหน้านวลใส ที่บัดนี้จ๋อยสนิทของน้องสาวแล้วก็รู้สึกสงสาร เขาจึงหันไปช่วยพูดกับท่านชีคแทนน้องสาวของตัวเอง

            "คิดว่าพูดแค่นี้แล้วเรื่องมันก็จะจบลงง่ายๆ อย่างนั้นหรือ" อัมรานเอ่ยเสียงต่ำดุดัน ไม่มีท่าที่ผ่อนปรน

            เมื่อเจอประโยคนี้เข้าไปแทนไทก็ถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก แต่ก็ยังไม่ละความพยายามที่จะช่วยพูดแทนพันไมล์

            “เอ่อ...”

            "หยุด!" ชีคอัมรานยกมือห้าม “ไม่ต้องพูดอะไรแล้วแทน”

            "ท่านชีคครับ ผมว่าเราควรจะ..." จาบรินพยายามจะช่วยพูด แต่ก็ต้องค้างไว้เพียงแค่นั้น เพราะเขาเหลือบไปเห็นสายตาที่แสดงถึงความไม่พอใจของเจ้านายหนุ่ม

            “ใครถามความเห็นของนาย”

            คำพูดของท่านชีคทำให้จาบรินจำต้องหุบปากให้สนิท

            "เรื่องขโมยมันหนีไปแล้วก็แล้วไป" อัมรานบอก

            "แต่น้องสาวของนายถือวิสาสะเข้าไปในห้องเก็บสมบัติของท่านชีค ซึ่งเป็นห้องที่ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าออกโดยพลการ แถมยัง...” เขาเว้นที่จะไม่เอ่ยถึงและใช้เพียงสายตา มองไปยังสร้อยที่ข้อมือของพันไมล์แทน “โดยที่เราไม่อนุญาต....”

            “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ ทำไมเข้าใจยากจริง” พันไมล์โวยขัดจังหวะขึ้นอย่างระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่

            แต่ชีคหนุ่มไม่สนใจ เขาพูดเน้นช้าชัดต่อว่า “เรื่องนี้ถือว่าผิดกฎของเราอย่างร้ายแรง”

            "กฎอะไร!" พันไมล์เริ่มระแวง ร่างเล็กบางเบียดแทนไทด้วยความหวั่นวิตกโดยไม่รู้ตัว

            "จาบริน...บอกซิ" อัมรานหันไปสั่งลูกน้อง

            "ห้ามผู้ใดแตะต้องสมบัติของท่านชีคโดยมิได้รับอนุญาตครับ"

            "แล้วถ้ามีใครไปแตะจะเกิดอะไรขึ้น" แทนไทย้อนถาม

            "โทษคือตายสถานเดียว"

            พันไมล์ตาเหลือก เมื่อจู่ๆ ทหารของบารัซก็ตรงเข้ามาจับตัวเธอไว้ ทั้งที่เธอเพิ่งจะรอดพ้นจากการถูกกล่าวหาว่าเป็นขโมย แต่กลับต้องมารับโทษที่บังอาจไปแตะต้อง สมบัติของท่านชีคโดยมิได้รับอนุญาต

            "พี่แทน" พันไมล์ร้องเรียกอย่างเสียขวัญ มองพี่ชายราวกับจะขอความช่วยเหลือ

            แทนไทขยับตัว สีหน้าร้อนใจ เพราะคบกันมานาน เขาจึงรู้ถึงนิสัยเฉียบขาดของชีคอัมรานเป็นอย่างดี เห็นทีเรื่องนี้คงจะไม่จบลงง่ายๆ แน่

            พันไมล์เริ่มดิ้นรนอีกครั้ง สติเริ่มกระเจิดกระเจิง ปากเล็กๆ ก็ตะโกนด่าไม่หยุด แม้ว่าจะไม่ได้เอ่ยชื่อผู้ใด แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าเธอหมายถึงใคร

             "บ้าอำนาจ...โหดร้าย...ป่าเถื่อนที่สุด"

            “ท่านชีคครับ พายเพิ่งจะเดินทางมาถึงและยังไม่รู้ธรรมเนียนของที่นี่ ก็เลยอาจจะซุกซนและทำอะไรผิดพลาดไปบ้าง กรุณายกโทษให้เธอสักครั้งได้ไหมครับ คิดซะว่าปล่อยลูกหมาลูกแมว"

            ขนาดหน้าสิ่วหน้าขวานพันไมล์ยังไม่วายเอ่ยแก้ว่า

            "พี่แทน...ลูกคนนะ...ไม่ใช่หมาแมว"

            “จะตายอยู่ยังจะทำปากดีอีก” แทนไทหันไปดุพันไมล์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง จากนั้นก็หันไปขอร้องท่านชีค

            "พายอาจจะผิด ที่ไปอยู่ผิดที่ผิดทาง แต่น้องสาวของผมก็ช่วยไล่จับคนร้าย จนได้ของกลางกลับคืนมาทั้งหมด ความดีนี้น่าจะลบล้างความผิดข้อนั้นได้นะครับ"

            "ใช่! ถึงฉันจะเคยทำผิด แต่ก็ยังมีความดีอยู่นะ คุณควรจะพิจารณาตรงจุดนี้ด้วย"

            เมื่อเห็นชีคหนุ่มยังคงนิ่ง จาบรินซึ่งรู้สึกถูกชะตากับพันไมล์จึงพูดขึ้นว่า "เราน่าจะยกโทษให้เธอนะครับท่านชีค"

            อัมรานมองพันไมล์นิ่งนาน แม้ทีท่าภายนอกจะแข็งกร้าว และทำปากดีตะโกนว่าเขา แต่ภายใต้ท่าทีเหล่านั้นเขาเห็นประกายตาคู่สวยส่อแววหวาดกลัวอย่างมิอาจซ่อนเร้นไว้ได้ ชีคหนุ่มจึงพยักหน้าส่งสัญญาณให้ทหารปล่อยตัวหญิงสาว

            เมื่อได้รับอิสระ คราวนี้พันไมล์เกาะแขนแทนไทแน่นยิ่งขึ้น

            "อีตานี่เอาจริงแฮะ" เธอพูดพึมพำเบาๆ ให้ได้ยินแค่สองคน "ดุแบบนี้น่าจะเอาไปเฝ้าหน้าหมู่บ้าน"

            "พันไมล์!" แทนไทเรียกเสียงเข้ม เพื่อเตือนสติน้องสาวที่ทำกิริยาไม่เหมาะสม กล่าวพาดพิงถึงชีคอัมรานโดยไม่คิด ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นถึงผู้นำบารัซ

            พันไมล์ก้มหน้า หลบสายตาดุของพี่ชาย

            แทนไทจำต้องย้ำเตือนพันไมล์มิให้พูดจาหรือแสดงท่าทีหมิ่นเกียรติชีคอัมรานเช่นนี้อีก

            "เรื่องสร้อยฉันขอโทษ" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงห้วนจัด ตามประสาคนเจ้าคิดเจ้าแค้น

            "พาย!" คราวนี้แทนไทเสียงดังยิ่งกว่าเดิม พันไมล์แอบเบ้หน้าก่อนจะปรับเปลี่ยนคำพูดซะใหม่

            "ฉันขอโทษค่ะ ที่เสียมารยาทหยิบจับของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ในเมื่อมันถอดไม่ออก ฉันก็ยินดีที่จะชดใช้เป็นเงินแทนให้นะคะ"

            เสียงสูดลมหายใจเข้าแรงเร็วของอัมราน ทำให้ทุกคนในที่นั้นเงียบกริบ รังสีอำมหิตที่แผ่กระจายรอบกายบ่งบอกอารมณ์เจ้าของเป็นอย่างดี

            "นึกอยากจะใส่ก็ใส่ อยากจะถอดก็ถอด คิดว่าสมบัติของบารัซใส่ง่ายถอดง่ายขนาดนั้นเลยหรือ"

            "พูดเข้าใจยากจริง" เธอบ่นอุบ

            "ฉันไม่ได้อยากได้สร้อยเส้นนี้..." พันไมล์เหลือบมองพี่ชาย แต่เมื่อเห็นสายตาดุนั้นก็เลยเพิ่มเติมคำลงท้าย "หรอกนะคะ"

            "แต่คุณก็เห็นแล้วว่า สร้อยบ้านี่ถอดยังไงก็ถอดไม่ออก แล้วจะให้ฉันทำอย่างไรคะ"

            "เรื่องนั้นมันเป็นปัญหาของคุณ แต่สมบัติของชีคอัมรานแม้จะเป็นหินเพียงแค่ก้อนเดียวก็ต้องได้คืน"

            "ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องให้เวลาฉันหน่อย เดี๋ยวกลับไปที่ห้องจะลองถอดดูอีกที"

            เมื่อแทนไทเห็นว่าชีคอัมรานเริ่มอ่อนข้อให้กับน้องสาวของเขา จึงรีบพูดไกล่เกลี่ย

            "เดี๋ยวเราจะกลับไปลองหาเครื่องมือมาจัดการกับสร้อยเส้นนี้ คาดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ถอดได้เมื่อไรเราจะรีบนำกลับมาคืนให้ครับ"

            อัมรานยืนมองหญิงสาวชาวไทยนิ่งอยู่สักพักก็เอื้อนเอ่ยวาจา

            "เพื่อเห็นแกแทนไท ครั้งนี้เราจะยอมปล่อยเธอไปก่อน แต่ขอให้จำไว้ว่าเป็นผู้หญิงอย่ามาริทำอวดเก่ง หรือปากดีแบบนี้อีก"

            เขารู้สึกขัดหูขัดตาทุกครั้งที่เห็นผู้หญิงแสดงท่าทางอวดดี คิดว่าตัวเก่ง จึงชอบทำตัวห้าวหาญเก่งกล้าเกินงาม อย่างผู้หญิงที่กำลังยืนเผชิญหน้าเขาอยู่ในตอนนี้

            พันไมล์เชิดหน้าขึ้น อ้าปากกำลังจะเถียง ดีที่แทนไทเอามือปิดปากเธอไว้ได้ทันเวลา

            "ขอบคุณครับท่านชีค" แทนไทบอกพร้อมกับกดศีรษะยุ่งๆ ของพันไมล์ให้โค้งต่ำลง

            จากนั้นก็ลากตัวน้องสาวเดินกลับเข้าไปด้านใน ก่อนที่ปากคมๆ จะก่อเรื่องยุ่งขึ้นมาอีกครั้ง