บทที่ 2

            “ไปเอาข้อมูลพวกนี้มาจากไหน เพ้อเป็นเรื่องเป็นราว”

            แทนไทย้อนถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะอย่างขบขันในอาการเจ็บแค้นของน้องสาว

            พันไมล์หัวเราะ ตอบนัยน์ตาใสซื่อ ด้วยน้ำเสียงภูมิใจว่า “อ่านมาจากนิยาย”

            พี่ชายเขกหัวน้องสาวเบาๆ อีกครั้ง “ไร้สาระจริงนะเรา”

            “พี่แทนว่าใครไร้สาระ...หนังสือหรือพาย” เจ้าตัวโวยลั่น

            “ทั้งสองอย่าง” แทนไทตอบ โดยไม่สนเขี้ยวเล็กๆ ที่น้องสาวแยกใส่

            “หนังสือเขาออกจะดี  อ่านแล้วรู้เลยว่าชีคพวกนี้ชอบกดขี่ผู้หญิง อันนี้ไม่ชอบอย่างแรง” พันไมล์เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ปลื้ม

            “หนังสือพวกนั้น เขาเขียนเพื่อความบันเทิง เราก็เอามาคิดเป็นตุเป็นตะ”

            “นี่ก็ไม่ใช่ นั่นก็ไม่ถูก พายขี้เกียจเดาแล้ว ถ้าพี่แทนอยากโม้เรื่องความรวยของเพื่อน ก็เล่ามาเลยแล้วกัน” พันไมล์พูดงอนๆ ขณะที่รถจิ๊ปเคลื่อนออกจากสนามบินมาได้พักใหญ่

            แทนไทยิ้มกว้าง พร้อมกับยกมือขยี้ผมของน้องสาวแรงๆ ด้วยความเอ็นดู “ใครโม้ แค่พูดเรื่องจริง เราควรจะฟังไว้ประดับปัญญาที่มีอยู่น้อยนิด”

            พันไมล์ตวัดตาคมค้อน นึกเคืองที่ถูกหาว่าโง่ แต่ความอยากรู้เรื่องราวของบารัซมีมากกว่า เธอจึงเลือกที่จะนิ่งและฟังสิ่งที่พี่ชายเล่าอย่างตั้งใจ

            “เผ่าบารัซแม้จะเป็นชนเผ่าเล็กๆ ท่ามกลางชนเผ่าทะเลทรายอีกนับร้อยนับพัน แต่ก็นับได้ว่าเป็นชนเผ่าที่มั่งคั่งอุดมสมบูรณ์ เพราะนอกจากจะมีบ่อน้ำมันแล้วก็ยังมีเหมืองแร่ทองคำอยู่หลายแห่ง บ้านช่องของชาวบารัซโดยส่วนใหญ่ก็จะทำมาจากดิน โดยมีส่วนผสมของปูนขาวและน้ำมันสน ถึงแม้ว่าจะทำมาจากดินแต่ก็มีความแข็งแรงและคงทนถาวร”

            “ผิดหวังไปหนึ่ง” พันไมล์ยกนิ้วขึ้นนับหันมาบอกพี่ชาย แล้วพูดต่อว่า “เรื่องนอนกระโจมผ้าท่ามกลางทะเลทรายเป็นอันพับไป แต่เรื่องผู้ชายชอบไว้หนวดไว้เครารกรุงรัง หน้าตาดุดัน ชอบกินเนื้อดิบ ไล่ตัดคอคนเป็นว่าเล่น หรืออาจจะถึงขั้นกดขี่ข่มแหงผู้หญิงให้คอยรับใช้ผู้ชายเยี่ยงทาส ส่วนผู้หญิงก็คงต้องแต่งตัวปิดหน้าปิดตา และยอมให้ฝ่ายชายจิกใช้งานเธอตามอำเภอใจนี่ต้องมีอยู่จริงชัวร์” น้ำเสียงของพันไมล์ฟังดูจริงจังเมื่อพูดถึงสิ่งเหล่านี้

            แทนไทหัวเราะขบขันกับความคิดของน้องสาว แม้ไม่อยากทำลายจินตนาการอันบรรเจิดของพันไมล์ แต่ในเมื่อมันไม่ตรงกับความเป็นจริงก็เลยต้องชี้แจงให้อีกฝ่ายเข้าใจ

            “อ่านนิยายมากไปหรือเปล่าพาย ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก พวกเขาไม่ได้ฆ่าคนเป็นว่าเล่นอย่างที่พายเข้าใจ แต่กฎต้องเป็นกฎ และกฎของที่นี่ค่อนข้างรุนแรง ถ้าใครทำผิดกฎของเขาแม้ว่าจะไม่ใช่พลเมืองของบารัซ ก็ต้องรับโทษเทียบเท่าชาวบารัซโดยไม่มีข้อยกเว้น โดยเฉพาะเพื่อนของพี่ รายนั้นยึดถือตามกฎ ตรงยิ่งกว่าไม้บรรทัด สมัยเรียนอยู่ด้วยกันที่อังกฤษ ใครอย่าได้ผิดนัดหรือทำอะไรที่ผิดกฎเขาเชียวนะ”

            “ทำไมหรือพี่แทน” พันไมล์ย้อนถามด้วยความสงสัยในตัวเพื่อนชีคของพี่ชาย

            แทนไททำสีหน้าสยอง ยกมือขึ้นปาดคอ

            พันไมล์แสดงสีหน้าเหมือนไม่ค่อยจะเชื่อคำพูดของพี่ชาย

            “ขนาดนั้นเลยหรือ...โหดหน้าดู”

            “แต่เขาก็ยุติธรรม และใจกว้างกับเพื่อนทุกคน เขาจึงเป็นที่รักของเพื่อนๆ ในรุ่น”

            ฟังน้ำเสียงของพี่ชายที่เล่าอย่างภาคภูมิใจในตัวเพื่อนคนนี้แล้ว พันไมล์ก็รู้สึกหมั่นไส้ท่านชีคคนนี้ขึ้นมาทันที  เธอพยักหน้าเข้าใจ

            “ยุติธรรมในแบบของเขานะสิ”

            “เรามันอคติไม่เลิก” แทนไทตำหนิ เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายประชด

            “อคติที่ไหน พายก็พูดไปตามเนื้อผ้า” เธอย่นจมูกดูถูก “เชอะ! กฎของเขา”

            คราวนี้แทนไทหัวเราะ พร้อมถามด้วยความสงสัย “กฎของเขามันเป็นยังไง!?”

            “มันบ่งบอกว่า ชีคคนนี้มีนิสัยเอาแต่ใจและบ้าอำนาจ ใครทำอะไรไม่ถูกใจก็จะใช้วิธีรุนแรง จัดการกับคนพวกนั้นโดยไม่คิดจะฟังใครนะสิพี่แทน”

            แทนไทเขกหัวแม่ตัวยุ่งอีกครั้งอย่างอดใจไว้ไม่อยู่ “เรานี่มันจริงๆ เลย ยังไม่เคยพบหน้าเขา แต่ขอมีอคติไว้ก่อน”

            พันไมล์ตวัดตาคมค้อน พร้อมกับลูบศีรษะของตนเอง “ถ้าพี่แทนเขกหัวพายอีกครั้งเดียว โดนเอาคืนแน่” น้องสาวขู่

            “พายแตะต้องเขาไม่ได้เลยนะคะ พี่แทนเป็นต้องแก้ตัวและออกรับแทนกันตลอด”  

            “เรายังไม่เคยเจอเขาสักครั้งแต่ก็ตั้งป้อมต่อต้านไว้ก่อนแล้ว พี่ว่ามันไม่ยุติธรรมสำหรับเขา” แทนไทกล่าว

            “และการเดินทางมาบารัซในครั้งนี้ ชีคอัมรานเขาก็ดูแลในเรื่องค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด เรื่องที่พักเราก็ไม่ต้องวิตกกังวลอะไร  เพราะเพื่อนของพี่เขามีบ้านใหญ่โตมากพอ ที่จะให้เราไปพักอยู่ร่วมกับเขาที่นั่นได้อย่างสะดวกสบาย เรียกว่าฟรีตลอดทริปเลยนะแม่ตัวยุ่ง แล้วยังจะไปตั้งป้อมมีอคติกับเขาอีก”

            “มันดีตรงฟรีนี่แหละ แบบนี้สิที่พายชอบ” พันไมล์หัวเราะจนตาหยี

            “งกไม่เลิกเลยนะเรา”

            “ใครบอกว่าพายงก เขาเรียกว่าประหยัดต่างหาก”

            ในระหว่างที่ทั้งสองคุยกันรถจิ๊ปก็วิ่งเข้าสู่ตัวเมือง พันไมล์ตื่นตาตื่นใจกับบ้านเรือนสีขาว สีน้ำตาลน้อยใหญ่ที่ปลูกเรียงรายอย่างเป็นระเบียบอยู่ริมถนน หญิงสาวเหลียวซ้ายแลขวาไม่หยุดนิ่ง

            ““นี่หรือเปล่าคะบ้านที่พี่แทนบอกว่าทำมาจากดิน” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

            “ใช่”

            “ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าบ้านที่พายเห็นเรียงรายอยู่นี้จะทำมาจากดิน แต่ก็สวยและก็คลาสสิกไปอีกแบบหนึ่ง”

            “คนที่นี่เขาเก่งและมีความชำนาญหลายเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องการต่อสู้ ถ้าพายได้เจอเพื่อนของพี่พายอาจจะทึ่ง ตอนอยู่อังกฤษพี่เคยเห็นเขาล้มฝรั่งร่างยักษ์ด้วยมือเปล่ามาแล้ว”

            แทนไทกล่าวยกย่องเพื่อนชีคด้วยความภาคภูมิใจ

            “ฟลุคหรือเปล่าคะ” พันไมล์เหล่มองพี่ชายด้วยสีหน้าไม่เชื่อถือคำพูดของเขา

            “เรื่องจริง พวกนั้นมาดูถูกคนเอเชีย เขาเลยจัดการสั่งสอนซะให้เข็ด เวลาจะพูดอะไรจะได้ใช้หัวคิดก่อน ไม่ใช่สักแต่ว่าพูดจาพล่อยๆ ”

            “กะแค่ล้มฝรั่งคนเดียวทำเป็นคุย”

            “ใครบอกว่าคนเดียว สามต่อหนึ่งต่างหาก” พี่ชายยกมือประกอบ “และมือเปล่า”

            ตรงจุดนี้เองที่สามารถดึงความสนใจของพันไมล์ไว้ได้ เพราะเธอเองก็ชื่นชอบและฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ทุกรูปแบบอยู่เสมอ หญิงสาวจึงหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องหาโอกาสหยั่งเชิงฝีมือกับเพื่อนของพี่ชายสักครั้ง

            ‘แล้วจะได้รู้กันว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ จะขอประกาศศักดาของหญิงไทยใจห้าวหาญ ให้พวกเขาได้ทึ่งและประจักษ์ด้วยสายตาของตัวเอง’ พันไมล์นึกในใจ

            เธอเองก็จัดได้ว่าเป็นหนึ่งในสยาม และเป็นคนที่มีฝีมือมากพอตัวคนหนึ่งเหมือนกัน เพราะมักจะหาเวลาไปฝึกซ้อมศิลปะการต่อสู้อยู่เป็นประจำสม่ำเสมอ