บททั้งหมดของ เดือนประดับทราย: บทที่ 21 - บทที่ 30

ในที่สุดเขาก็คิดวิธีที่จะทำให้ท่านอาเลิกสงสัยการเดินทางของเขาได้ “ยะห์ซินนายไปเตรียมตัว...เราจะไปล่าจิ้งจอกทะเลทรายกัน” “ไม่กลัวท่านฮาร์มาลจะรู้เรื่องนี้หรือครับ” “เรามีแผนแล้ว...” เมื่อตัดสินใจได้เช่นนั้น ดวงหน้าคมเข้มของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มจางๆ “แผนอะไรครับ” ยะห์ซินถามอยากรู้ “เท่าที่ผมจำได้ ท่านชีคเคยบอกว่าช่วงนี้พวกเรายังไม่ควรออกเดินทางไปไหน เพราะไม่มีใครรู้ว่าท่านผู้สำเร็จราชการจะเกิดบ้ายึดอำนาจไปจากท่านชีคเมื่อไร ทุกวันนี้ท่านฮาร์มาลก็ได้ส่งคนของเขาแทรกซึมไปทุกที่ ไม่เว้นแม้แต่ในศาสนสถานศักดิ์สิทธิ์ แล้วการออกเดินทางจากบารัซในเวลานี้จะดีหรือครับ” “ใช้โอกาสนี้แหละดีที่สุด...เราคิดมาอย่างรอบคอบแล้ว นายไปเตรียมตัวตามที่สั่งก็พอ” เพราะอัมรานคิดแล้วว่าในขณะที่ออกเดินทาง จะทำให้สามารถขนเครื่องมือแพทย์ หรืออุปกรณ์ที่จำเป็นอื่นๆ สอดไส้ไปได้โดยไม่ผิดสังเกต เมื่อยะห์ซินเห็นเจ้านายยืนยันเช่นนั้นก็ได้แต่รับคำ “ครับผม...แล้วจาบรินละครับ ท่านชีคจะให้เขาเดินทางไปพร้อมกับเราด้วยหรือเปล่าครั

อัมรานยืนตะลึงไปชั่วขณะเมื่อมองหญิงสาว ร่างบางเกือบเปลือยท่ามกลางแสงจันทร์ แม้ว่าจะตกตะลึงแต่เขาก็ตอบกลับไป "ก็ผมนะสิ หรืออยากให้เป็นคนอื่น” "คุณ...ไอ้ถ้ำมอง" พันไมล์ต่อว่าเขาอย่างไม่ไว้หน้า "ยังจะปากดีอีก...หายไปแบบนี้รู้ไหมว่าทำให้คนอื่นเขาเป็นห่วงมากแค่ไหน...นี่มันทะเลทรายนะไม่ใช่กรุงเทพฯ ใช่ว่าใครก็จะออกมาเดินเล่นได้ตามใจชอบ" แม้ปากจะต่อว่า แต่สายตาของเขากลับจ้องมอง ไปที่ร่างบางเกือบเปลือยของเธอโดยไม่เกรงใจ ผมสีดำเปียกแนบมาตามศีรษะ บางส่วนตกลงมาปกปิดเนินอกงามอวบอิ่ม ที่แม้จะมีเสื้อยืดสีขาวสวมทับอยู่ แต่ก็ไม่อาจจะซ่อนความงดงามตามธรรมชาตินั้นไว้ได้ สายตาคมเข้มเป็นประกาย เมื่อยามที่เขากวาดสายตามอง ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งบนเรือนร่างงาม ไล่ลงมายังสะโพกกลมกลึงที่มีชั้นในตัวจิ๋วเกาะเกี่ยวไว้ "หยุดมองเดี๋ยวนี้นะ ชีคหื่น ชีกอ" พันไมล์โวย พร้อมกับรีบหยิบผ้ามาพันตัว แม้อากาศจะเย็นและตัวเธอยังคงเปียก หยาดน้ำยังเกาะพราวตามตัว แต่ร่างกายกลับรุ่มร้อน สองแก้มนวลร้อนผ่าว หัวใจของเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะ ยิ่ง

เมื่อพันไมล์เดินจากไปอัมรานก็เดินตรงไปยังกระโจมที่พักของตนเอง ใจก็หวนคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอ นัยน์ตาของเขาเป็นประกาย เมื่อนึกย้อนไปถึงสัมผัสกอดรัดแนบชิดระหว่างกัน อะไรในตัวพันไมล์ทำให้การควบคุมตัวเองที่ฝึกฝนมาอย่างดีของเขาพังทลาย รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก ก่อนจะขยายกว้างเป็นเสียงหัวเราะ เมื่อย้อนคิดไปถึงคำขู่สุดท้ายของหญิงสาว ขู่จะตัดไอ้นั่นของเขา...คงจะมีแต่พันไมล์คนเดียวเท่านั้นแหละที่กล้าทำเช่นนี้! ความคิดของอัมรานต้องหยุดลงเพียงแค่นั้น เมื่อยะห์ซินเดินเข้ามาภายในกระโจมของเขา เพื่อมารายงานความคืบหน้า "พวกมันหนีไปหมดแล้วครับ" ยะห์ซินรายงาน "ผมให้ลูกน้องตรวจเช็คดูรอบๆ บริเวณนั้น แต่ก็ไม่พบอะไรครับ" "ร่องรอยที่หลงเหลือยู่น้อยมาก น่าจะเป็นพวกมืออาชีพ" องครักษ์กล่าวเสริม “พวกนั้นมันก็เป็นแค่นักฆ่าที่ถูกจ้างวานมาอีกที” ชีคหนุ่มมิได้กังวลเรื่องที่จับตัวคนลอบทำร้ายเขาไม่ได้ แต่กังวลว่าการเดินทางมาในครั้งนี้ของเขาจะไม่ใช่ความลับ ท่านอาน่าจะเริ่มรู้ระแคะระคายถึงเหตุผลแท้จริง ที่ทำให้เขาต้องออกเด

ความรุนแรงเริ่มลดลง พร้อมกับข่าวลือที่ว่าทุกอย่างล้วนเป็นคำสั่งของชีคอัมราน หลังจากนั้นไม่นานภาพข่าวผู้นำของพวกเขาที่ยืนตอบคำถามนักข่าว โดยมีภาพเบื้องหลังเป็นกระโจมที่พักคนป่วย ก็ถูกเผยแพร่ไปทั่วซาเนียและบารัซ “ในนามของผู้นำบารัซขอรับรองว่าประชาชนของบารัซทุกคน จะต้องได้รับการดูแลอย่างดีจากทีมแพทย์และผู้เชี่ยวชาญที่เกี่ยวข้อง โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดใดทั้งสิ้น เพราะนี่คือสวัสดิการที่ทางการบารัซมอบให้กับผู้ป่วยทุกคน” เสียงทุ้มกังวานที่ตอบคำถามของนักข่าว เรียกเสียงเฮลั่นไปทั่วใจกลางจัตุรัส ที่ชาวซาเนียมายืนออรอรับอาหารและยา ขณะที่ชาวซาเนียกำลังจดจ่ออยู่กับข่าวหน้าจอทีวี ก็มีเสียงประกาศจากทหารและตัวหนังสือวิ่งใต้ภาพว่า ชีคอัมรานรับสมัครคนทำงาน ใครต้องการทำงานในค่ายเพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยให้มาสมัคร จะได้ค่าแรงเพิ่มเป็นสองเท่า เมื่อทุกคนได้ฟังประกาศต่างร้องเฮด้วยความดีใจ เพราะการมีงานทำหมายร่วมถึงความอยู่รอดของครอบครัว ขณะที่นักข่าวสาวยืนรายงานข่าวอยู่หน้ากระโจมอำนวยการ ภาพเบื้องหลังคือกระโจมขนาดใหญ่ที่ตั้งเรียงรายอย่างเป

ในจังหวะนั้นเองสององครักษ์หนุ่มก็ตามเข้ามาสมทบ ทั้งสองจึงแยกจากกันโดยปริยาย “เกิดอะไรขึ้นครับคุณพาย” วาคิมถาม เมื่อเห็นหญิงสาวยืนก้มหน้านิ่ง แก้มแดงระเรื่อ ทั้งกลัวและอาย เธอไม่ได้ตอบคำถามใดๆ ของหมอหนุ่ม อัมรานพยักหน้าให้ทุกคนมองไปยังอสรพิษร้ายที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น “มันเข้ามาได้ยังไงครับ” ยะห์ซินเอ่ยถาม “ฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ จู่ๆ มันก็เลื้อยมาจากตรงนั้น” หญิงสาวชี้ไปยังมุมมืดข้างที่นอน “คุณพายไม่ต้องกลัวนะครับ มันตายแล้วครับ” วาคิมพูดหลังจากเดินเข้าไปสำรวจซากงูตัวนั้น “ยะห์ซินนายช่วยตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดทีนะ เราอยากรู้ว่าใครเอางูมาปล่อยไว้ในกระโจมนี้” อัมรานสั่ง “ได้ครับท่านชีค แต่หลังจากตั้งค่ายเสร็จ ผมได้สั่งให้ทหารของเราเข้ามาสำรวจ ตรวจสอบความเรียบร้อยแล้วนะครับ แต่ก็ไม่เห็นความผิดปกติอะไร” “น่าจะเป็นช่วงที่ทหารผลัดเปลี่ยนเวรกัน” ผู้นำบารัซพูดขึ้น ยะห์ซินและวาคิมได้หันมามองหน้ากันราวกับนัดหมาย ก่อนจะหันไปมองเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาเป็นคำถาม