บททั้งหมดของ เดือนประดับทราย: บทที่ 31 - บทที่ 40

ในช่วงค่ำแทนไทและพันไมล์ก็ได้เดินทางตามมาสมทบกับชีคอัมราน ท่านหัวหน้าเผ่าซาเนียทราบเรื่องนี้ จึงได้เชื้อเชิญสองอาคันตุกะให้มาร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ด้วย งานเลี้ยงต้อนรับเป็นไปอย่างเรียบง่าย แต่ทว่าอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและความประทับใจ มีการแสดงต่างๆ มากมายที่ทางหัวหน้าเผ่าซาเนียได้จัดเตรียมมา เพื่อสร้างความเพลิดเพลินใจให้กับชีคอัมรานและคณะผู้ติดตาม อีกทั้งยังมีอาหารมากมายให้เลือก พันไมล์อยู่ร่วมงานได้สักพักก็ลุกเดินออกมาสูดอากาศด้านนอกเพียงลำพัง “คุณพายมายืนทำอะไรตรงนี้ครับ” พันไมล์หันไปมองยังทิศทางของเสียงนั้น เธอพบยะห์ซินกำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอ “ออกมาสูดอากาศด้านนอกค่ะ” "กลับเข้าไปข้างในดีกว่าไหมครับ" พันไมล์ยิ้ม ตอบน้ำเสียงกลั้นหัวเราะว่า "ทำไมคะ กลัวพวกนั้นจะย้อนกลับมาอีกหรือคะ" "ความปลอดภัยของทุกคนคือหน้าที่ของผมครับ" ยะห์ซินตอบเสียงขรึม "ฉันเข้าใจค่ะ...แต่คืนนี้พระจันทร์สวย คุณยะห์ซินมาชื่นชมด้วยกันสิคะ" พันไมล์เอ่ยชวน ยะห์ซินเงยหน้ามองโคมไฟดวงโตสีขาวนวลที่กระจ่างอยู่บนท้อง

ทันใดนั้นเองอัมรานได้ตัดสินใจลุกขึ้นยืนตระหง่านค้ำหัวเธอ พร้อมกับรวบร่างของเธอเข้ามาบดเบียดร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขา “ปล่อยนะ ปล่อยสิโว้ย ไอ้ชีคบ้า ชีคลามก ดีแต่รังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้” พันไมล์ตะโกนด่าใส่หน้าเขาทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงเรือนกายแข็งแกร่งที่ประกบติดทั้งเรือนร่าง ผู้นำบารัซไม่ใส่ใจเสียงก่นด่า และจัดการปิดปากร้ายๆ นั้นด้วยปากที่ร้ายกว่า เขาก้มลงจูบเธอตามอำเภอใจ พันไมล์ดิ้นรนขัดขืนโดยเอามือผลักอกเขาเต็มแรง พร้อมกับพยายามส่ายหน้าหนี แต่ไร้ผลเพราะริมฝีปากนุ่มและร้อนผ่าวของเขา ทำให้แรงต้านทานของเธอเหือดหายไปจนหมดสิ้น จุมพิตของเขาดูดดื่ม เร่าร้อน และเรียกร้องการตอบสนองจากเธอ มือเรียวบางทั้งสองข้างของพันไมล์เลิกผลักดัน และเคลื่อนขึ้นไปโอบรอบคอเขาแทน เมื่ออัมรานสัมผัสได้ว่าเธอเลิกดิ้นรนขัดขืน เขาจึงรั้งร่างบางของพันไมล์เข้ามากระชับชิดยิ่งขึ้น มือใหญ่เลื่อนจากสะโพกมาเกาะกุมทรวงอกงามไว้ พันไมล์สะท้านเยือก บัวงามที่ไม่เคยต้องมือชายเหมือนจะเบ่งบาน ตอบรับสัมผัสแปลกใหม่นั้นอย่างไม่อาจที่จะช่วยตัวเองได้ แต่สัมผัสร้อนผ

ในขณะที่ทั้งหมดชักชวนกันเดินกลับไปกระโจมที่พัก ทันใดนั้นเองก็ได้มีเสียงปืนดังขึ้นหลายนัดติดต่อกัน ด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด พันไมล์รีบดึงตัวสองพี่น้องให้นอนราบลงกับพื้น เธอนอนนิ่งอยู่เช่นนั้นจนแน่ใจว่าปลอดภัยจึงค่อยๆ ขยับตัว จากนั้นก็หันไปถามสองพี่น้องว่ามีใครได้รับบาดเจ็บจากกระสุนปืนเหล่านั้นหรือไม่ ปรากฏว่าทุกคนปลอดภัย แต่เมื่อหันไปอีกทางกลับพบอัมรานนอนคว่ำแน่นิ่งอยู่ที่พื้น เธอจึงตรงไปลากร่างเขามาหลบมุม โดยมีสองพี่น้องช่วยกันประคอง “คุณ อย่าเงียบสิ ส่งเสียงหน่อย” หญิงสาวถามน้ำเสียงว้าวุ่นใจ และเธอก็ได้รับคำตอบ เมื่อเห็นเลือดจำนวนมากหลั่งไหล ออกมาจากบาดแผลที่บริเวณหน้าอกของเขา มือเรียวบางก็เริ่มสั่นระริก ขณะป่ายไปปลดกระดุมเสื้อเขา “คุณถูกยิง!” หญิงสาวอุทานออกมา ใบหน้าของเธอซีดเผือดไร้เลือดฝาด คราวนี้เธอเขย่าตัวเขาเบาๆ "คุณพูดกับฉันหน่อย..." แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บ แต่ชีคอัมรานก็ยังมีสติ เขาไอเบาๆ "พันไมล์" "คุณยังไม่ตาย" เธออุทาน ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำที่หยาดหยดลงมาโดยไม่รู้ตัว

เช้าวันต่อมาเมื่อพันไมล์ทำธุระส่วนตัวเสร็จ เธอก็รีบเดินตรงไปที่กระโจมของชีคอัมราน เพื่อสอบถามความคืบหน้าเกี่ยวกับอาการของเขา ทันทีที่ก้าวเข้าไปภายในกระโจมก็ได้ยินเสียงโวยวายของคนเจ็บดังก้องไปทั่ว นอกจากน้ำเสียงที่แสดงถึงความหงุดหงิดแล้ว อัมรานยังพยายามที่จะลุกขึ้นนั่งทั้งที่วาคิมขอร้องให้เขานอนลง เพราะยังไม่อยากให้เขาเคลื่อนไหวร่างกายในตอนนี้ ด้วยเกรงว่าเลือดจะไหลออกมาจากบาดแผลอีก ทำให้มีการยื้อยุดกันเกิดขึ้น คนเจ็บโมโหที่ไม่ได้ดังใจถึงกับออกคำสั่ง “ปล่อยเราเดี๋ยวนี้นะวาคิม!” “ปล่อยไม่ได้ครับ ท่านชีคยังไม่ควรเคลื่อนไหวตอนนี้นะครับ” "เราบาดเจ็บไม่เท่าไร...พวกนายก็กล้าขัดคำสั่งแล้วหรือ" เขาถามเสียงเครียดขรึม พร้อมกับไอเบาๆ อันเนื่องมาจากความเจ็บ วาคิมถอนหายใจ ก่อนจะพูดชี้แจงเหตุผลให้เจ้านายหนุ่มที่แสนจะดื้อรั้นฟัง "ผมพูดเพราะผมเป็นห่วงท่านชีคนะครับ แม้กระสุนจะไม่โดนจุดสำคัญ แต่เมื่อคืนท่านชีคเสียเลือดไปมาก หากรีบเคลื่อนไหวแผลจะเปิดและเลือดจะไหลออกมาอีกนะครับ" วาคิมอธิบาย "เราแค่อยากไปดูพวกที่

จังหวะนั้นเองลิดาและซินก็ขอเข้ามาเยี่ยมชีคหนุ่ม ซึ่งเขาก็อนุญาตให้ทั้งคู่เข้าพบ “พวกเรามาเยี่ยมค่ะ อาการของพี่เป็นอย่างไรบ้างคะ” ลิดาเอ่ยก่อนจะเดินไปยืนข้างคนเจ็บพร้อมกับน้องชาย “พี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก ไม่ต้องห่วงนะ แผลแค่นี้ทำอะไรพี่ไม่ได้หรอก” อัมรานตอบอย่างเป็นกันเอง “เจ็บจนต้องนอนอยู่กับที่แล้วยังจะบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรอีกหรือคะ” พันไมล์เอ่ยแทรกขึ้นมา “พี่ชายเจ็บมากไหมฮะ” ซินเอ่ยถาม “ก็อย่างที่เห็น พี่มีอาการบาดเจ็บอยู่บ้าง แต่ไม่ถึงกับตาย” ชีคอัมรานพูดคุยกับสองพี่น้องด้วยความสนิทสนมและเป็นกันเอง “ฉันขอตัวไปดูด้านนอกสักครู่นะคะ” พันไมล์เอ่ยเมื่อได้ยินเสียงเอะอะที่บริเวณด้านหน้ากระโจม ในจังหวะที่เธอเดินออกมาจากกระโจม เธอเห็นองครักษ์ของชีคอัมรานกำลังเดินนำผู้ชายวัยกลางคนที่มากับหญิงวัยเดียวกัน พร้อมผู้ติดตามอีกสองคนของเขาเดินตรงมาทางนี้ เธอจึงเอ่ยถาม “คนพวกนี้เป็นใครแล้วพวกเขามาทำอะไรที่นี่” “เขาพลัดหลงกับลูกของเขาครับคุณพาย ก็เลยออกเดินทางตามห