บททั้งหมดของ เดือนประดับทราย: บทที่ 41 - บทที่ 50

หมอหนุ่มสังเกตเห็นสีหน้าของพันไมล์ค่อนข้างซีด แม้ปากจะบ่นว่าแต่แววห่วงใยในดวงตาหญิงสาวที่พยายามซ่อนไว้ ยามเผลอตัวก็แสดงออกมาอย่างไม่อาจปิดบังไว้ได้ ในช่วงนั้นเองหัวหน้าเผ่าเฮฌามาก็มาถึงยังที่เกิดเหตุ พร้อมกับหัวหน้าเผ่าอื่นๆ และภริยาของพวกเขา เพื่อมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นเหตุใดไฟจึงไหม้ลุกลามอย่างรวดเร็ว ในช่วงที่กำลังสอบถามเรื่องราวว่าอะไรคือต้นเหตุของเพลิงไหม้ในครั้งนี้อยู่นั้น ภริยาของหัวหน้าเผ่าท่านหนึ่งได้ร้องบอกสามีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความทุกข์ร้อน “ท่านพี่ลูกของเราติดอยู่ด้านใน” สิ้นสุดคำพูด ทุกคนก็เห็นชีคอัมรานอุ้มเด็กชายวัยไม่เกินห้าขวบออกมาจากกองเพลิง และส่งตัวหนูน้อยให้กับวาคิมเพื่อให้เขาตรวจดูอาการของเด็ก หน่วยดับเพลิงที่วิ่งตามเข้าไปได้ช่วยเหลือ หญิงวัยกลางคนที่ติดอยู่ภายในนั้นออกมาได้อย่างปลอดภัย อาจจะมีอาการบาดเจ็บอยู่บ้างแต่ก็ไม่หนักหนาอะไรมากนัก วาคิมรีบจัดการพาเด็กชายคนดังกล่าวไปตรวจดูอาการทันที โดยมีบิดามารดาของพ่อหนูน้อยเดินตามไปด้วยความรีบร้อน ตอนแรกพันไมล์ก็รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเห็นชี

เมื่อไปถึงตลาดซึ่งเป็นสถานที่จำหน่ายสินค้าแทบทุกชนิด ทั้งผ้าทอมือศิลปะแบบทะเลทราย เครื่องเคลือบเงิน หรือทอง กริช รวมไปถึงเครื่องประดับชนิดต่างๆ พันไมล์เดินชมสินค้าเหล่านั้นด้วยความเพลิดเพลิน จนกระทั่งเดินมาถึงร้านขายเครื่องประดับ เธอจึงขอให้ช่างประจำร้านช่วยปลดสร้อยที่ข้อมือ ช่างพยายามอยู่พักใหญ่แต่ก็ไม่สามารถปลดตะขอนั้นออกได้ และยังบอกว่าตะขอนี้เป็นแบบที่แปลกมาก พวกเขาถือได้ว่ามีความชำนาญในการทำเครื่องประดับของผู้หญิง แต่ก็ยังไม่เคยเห็นตะขอแบบนี้มาก่อนเลย พันไมล์เซ็งจิตเดินคอตกล่าถอยออกมา "บ้าๆ" เธอบ่นไปตีข้อมือตัวเองไปพร้อมกัน "นับตั้งแต่ใส่แกเข้ามาในชีวิต ไม่เห็นจะมีเรื่องดีเลย...เจอแต่เรื่องซวยๆ ตลอด" อัมรานมองพันไมล์พูดกับตัวเองแล้วก็นึกขำ แต่ชีคหนุ่มไม่ได้ออกความคิดเห็นอะไร ดวงตาคมมีแววครุ่นคิดเมื่อจดจ้องสร้อยข้อมือเจ้าปัญหาเส้นนั้น "ไหนๆ...สร้อยอะไร" ลัยลาถามขึ้นน้ำเสียงอยากรู้อยากเห็น ปกติพันไมล์มักจะโชว์สร้อยเส้นนี้ให้ใครต่อใครดูอยู่เสมอ แต่สำหรับหญิงสาวเผ่าเฮฌามาเธอเลือกที่จะซุกข้อมือไว้ด้านห

"พันไมล์หายใจ" อัมรานสั่ง แม้ใบหน้าจะไม่ยิ้มแต่ในใจกลับลอบยิ้ม พันไมล์สะดุ้ง รู้สึกตัวว่าที่แท้เมื่อครู่เธอลืมตัวกลั้นหายใจไว้ด้วยความตื่นเต้น แม้สีหน้าชีคหนุ่มจะบึ้งตึง โกรธกรุ่น แต่ทว่าสัมผัสของเขากลับอ่อนโยน เบาบางราวกับเกรงว่าเธอจะเจ็บ พันไมล์รู้ดีว่าเขาโกรธเธอ แต่ไม่รู้จะโกรธและเดือดร้อนอะไรนักหนา ทั้งที่คนเจ็บคือเธอไม่ใช่เขา "เห็นไหมคะ ไม่มีแผลอะไรเลย แค่ฟกช้ำเล็กน้อยเท่านั้น คุณไม่จำเป็นต้องห่วงฉัน ไปอยู่เป็นเพื่อนคุณลัยลาเถอะค่ะ เธอต้องการคุณ" "ถ้ายังไม่หยุดพูด...ผมจะจูบคุณ" วาจาที่กล่าวเนิบนาบไม่ช้าไม่เร็ว ราวกับพูดเรื่องทั่วไปที่ไม่สลักสำคัญอันใด แต่กลับเป็นดุจเสียงฟ้าผ่าสะเทือนก้องในสมองเธอ ทำให้พันไมล์ตะลึงอ้าปากค้าง จ้องมองเขาอย่างเหม่อลอย เขาพูดอะไร ชีคอัมรานขู่ว่า...จะจูบเธอ! ในที่สุดหญิงสาวก็เงียบเสียง เมื่ออัมรานเห็นสีหน้าตกตะลึงของพันไมล์ เขาตีหน้าเฉยทั้งที่ในใจแอบนึกขำ หลังจากตรวจดูจนแน่ใจว่า พันไมล์ไมได้รับบาดเจ็บอะไร นอกจากรอยฟกช้ำเล็

ผู้นำบารัซกลับมาเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวในสายวันต่อมา เพื่อไปร่วมงานเลี้ยงที่ฝ่ายวัฒนธรรมจัดขึ้นก่อนวันบุหลันโซฮา แต่เขายังไม่เห็นแม้แต่เงาของพันไมล์ มีเพียงฟาร์ฮาเท่านั้นที่เข้ามาทำหน้าที่ดูแลเขา “พันไมล์หายไปไหน ทำไมถึงไม่มาดูแลผมตามหน้าที่” อัมรานเอ่ยถาม “เธอไม่ได้หายหน้าไปไหนหรอกค่ะท่านชีค แต่ไปช่วยดูแลบุตรสาวของท่านหัวหน้าเผ่าเฮฌามาค่ะ” คำตอบของฟาร์ฮาสร้างความประหลาดใจให้กับชีคหนุ่ม คิ้วของเขาขมวดยุ่ง “ทำไมต้องเป็นพันไมล์ ในเมื่อจัสตินพาเลซมีคนคอยทำหน้าที่นี้อยู่แล้ว” “ไม่ว่าใครทำอะไรให้ก็ไม่ถูกใจเธอค่ะ โน่นก็ไม่เอา นี่ก็ไม่ได้ ชาร้อนมากเกินไปเธอก็ไม่ดื่ม พอไปเปลี่ยนมาให้ใหม่ เธอก็บอกไม่เอาแล้วจะดื่มกาแฟแทน ชุดที่เราจัดเตรียมมาให้ เธอก็ติว่าสีนี้ไม่เหมาะกับสีผิวของเธอ ให้ไปเปลี่ยนมาใหม่ เปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีกก็ยังไม่ถูกใจ คนของเราที่ถูกส่งเข้าไปทำหน้าที่คอยรับใช้คุณลัยลา ต่างก็พากันส่ายหัวในความเรื่องมากของเธอ” “แล้วพันไมล์ไปยุ่งอะไรกับเขา ไม่ใช่หน้าที่ซะหน่อย” อัมรานโมโห เมื่อรู้ว่าลัยลาไ

พันไมล์นิ่งคอย ฟังเสียงหายใจหนักๆ ร้อนผ่าว แต่เมื่อหนึ่งนาทีผ่านไป ตามด้วยอีกหนึ่งนาที ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดวงตาคู่สวยลืมขึ้น เธอพบกับรอยยิ้มที่เคยทำให้หลงเคลิ้มรออยู่ "ตื่นได้แล้ว...ผมทายาเสร็จแล้ว" อัมรานยิ้มกริ่ม ใช้นิ้วดีดหน้าผากมนเบาๆ อย่างเอ็นดู พันไมล์แก้มแดง ก้มหน้าอมยิ้มขัดเขิน ยกมือลูบหน้าผากเบาๆ พร้อมกับเอ่ยขอบคุณชีคหนุ่ม อัมรานมองท่าทีขัดเขินของหญิงสาวอย่างนึกขำ ไม่คิดว่าจะมีโอกาสเห็นผู้หญิงแกร่งท่าทางเก่งกล้าอาย ซึ่งเขามองว่าน่ารักดี และทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก "พรุ่งนี้รอยช้ำก็คงจะหายสนิท..." พันไมล์พยักหน้า แต่ทว่ายังก้มหน้าไม่ยอมสบตาชีคอัมรานอยู่ดี เธอไม่เคยขายหน้าขนาดนี้ไม่ก่อน...คิดแล้วอยากเขกหัวตัวเองสักที "อ้าว...เลยใบ้กินไปเลย" เขาว่า แต่เมื่อเห็นร่างเล็กบางของอีกฝ่ายบิดไปมา แทบจะเป็นเกลียวนอตอยู่แล้ว ชายหนุ่มก็เลิกล้อ และพูดขึ้นว่า "พรุ่งนี้เจอกัน อย่าสายล่ะ" พันไมล์เงยหน้าขึ้นทันที “แต่ฉันรับปากคุณลัยลาไว้ว่าจะไปช่วยดูแลเ