บทที่11

เช้าวันต่อมา เมฆานั่งอยู่ในห้องทำงาน แต่คำพูดของวายุเมื่อวานยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด

"อาเขตสนใจคุณไอด้าครับ" เขาพยายามตั้งสมาธิกับเอกสารตรงหน้า แต่กลับอ่านบรรทัดเดิมซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง

"คุณเมฆครับถึงเวลาประชุมแล้วครับ" สิงเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มประชุม เมฆาปิดแฟ้มลงแรง ๆ

"เลื่อนไปก่อน"

"แต่..."

"ฉันบอกว่าเลื่อน"

สิงรีบพยักหน้ารับ ก่อนเดินออกจากห้องทันทีตั้งแต่ทำงานกับเมฆามาหลายปี เขารู้ดีว่าหากเจ้านายใช้น้ำเสียงแบบนี้ แปลว่าอารมณ์กำลังไม่ดีอย่างมาก

ช่วงบ่าย

ไอด้าออกจากห้องผ่าตัดเร็วกว่าปกติ เพราะมีมี่โทรมาชวนไปชิมเมนูใหม่ที่ร้านเค้ก

"เหนื่อยไหม" มีมี่ยื่นชามซุปให้เพื่อน

"นิดหน่อย" ไอด้ายิ้มอ่อน

"วันนี้คนไข้เยอะมาก"

"แต่หน้าแกดูไม่ได้เหนื่อยเพราะงานอย่างเดียว" มีมี่มองเธออย่างรู้ทันไอด้าหัวเราะเบา ๆ

"ฉันโอเค" เธอพูดยิ้มๆ

"ยังโกหกไม่เก่งเหมือนเดิม"

ทั้งสองหัวเราะ บรรยากาศผ่อนคลายกว่าหลายวันที่ผ่านมาจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของไอด้าก็ดังขึ้นชื่อที่ปรากฏคือ เฮียเมฆหญิงสาวมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกดรับ

"ค่ะ"

"อยู่ไหน"น้ำเสียงของเขาเรียบเหมือนเดิม

"อยู่กับมีมี่ค่ะ"

"โรงพยาบาล?"

"ไม่ค่ะ ร้านเค้ก" ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย

"เสร็จแล้วรีบกลับ"

"ค่ะ" เมฆาวางสายทันทีมีมี่เลิกคิ้ว

"สามีโทรตามเหรอ"ไอด้ายิ้มจาง ๆ

"คงมีธุระ" แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ในใจเธอกลับรู้ดีว่า เมฆาไม่เคยโทรตามเพราะเป็นห่วง

เย็นวันเดียวกัน

ไอด้าขับรถออกจากร้านเค้กเพียงลำพังระหว่างทางกลับคฤหาสน์ รถเก๋งสีดำสองคันกลับขับตามมาติด ๆตอนแรกเธอคิดว่าคงเป็นเรื่องบังเอิญแต่เมื่อเลี้ยวเข้าถนนอีกสาย รถทั้งสองคันก็ยังตามมาไม่ห่างไอด้าเริ่มรู้สึกผิดปกติเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมโทรแจ้งตำรวจแต่ทันใดนั้น! รถคันหนึ่งก็เร่งเครื่องขึ้นมาประกบด้านข้างคนในรถก็ลดกระจกลง ก่อนตะโกนเสียงดัง

"หยุดรถ!"

หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงเธอรีบเหยียบคันเร่งทันที รถทั้งสองคันไล่ตามมาติด ๆจังหวะเดียวกัน รถเอสยูวีสีดำอีกคันพุ่งเข้ามาขวางระหว่างเธอกับรถปริศนาเสียงเบรกดังสนั่น

เอี๊ยด!

ไอด้าจอดรถด้วยความตกใจชายร่างสูงในชุดสูทสีดำเปิดประตูลงมา อาเขต

เขาก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเย็นชา ก่อนส่งสัญญาณให้ลูกน้อง"จัดการ"

ลูกน้องของอาเขตเข้าปิดล้อมรถทั้งสองคันทันทีเพียงไม่กี่นาที รถปริศนาก็รีบถอยหนีไปด้วยความรวดเร็วอาเขตเดินมาที่รถของไอด้า เคาะกระจกเบา ๆ สายตาเขาดูเป็นกังวล

"คุณหมอ" ไอด้ารีบลดกระจกลง

"คุณเป็นอะไรไหม"

"ไม่เป็นไรค่ะ" แม้จะตอบเช่นนั้น แต่มือของเธอยังคงสั่นไม่หยุดอาเขตเห็นทุกอย่าง เขาจึงเปิดประตูรถให้

"ลงมาสักครู่ครับ" ไอด้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยอมลงจากรถ เธอรีบเอ่ยถามทันที

"พวกนั้นเป็นใครคะ"

"ยังไม่รู้"เขาตอบเสียงเรียบ

"แต่คงไม่ได้หวังดีแน่นอน" อาเขตถอดสูทของตัวเองคลุมไหล่ให้เธอ

"คุณตัวสั่น อีกอย่างอากาศหนาวมากใส่ไว้"ไอด้ารีบถอดออก

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"รับไว้"น้ำเสียงหนักแน่นจนเธอปฏิเสธไม่ออก

"ขอบคุณนะคะ"อาเขตยิ้มบาง ๆ

"จากนี้ ผมจะให้คนของผมคอยตามดูแลคุณเอง"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ"

"ผมไม่ได้ขออนุญาตครับ แค่บอก" ไอด้าได้แต่ถอนหายใจเธอคงปฏิเสธไม่ได้และเธอก็กลัวเช่นเดียวกัน

ค่ำวันนั้น

เมื่อเธอกลับถึงคฤหาสน์ เมฆากำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขกเขาเงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นเธอแต่สิ่งแรกที่สะดุดสายตา คือสูทผู้ชายที่พาดอยู่บนไหล่ของไอด้าใบหน้าของเมฆาเย็นชาลงทันที

"เสื้อของใคร" ไอด้าก้มมองสูท ก่อนนึกขึ้นได้

"ของคุณอาเขตค่ะ"เพียงได้ยินชื่อนั้น บรรยากาศทั้งห้องก็เย็นเฉียบ

"ทำไมอยู่กับมัน" เขาเอ่ยถามเสียงเข้ม

"วันนี้มีคนขับรถตาม ไอด้าไม่รู้ว่าเป็นใคร คุณอาเขตผ่านมาเลยช่วยไว้"

เมฆานิ่งไปแทนที่จะถามว่าเธอได้รับบาดเจ็บหรือไม่เขากลับถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

"แล้วจำเป็นต้องรับของจากมัน?" ไอด้ามองหน้าเขาอย่างผิดหวัง

"ตอนนั้นฝนตกค่ะ"

"ก็คืนไป เอากลับมาด้วยทำไม" เขาทำท่าหงุดหงิดจนเธอรู้สึกไม่ดี

"ไอด้าตั้งใจจะคืนพรุ่งนี้"เมฆาหัวเราะในลำคอ

"สนิทกันเร็วดีนะ" หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกเธอไม่ได้อธิบายต่อ

"ไอด้าขอตัวนะคะ"

เธอเดินผ่านเขาขึ้นบันไดไปอย่างสงบเมฆามองตามแผ่นหลังของเธอ ก่อนกำหมัดแน่นเขาไม่ชอบให้ผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้ไอด้าไม่รู้เพราะกลัวเสียหน้าหรืออะไรแต่เขาไม่ชอบอยู่ดี

หลังจากเห็นสูทของอาเขตพาดอยู่บนไหล่ของไอด้า เมฆาแทบไม่ได้นอนทั้งคืนทุกครั้งที่หลับตา ภาพของชายมาเฟียฮ่องกงที่ยืนกางร่มให้ภรรยาของเขาก็ผุดขึ้นมาไม่หยุดเขาพลิกตัวไปมา ก่อนหันไปมองเตียงอีกฝั่งไอด้านอนหลับสนิท หันหลังให้เขาเหมือนทุกคืนเมื่อก่อน หากรู้ว่าเขายังไม่นอน เธอมักจะถามด้วยความเป็นห่วง

"เฮียเมฆ...นอนไม่หลับเหรอคะ" แต่ตอนนี้...ไม่มีแม้แต่คำเดียว

เช้าตรู่

เมฆาออกจากห้องพร้อมสีหน้าเคร่งเครียดทันทีที่ลงมาชั้นล่าง เขาก็เห็นริต้านั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร

"เมฆา"หญิงสาวเรียกและส่งยิ้มหวาน

"วันนี้ไปซื้อของเป็นเพื่อนริต้าอีกได้ไหมคะ"ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบสั้น ๆ

"วันนี้ไม่ว่าง"

ริต้าชะงักตลอดหลายวันที่ผ่านมา เมฆาแทบไม่เคยปฏิเสธเธอ

"มีประชุมเหรอคะ"

"อือ"

แม้จะตอบเช่นนั้น แต่ความจริงเขาไม่ได้มีประชุมสำคัญ

เขาเพียงรู้สึกไม่อยากออกไปไหนในจังหวะนั้น ไอด้าเดินลงมาจากชั้นบนพร้อมกระเป๋าเอกสาร

"สวัสดีค่ะ"

เธอเอ่ยทักทุกคนตามปกติเมฆาเงยหน้าขึ้นมองโดยอัตโนมัติ

"วันนี้กลับกี่โมง" ไอด้าหยุดเดินเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปหาเขา

"น่าจะเย็นๆค่ะ"

"เย็นกี่โมง" เขาถามอีกครั้งหญิงสาวมองเขาอย่างแปลกใจนี่เป็นครั้งแรกที่เมฆาถามละเอียดขนาดนี้

"ประมาณหกโมงค่ะ"

"อือ" เธอพยักหน้า ก่อนเดินออกจากบ้านริต้ามองตามแผ่นหลังของไอด้า แล้วหันกลับมาหาเมฆา

"เมฆา..."

"หืม"

"ช่วงนี้คุณถามถึงเรื่องส่วนตัวคุณไอด้าบ่อยนะคะ"คำถามนั้นทำให้เขานิ่งไป

"ก็แค่ถาม ถึงยังไงเธอก็มีภรรยา"ริต้ายิ้มบาง ๆ แต่หัวใจกลับเริ่มไม่สบายใจ

ช่วงบ่าย

ไอด้ากำลังตรวจคนไข้อยู่ในห้องตรวจเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เชิญค่ะ"และเป็นอาเขตเดินเข้ามาพร้อมช่อดอกลิลลีสีขาว

"สวัสดีครับ คุณหมอ"ไอด้าลุกขึ้นทันที

"คุณอาเขต วันนี้มีนัดตรวจหรือคะ"

"ไม่มี"เขายื่นช่อดอกไม้ให้

"ผมแค่อยากขอบคุณที่ดูแลผม"ไอด้ารีบส่ายหน้า

"รับไว้ไม่ได้ค่ะ"

"ทำไม"

"เกรงใจค่ะ"อาเขตยิ้มอ่อน

"ถ้างั้นถือว่าเป็นดอกไม้ขอบคุณจากคนไข้"ไอด้าลังเลอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายจึงรับไว้ตามมารยาท

"ขอบคุณค่ะ"

ทั้งคู่พูดคุยกันอีกเล็กน้อย ก่อนอาเขตจะขอตัวกลับโดยไม่รู้เลยว่า...หน้าห้องตรวจ มีใครบางคนยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ เมฆา เขาแวะมาที่โรงพยาบาลเพื่อนำเอกสารมาให้ชีโร่ แต่กลับเห็นภาพที่ทำให้รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

ผู้ชายอีกคนกำลังยื่นดอกไม้ให้ภรรยาของเขาและเธอก็รับมันไว้เขา กำหมัดแน่น

พอเลิกงานไอด้ากลับมาถึงคฤหาสน์พร้อมช่อดอกไม้เธอตั้งใจจะนำไปปักแจกันในห้องรับแขกแต่ยังไม่ทันได้วาง เสียงของเมฆาก็ดังขึ้น

"ดอกไม้ใคร"ไอด้าหันไปมอง

"ของคนไข้ค่ะ"

"อาเขต?" เขาทำหน้าสงสัย ทั้งที่รู้ทุกอย่าง

"ค่ะ"เมฆาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าสายตาจับจ้องช่อดอกไม้นั้นอย่างไม่ชอบใจ

"ทำไมต้องรับ"

"เขาให้ในฐานะคนไข้นี่ค่ะ" เธอพูดอย่างที่คิด

"ปฏิเสธไม่ได้หรือไง" ไอด้าขมวดคิ้ว

"เฮียเมฆ..."

"ฉันถาม"เธอสูดหายใจลึก พยายามไม่คิดมาก

"ถ้าไอด้าปฏิเสธ เขาจะเสียความรู้สึกค่ะ"เมฆาหัวเราะเบาๆ

"แคร์มันมากสินะ"

คำพูดนั้นทำให้ไอด้านิ่งไปเธอค่อย ๆ วางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะ ก่อนเงยหน้ามองเขา

"แล้วเฮียเมฆเองล่ะคะ" ชายหนุ่มชะงัก

"หมายความว่าไง"

"เฮียแคร์ความรู้สึกของคุณริต้าทุกวัน ซื้อของให้ พาไปเที่ยว ปกป้องต่อหน้าทุกคน ไอด้ายังไม่ยุ่งเลย"

น้ำเสียงของเธอไม่ได้ประชดแต่มันเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

"ไอด้าแค่รับดอกไม้จากคนไข้ มันร้ายแรงกว่าสิ่งที่เฮียทำกับไอด้าตลอดหรอคะ"

เมฆาพูดไม่ออกเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอกล้าย้อนเขาตรง ๆ เขานิ่งไอด้ายิ้มบาง ๆ

"ถ้าเฮียไม่ชอบ" เธอหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมา ก่อนส่งให้แม่บ้าน

"จัดไปแจกทานแล้วไปไว้ในห้องของไอด้านะคะไอด้าชอบค่ะ" พูดจบเธอก็หันหลังขึ้นห้องไปโดยไม่เห็นในตาและสีหน้าของเมฆาเลยสักนิดว่าตอนนี้เขามีท่าทีน่ากลัวขนาดไหน...

"อยากลองดีใช่ไหมไอ้ด้าได้!"