บทที่12

แกร๊ก ปัง!

เมฆาเดินขึ้นตามหลังไอด้ามาติดๆเป็นคนที่กำลังวางกระเป๋าลงบนโต๊ะเครื่องแป้งตกใจเธอหันไปมองเขาทันทีด้วยความไม่เข้าใจก่อนจะตาเบิกโพ่งเมื่อเขาเดินเข้ามาประชิดรวบเอวบางเข้าหา พรื่บ!

"อ๊ะ! เฮียทำอะไรคะ"

"หื ก็ทำหน้าที่สามีไงล่ะ ทำไมเพราะฉันไม่ให้ในสิ่งที่เธอต้องการหรอถึงออกไปหาผู้ชายคนอื่น" ไอด้าตกใจกับคำพูดของเขาและสิ่งที่เขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงแบบนั้น ในตาคู่สวยเออครอด้วยน้ำตา

"เฮียจะบ้าหรอ ไอด้าไม่เคยคิดแบบนั้น" เธอพยายามพูดพร้อมกับดิ้นรนในอ้อมแขนของเขา แต่มีหรอว่าคนอย่างเธอจะสู้แรงของเขาได้ เมฆายิ้มร้ายกาจ เวลานี้เขาไม่ฟังอะไรทั้งนั้นเข้าฟังจมูกลงที่ต้นคอขาวเนียนซุกไซร้คอขาวอย่างหื่นกระหาย

"ฮือ ปล่อยไอด้านะ"

"คงไม่ได้ " พูดจบเขาก็อู้มไอด้าไปที่เตียงนุ่มขนาดคิงไซส์ทันที คนป่าเถื่อนรีบนำขื้นไปคร่อมร่างเล็กเอาไว้ก่อนจะพูดความต้องการของตัวเอง

"ทำหน้าที่ภรรยาของเธอไอด้า" ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะโต้แย้งเขาก็รีบประกบจูบริมฝีปากอวบอิ่มทันทีด้วยความเอาแต่ใจจนเธอหายใจแทบไม่ทัน

"ฮือ..อ๋อย" เธอใช้มือทุบตีไปที่ อกแกร่งแต่ไม่ได้ทำให้เขาหยุดเลย แถมยังใช้มือที่ว่างรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างเข้าด้วยกันและยกขึ้นไปไว้เหนือหัวของเธอ เมฆาเริ่มกดจูบลงทีหน้าอกอวบของเธอที่เสื้อผ้าบนตัวกำลังหลุดลุยจากการประชาคมเขาจนกระดุมขาดวิน เหลือเพียงบราเซียร์สีดำเขาดึงมันออกและโยนทิ้งข้างเตียงโดยไม่ใยดี คนตัวเล็กเบิกกว้างด้วยความตกใจ ต่างจากเขาที่กำลังมองอกคู่สวยด้วยความคลั่งไคล้หน้าอกอวบยอดทันสีชมพูที่ไม่เคยมีใครแตะต้องมาก่อนทำให้เขาแทบละสายตาไม่ได้...

"เฮียเมฆ..." เธอพูดเสียงสั่นเครือ เขาจ้องมองใบหน้าเล็กที่มีคราบน้ำตา ยิ่งทำให้เขาไม่พอใจที่เธอไม่ชอบและรังเกียจตัวเองมันยิ่งตอกย้ำให้เขาคิดไปใหญ่ว่าเธออาจจะเก็บมันไว้ให้ไอ้หมอนี่คิดเพียงเท่านี้เขาก็เริ่มสงสัยคอขาวเนียนและเลื่อนลงต่ำไปที่หน้าอกอวบ ดูดและคลอเคลียร์อย่างมูมมาม จ๊วบ จ๊วบ~

"อร๊าย~ ฮือ อย่ากัด" เธอร้องขึ้นเมื่อเขากัดจุกสีชมพูจนรู้สึกเจ็บ

"แค่นี้มันยังน้อยไป เดี๋ยวเธอจะได้เจอของจริงไอด้า" ไม่รอช้าเขาลุกถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับถอดกางเกงออกจนหมดทำให้คนตัวเล็กเห็นเขาในสภาพเปลือยเปล่าเต็มๆตา แก่นกายใหญ่โต ผงาดชูชัน ทำให้เธอลอบกลืนน้ำลาย และในขณะที่เธอตกอยู่ในความคิดอยู่นั้นเมฆาก็รีบถกกระโปรงตัวโปรดของเธอลงพร้อมด้วยชั้นในตัวจิ๋วทำให้ตอนนี้ทั้งตัวของเธอก็ไม่มีอะไรปกปิดเช่นกัน เมฆาก้มลงไปมองกลีบกุหลาบสวยที่ไร้ขนสีชมพูทำให้เขารอบกลืนน้ำลายและยิ่งมีความต้องการมากขึ้น ไม่รอช้าเขายกสะโพกของคนน้องขึ้นมาเล็กน้อยจนเธอตกใจ

"อย่านะเฮีย ไอด้าไม่..."

"มันช้าไปแล้วไอด้า" สัมผัสเบาแต่รุกล้ำของฝ่ามือใหญ่ของเขาทำให้เธอสะดุ้งเขาสอดนิ้วเข้าไปในโพรงนุ่มอย่างช้าๆ แต่กลับทำให้คนตัวเล็กรู้สึกเสียวซ่านไม่น้อยความรู้สึกแปลกใหม่ที่ได้รับทำให้สติของเธอแต่กระเจิง เธอดิ้นรนเล็กน้อย แต่เขาก็ยิ่งเล่นจังหวะเข้าออกของนิ้วเร็วขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับสายตาที่มองใบหน้าคนน้องที่หลับตาพริ้มแต่มีแรงปรารถนา

"ฮือ อ๊ะอายหยุดไม่ไหว" และไม่นานนักคนตัวเล็กก็เกร็งกระตุกทำให้เธอเสร็จไปเพลงเพราะนิ้วมือของเขาเท่านั้นทำให้เขายกยื้มอย่างพอใจก่อนจะเลื่อนตัวลงไปเพื่อสอดใส่แกนกายของตัวเองทีเดียวจนมิดลำทำให้เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

สวย!!!กรึด กรี้ดด!

"เจ็บเอาออกไป" เธอร้องบอกเมฆารู้สึกได้ถึงเหยื่อบางๆจากด้านในที่ฉีกขาดเขาก็มองตรงการเชื่อมต่อระหว่างแกนกายและช่องทางรักของเธอเห็นหยดเลือดซึมออกมา และก็เป็นอย่างที่คิดเขามั่นใจมาตลอดว่าเธอยังคงบริสุทธิ์และต้องเป็นของเขาเพียงคนเดียว

เขาขยับเล็กน้อยอย่างช้าๆ เพื่อให้เธอได้ปรับตัวไม่นานนะคนตัวเล็กก็หยุดดิ้น เธอไม่ต่อสู้หรือดิ้นรนอีกแล้วปล่อยให้น้ำตาหยดลงอย่างนั้น แต่ความรู้สึกแปลกใหม่ก็ทำให้เธอปฏิเสธไม่ได้เพราะมันรู้สึกดีไม่น้อย เธอยกมือขึ้นของคอของเขาทำให้เมฆารู้สึกพอใจและเริ่มเล่นจังหวะการขยับเข้าออกเร็วขึ้น

"ชี้ด~ อดทนหน่อย"

ปึก ปัก~ เขาขยับแกนกายเข้าออก อย่างเอาเเต่ใจและเนินนานจนไอด้า ไม่ไหวและหลับไปทั้งอย่างนั้น เขาทำต่อจนตัวเองเสร็จเเละจัดการอุ้มเธอไปห้องน้ำเพื่อล้างคราบน้ำรักสีขาวขุ่น ที่ได้ปลดปล่อยไปในช่องทางลับของเธอ และอุ้มพากลับมานอนที่เตียงเขาขึ้นไปนอนข้างๆเเละโอบกอดร่างบางไว้จนหลับไปในที่สุด....

บรรยากาศในคฤหาสน์เงียบกว่าทุกวัน หลังเหตุการณ์เรื่องช่อดอกไม้เมื่อวาน ไม่มีใครพูดถึงมันอีก

แต่ทุกคนสัมผัสได้ว่า ความสัมพันธ์ของเมฆากับไอด้ากำลังห่างเหินมากขึ้นเรื่อย ๆเช้าวันนี้ ไอด้าลงมาทานอาหารเช้าเป็นคนสุดท้ายเพราะรู้สึกเจ็บตรงช่องคลอดที่โดนเมฆารังเเกมาเมื่อคืน เธอไม่ได้คิดอะไรมากเพราะถึงอย่างไรเธอก็เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเพียงแต่มันไม่ได้เกิดจากความรักก็เท่านั้นถึงเธอจะเจ็บช้ำแค่ไหนก็ไม่สามารถทำอะไรได้...

"สวัสดีค่ะ"

เธอเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนนั่งลงเงียบ ๆเมฆาเงยหน้ามองเธอเพียงแวบเดียว แล้วก้มลงอ่านข่าวในแท็บเล็ตต่อ ทำไมเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นริต้าสังเกตสีหน้าของทั้งคู่ ก่อนยกยิ้มอ่อน

"คุณไอด้า วันนี้เลิกงานกี่โมงคะ"

"น่าจะประมาณหกโมงค่ะ"

"งั้นเย็นนี้กลับมาทานข้าวพร้อมกันนะคะ"ไอด้าพยักหน้าอย่างสุภาพ

"ถ้าไม่มีเคสด่วนค่ะ"เมฆาไม่ได้พูดอะไรตลอดมื้ออาหารแต่สายตากลับเหลือบมองไอด้าอยู่หลายครั้งโดยไม่รู้ตัว สายวันเดียวกันมาดามมินนี่เดินทางมาที่บริษัทของเมฆาเลขาหน้าห้องรีบเปิดประตูให้ทันที

"คุณผู้หญิงเชิญครับ"เมฆาเงยหน้าขึ้นจากเอกสารทันที

"แม่ มีอะไรครับ"

มาดามมินนี่ไม่ได้ตอบทันทีเธอเดินไปนั่งบนโซฟา ก่อนวางกระเป๋าลงข้างตัว

"แม่มีเรื่องจะคุย"น้ำเสียงจริงจังของผู้เป็นแม่ทำให้เมฆาวางปากกาลง

"เรื่องอะไร"

"เรื่องเมียแก"ชายหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ

"ไอด้าอีกแล้วเหรอ"

"ใช่"มาดามมินนี่สบตาลูกชายตรง ๆ

"แม่จะถามแกแค่ครั้งเดียว แกยังอยากใช้ชีวิตกับไอด้าไหม"

เมฆานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบเรียบ ๆ

"ก็อยู่แบบนี้แหละ"

"อยู่แบบนี้?"ผู้เป็นแม่หัวเราะอย่างผิดหวัง

"แบบที่ปล่อยให้เมียตัวเองร้องไห้ทุกวันน่ะเหรอ"เมฆาขมวดคิ้ว

"แม่พูดเกินไป"

"เกินไป?"มาดามมินนี่ลุกขึ้นยืน

"แกรู้ไหมว่าเมื่อคืนไอด้ากลับมาถึงบ้านตอนสามทุ่ม"

"ทั้งที่ไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เช้า"เมฆาชะงักเขาไม่รู้เรื่องนี้เลย

"แล้วแกรู้ไหม"มาดามมินนี่พูดต่อ

"เวลาลูกสะใภ้แม่กลับบ้าน สิ่งแรกที่ทำคือถามว่าแม่กินข้าวหรือยัง แต่เมื่อคืนไม่มี เขาทะเลาะกับแก น้องเขาไม่เคยถามถึงตัวเองเลยนะ "เมฆาเงียบผู้เป็นแม่มองหน้าลูกชายด้วยแววตาผิดหวัง ก่อนพูดต่อ

"เด็กคนนั้นพยายามเป็นภรรยาที่ดีมาตลอด แต่แกเคยทำหน้าที่สามีที่ดีบ้างไหม"คำถามนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบสนิทมาดามมินนี่สูดหายใจเข้าลึก ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

"แม่ไม่ได้ห้ามแกช่วยริต้า แต่สิ่งที่แกทำ มันเกินคำว่าสงสาร คนทั้งสังคมกำลังมองว่าริต้าคือผู้หญิงของแก แล้วไอด้าล่ะ" เมฆาเม้มริมฝีปาก

"ไอด้าเข้าใจครับ"

"ไม่พอ" มาดามมินนี่ส่ายหน้า

"เธอไม่ได้แค่เข้าใจ แต่ไอด้าเธอกำลังอดทนด้วย"

คำพูดนั้นทำให้เมฆารู้สึกหนักอึ้งในอกภาพของไอด้าที่เงียบลงในช่วงหลังผุดขึ้นมาในหัวเธอไม่งอแง ไม่โวยวายไม่ถามว่าเขาอยู่ไหนไม่แม้แต่จะรอเขากลับบ้านทุกอย่างเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆ เเละเรื่องเมื่อคืนเธอก็ทำเฉยๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นกัน พอเห็นลูกชายเงียบมาดามินนี่ลุกขึ้นก่อนกลับเธอหยุดอยู่หน้าประตูห้อง

"เมฆ"

"ครับ"

"แม่เลี้ยงแกมา แม่ดูคนไม่ผิดถ้ารักก็บอก"เธอสบตาลูกชาย

"ไอด้าไม่ใช่ผู้หญิงที่จะรักใครส่ง ๆแต่ถ้าวันไหนเธอหมดใจ ต่อให้แกคุกเข่าอ้อนวอน เธอก็อาจไม่หันกลับมาอีก" พูดจบ มาดามมินนี่ก็เดินออกไปปล่อยให้เมฆานั่งนิ่งอยู่คนเดียว