คำขอ

สองสัปดาห์ก่อนวันที่ไอด้าจะเดินทางกลับฝรั่งเศสบรรยากาศภายในคฤหาสน์อนันธรากุลเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

ไม่มีเสียงทะเลาะ ไม่มีคำพูดประชดประชันแต่กลับเต็มไปด้วยความเงียบความเงียบที่ทำให้เมฆารู้สึกอึดอัดมากกว่าการทะเลาะกันเสียอีกเพราะเมื่อก่อน...อย่างน้อยไอด้ายังโกรธเขายังต่อว่าเขายังร้องไห้เพราะเขาแต่ตอนนี้...

เธอกลับยิ้มพูดคุยใช้ชีวิตของตัวเองเหมือนกำลังเตรียมใจที่จะเดินออกไปจากชีวิตเขา

เช้าวันนี้

เมฆาตื่นขึ้นมาและพบว่าไอด้ากำลังจัดกระเป๋าอยู่เขามองภาพนั้นเงียบ ๆเสื้อผ้าของเธอถูกพับอย่างเรียบร้อยเอกสารเดินทางถูกเตรียมไว้ครบทุกอย่างบอกชัดว่าเธอตั้งหน้าตั้งตารอวันนี้มานาน

"ต้องเอาไปเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ"เมฆาถามขึ้นไอด้าหันมามองเขาก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"กลับหลายเดือนค่ะเลยต้องเตรียมไว้เยอะ ไอช์ไม่อยากซื้อใหม่"

คำว่า "หลายเดือน"ทำให้เขานิ่งงัน

"หลายเดือน?"

"ค่ะ คุณพ่ออยากให้ไอด้าอยู่ช่วยงานที่โรงพยาบาลกับธุรกิจครอบครัว"

เมฆาไม่ได้ถามเธออีกเขาเพิ่งรู้ว่า...การไม่มีเธออยู่ในบ้านอาจไม่ใช่แค่ไม่กี่วันแต่มันอาจนานจนเขาไม่รู้ว่าจะทนได้หรือไม่

ระหว่างทานอาหารเช้ามาดามมินนี่สังเกตเห็นสีหน้าลูกชายเธอแอบยิ้มเล็กน้อยเพราะในที่สุด...คนที่เคยคิดว่าตัวเองไม่ต้องการใครกำลังรู้สึกถึงความกลัวแน่ๆ

"ไอด้า"มาดามมินนี่เอ่ยท่ามกลางความเงียบ

"ถ้ากลับฝรั่งเศสแล้ว ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก"

"ค่ะคุณแม่ ขอบคุณที่ดูแลไอด้ามาตลอดนะคะ"

คำพูดนั้นทำให้เมฆาชะงักเพราะมันเหมือนคำพูดของคนที่กำลังบอกลาใจเขากระตุกและรู้สึกเจ็บแปลกๆ จากนั้นไม่มีใครพูดอะไรทำเพียงทานข้าวในจานของตัวเองเงียบๆหลังอาหารเมฆาเดินตามไอด้าไปที่สวนเขาเอ่ยเรียกเธอ

"ไอด้า"เธอหยุดเดินและหันมามอง

"คะ"เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูด

"เธอจะกลับไปจริง ๆ ใช่ไหม"ไอด้ามองหน้าเขา เผยยิ้มบางๆ

"ค่ะ"

"ไม่คิดจะอยู่ต่อเหรอ"คำถามนั้นทำให้เธอเงียบก่อนตอบ

"เฮียเมฆเคยอยากให้ไอด้าอยู่ไหมคะ"คำถามนั้นทำให้เขาพูดไม่ออกเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเป็นคนทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่ควรอยู่ตรงนี้เอง

"เมื่อก่อน..."ไอด้าพูดต่อ

"ไอด้าพยายามอยู่ใกล้ พยายามทำให้เฮียรักพยายามทำให้เฮียเห็นว่าไอด้าก็มีค่า"

น้ำเสียงเธอยังคงสงบแต่ทุกคำกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"แต่ตอนนี้ไอด้าแค่เหนื่อยค่ะ"เมฆากำมือแน่น

"ฉัน..."

เขาหยุดคำขอโทษมากมายอยู่ในหัวแต่เขากลับไม่รู้ว่าคำไหนจะเพียงพอ เลือกเงียบและเดินออกไปทันที

...

ช่วงบ่าย

เมฆาไปหาเพลิงไฟที่ผับฟรานซิสมองหน้าเขาทันที

"เกิดอะไรขึ้น"เมฆานั่งลงสีหน้าเคร่งเครียด

"ไอด้าจะกลับฝรั่งเศส"ฟรานซิสเลิกคิ้ว

"แล้ว?"

"ฉันไม่อยากให้ไป"

คำตอบนั้นทำให้ทั้งสองคนเงียบเพลิงไฟมองเพื่อน

"ในที่สุด"

"อะไร"เมฆามองเขา

"นายยอมรับแล้วว่ากลัวเสียเธอไป นายกลัวจะเสียเธอเพราะนายรักเธอใช่ไหม"

เมฆาไม่เถียงเพราะมันเป็นความจริง

"ฉันเคยคิดว่าเธอจะอยู่ ต่อให้ฉันทำอะไรก็ตาม" ฟรานซิสถอนหายใจ

"เพราะนายไม่เคยคิดว่าเธอจะมีวันพอ ทุกคนมีขีดจำกัดมีความอดทนของตัวเองนะ"

เมฆานิ่งคำพูดนั้นตรงเกินไปใช่เขารู้

ค่ำวันนั้น

เมฆากลับบ้านพร้อมของบางอย่างในมือไอด้าที่กำลังอ่านหนังสืออยู่เงยหน้าขึ้น

"อะไรคะ"

เขาวางกล่องเล็ก ๆ ลงบนโต๊ะเมื่อเปิดออกด้านในคือสร้อยคอเส้นหนึ่งเป็นสร้อยที่มีจี้รูปปีกเล็ก ๆ

"ให้ไอด้า?"เขาพยักหน้า

"อือ"

"ทำไมคะ"เมฆาเงียบก่อนตอบ

"ถือว่าเป็นของแทนตัวเวลาที่เธออยู่ไกล"

หัวใจของไอด้าสั่นไหวเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำบางอย่างเพราะคิดถึงความรู้สึกของเธอไม่ใช่เพราะหน้าที่

"เฮียเมฆ"

"ฉันรู้ว่า..."เขาหยุดก่อนพูดเสียงเบา

"ฉันทำให้เธอเสียใจมากฉันอาจไม่มีสิทธิ์ขอให้เธออยู่แต่..."เขามองตาเธอ

"ฉันไม่อยากเสียเธอไป"

คำพูดนั้นทำให้ไอด้านิ่งเพราะมันเป็นประโยคที่เธอเคยอยากได้ยินมาตลอดแต่ในวันที่เธอเคยรอ...เขากลับไม่เคยพูดเธอทำเพียงยิ้มบางๆ

...

คืนนั้น

ไอด้านอนอยู่บนเตียงมองสร้อยเส้นนั้นในมือหัวใจของเธออ่อนลงเล็กน้อยแต่ความเจ็บปวดยังคงอยู่เพราะการที่เมฆาเพิ่งรู้ว่ากลัวเสียเธอไปมันไม่ได้ลบวันที่เขาเคยเลือกทำร้ายเธอส่วนเมฆา...เขายืนอยู่ริมหน้าต่างมองแสงไฟด้านนอกและยอมรับกับตัวเองเป็นครั้งแรกว่าเขาไม่ได้แค่เคยชินกับการมีไอด้าอยู่ข้างกายแต่เขารักเธอไปแล้วเพียงแต่...เขาเพิ่งรู้ตัวในวันที่เธอกำลังจะเดินจากไป.นับจากวันที่เมฆามอบสร้อยปีกเล็ก ๆ ให้ไอด้าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้กลับมาเหมือนเดิมในทันทีแต่บางอย่างกำลังเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆเมฆาเริ่มแสดงออกมากขึ้นเขาไม่ได้ทำเพราะหน้าที่ไม่ได้ทำเพราะคำสั่งของผู้ใหญ่แต่เพราะเขาอยากทำอยากให้ผู้หญิงคนหนึ่งรู้ว่า...เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว

...

เช้าวันใหม่

ไอด้ากำลังเตรียมตัวไปโรงพยาบาลเมื่อเดินลงมาด้านล่าง เธอก็เห็นเมฆายืนอยู่หน้าบ้าน

"เฮียเมฆ"เขาหันมาหาเธอ

"ฉันไปส่งเอง"ไอด้าชะงัก

"ไม่ต้องก็ได้ค่ะ"

"ฉันอยากไปส่ง"

น้ำเสียงของเขาไม่ได้บังคับเหมือนเมื่อก่อนไม่มีความเอาแต่ใจมีเพียงความตั้งใจไอด้ามองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า

"ค่ะ"

...

ระหว่างทางบรรยากาศในรถเงียบแต่ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัดเหมือนที่ผ่านมามันเป็นความเงียบที่ทั้งคู่กำลังเรียนรู้กันใหม่เมฆาเหลือบมองไอด้าเห็นเธอกำลังอ่านเอกสารเกี่ยวกับคนไข้

"วันนี้เลิกกี่โมง"

"ประมาณหกโมงค่ะ"

"เดี๋ยวไปรับ"ไอด้าหันมองเขา แปลกๆ

"ไม่ต้องค่ะ"คำปฏิเสธทำให้เขานิ่งเธอรีบพูดต่อ

"ไอด้ากลับเองได้"เมฆาพยักหน้า

"อือ"

เขาไม่ได้โกรธไม่ได้บังคับเพียงตอบรับและนั่นทำให้ไอด้ารู้สึกแปลกเพราะเธอเคยชินกับเมฆาคนเดิมคนที่ไม่เคยยอมฟัง

หลังจากไอด้าลงจากรถเมฆายังนั่งมองเธอจนเดินเข้าอาคารเขาเพิ่งรู้ว่าแค่ได้เห็นเธอเดินเข้าไปอย่างปลอดภัยมันก็ทำให้เขาสบายใจแล้ว

ช่วงสาย

ริต้าเดินทางมาที่บริษัทเธอมาพร้อมสีหน้าเศร้า

"เมฆา"ชายหนุ่มเงยหน้า

"มีอะไร"ริต้านั่งลงตรงหน้าเขา

"ช่วงนี้คุณเปลี่ยนไป"เมฆาเงียบ

"เมื่อก่อน..."เธอพูดเสียงเบา

"คุณไม่เคยมองใครนอกจากริต้า"

คำพูดนั้นทำให้เขานิ่งเพราะอดีตเคยเป็นแบบนั้นจริง

"ริต้าเรื่องของเราเคยมีอดีตแต่ตอนนี้..."

เขาหยุดพูดไป เพราะยังไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรต่อ ริต้ายิ้มเศร้า

"เพราะคุณไอด้าใช่ไหม"

เมฆาไม่ได้ตอบแต่ความเงียบนั้นคือคำตอบมือของริต้ากำแน่นก่อนเธอจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นอ่อนแอเหมือนเดิม

"เมฆาริต้าเหลือแค่คุณนะ"

ประโยคเดิมประโยคที่เคยทำให้เขาสงสารแต่วันนี้...เขากลับรู้สึกแตกต่างออกไปเพราะเขาเริ่มคิดถึงอีกคนผู้หญิงที่ไม่เคยใช้ความน่าสงสารเพื่อรั้งเขาไว้

...

เย็นวันนั้นเมฆามารับไอด้าที่โรงพยาบาลเธอเดินออกมาแล้วเห็นเขายืนอยู่

"เฮียเมฆ"

"กลับกัน"ไอด้ามองนาฬิกา

"เฮียไม่ได้บอกว่าจะมา"

"ฉันอยากมา"คำตอบง่าย ๆแต่ทำให้เธอเงียบเเละขึ้นรถไประหว่างทางกลับจู่ ๆ ฝนก็ตกหนักรถติดอยู่บนถนนไอด้ามองออกไปนอกหน้าต่าง

"ฝนตกแบบนี้คิดถึงตอนเด็ก ๆ เลยค่ะ"เมฆาหันมามอง

"ทำไม"

"ตอนเด็กไอด้ากลัวเสียงฟ้าร้องแต่คุณพ่อจะอยู่ข้าง ๆ ตลอด"เธอยิ้มบางๆ

"ท่านบอกว่า ต่อให้โลกทั้งใบไม่มีใครอยู่ข้างไอด้าครอบครัวจะอยู่เสมอ"

เมฆาฟังเงียบ ๆเพราะเขาเพิ่งรู้ว่าผู้หญิงที่ดูเข้มแข็งคนนี้ก็เคยต้องการใครสักคนปกป้องเหมือนกัน

...

เมื่อรถถึงบ้านไอด้ากำลังจะลงแต่เมฆาเรียกไว้

"ไอด้า"เธอหันกลับมา

"คะ"เขานิ่งไปพักใหญ่ก่อนพูดสิ่งที่ไม่เคยพูดกับใคร

"อย่าเพิ่งไปได้ไหม"หัวใจของไอด้าหยุดเต้นชั่วขณะ

"เฮียเมฆ..."

"ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ขอ เพราะฉันเป็นคนทำให้เธอเจ็บ"เขาหันมามองเธอ

"แต่ขอเวลาให้ฉันได้ไหมให้ฉันแก้ไขสิ่งที่ฉันทำ"

ไอด้านิ่งน้ำตาแทบจะไหลเพราะนี่คือคำขอที่เธอเคยรอแต่ตอนนั้น...เขากลับไม่เคยมองเห็น

"ไอด้าไม่รู้ค่ะ"เธอตอบเบา ๆ

"ไอด้ายังไม่รู้ว่าตัวเองจะกลับมาเชื่อใจเฮียได้ไหม"เมฆาพยักหน้า

"ฉันเข้าใจฉันจะไม่บังคับแค่ขอให้ฉันได้พยายาม" เธอมองเขานิ่งทั้งสองจ้องหน้ากันอยู่นานเหมือนเวลาหยุดหมุนไปชั่วขณะทั้งคู่สบตากันไม่มีใครพูดอะไรอีกเพราะต่างคนต่างเจ็บไม่แพ้กันและคืนนั้นเป็นครั้งแรกที่เมฆาไม่ได้พยายามรั้งเธอด้วยอำนาจไม่ได้ใช้คำสั่งไม่ได้ใช้ฐานะสามีเขาเพียงขอด้วยหัวใจของผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งรู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีค่ามากกว่าทุกสิ่งที่เขาเคยครอบครอง เขาขาดเธอไม่ได้