Todos os capítulos de คิวปิดสะกิดรัก: Capítulo 11 - Capítulo 20

เรื่องราวความเจ็บปวดในอดีต รวมถึงปมในใจที่ชายหนุ่มเคยได้รับจากผู้ชายคนนี้ยังคงฝังจำ ทำให้เขาไม่อยากที่จะต้อนรับไตรภพผู้เป็นบิดา ซึ่งปัจจุบันก็ไม่ต่างอะไรกับชายแปลกหน้าคนหนึ่ง “มาทำไม ที่นี่ไม่มีใครต้อนรับคุณ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น “ทำไมคุณติณณ์ถึงพูดกับคุณไตรแบบนี้ล่ะครับ” ไตรภพยกมือเป็นเชิงห้ามไม่ให้ผู้ช่วยคนสนิทที่รั้งตำแหน่งทนายความประจำตัวพูดอะไร “ไม่เป็นไรอาทร ฉันจะคุยกับเขาเอง” จากนั้นก็หันไปเผชิญหน้ากับชายที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง “พ่อมีเรื่องจะพูดกับติณณ์” ติณณภพยิ้มเยาะที่มุมปาก สีหน้าแสดงถึงความเย็นชา “ยังจำได้อีกเหรอว่าผมเป็นลูก แต่ผมกลับไม่อยากจดจำว่าเคยมีพ่ออย่างคุณ” ความเจ็บปวดที่ฝังลึกในจิตใจผลักดันให้เขาพูดออกไปเช่นนั้น “ติณณ์จะโกรธพ่อก็ไม่เป็นไร แต่ขอโอกาสให้พ่อได้คุยอะไรบางอย่างกับลูกสักครั้ง” “ไม่มีความจำเป็นอะไรที่เราจะต้องพูดคุยกัน” “แต่พ่อมี” ติณณภพไม่ได้ใส่ใจคำพูดนั้น และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงดื้อดึงปักหล

เมื่อไปถึงโรงพยาบาลหัวใจของไตรภพหยุดเต้นไปชั่วขณะ ทีมแพทย์ที่ทำการรักษาต้องทำการปั๊มหัวใจอย่างเร่งด่วน ใช้เวลาอยู่พักใหญ่เขาจึงกลับมาหายใจอีกครั้ง ความโกลาหลที่เกิดขึ้นสร้างความตื่นตระหนกให้แก่อาทรและภูมิระพีไม่น้อย พวกเขาพอจะเดาได้ว่าอาการของคนเจ็บคงจะไม่ดีสักเท่าไร ระหว่างที่นั่งรอฟังผลการรักษา ภูมิระพีได้พูดคุยกับอาทรเกี่ยวกับอาการของไตรภพ “ท่านมีโรคประจำตัวอะไรเหรอครับคุณอาทร” “หมอเพิ่งตรวจพบว่าคุณไตรเป็นโรคหัวใจครับ สาเหตุก็เพราะที่ผ่านมาคุณไตรทำงานหนักมาก พักผ่อนน้อย และเมื่อไม่นานมานี้ก็มีอาการหัวใจวายเฉียบพลันขณะทำงานอยู่ในห้อง ดีที่มีคนเข้าไปพบก่อนจึงสามารถนำตัวส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลา หลังจากนอนพักรักษาตัวอยู่นานหมอก็สั่งห้ามไม่ให้ทำงานหนักอีก และกำชับให้ระวังอย่าให้มีเรื่องอะไรมากระทบกระเทือนจิตใจ ไม่อย่างนั้นอาการก็อาจจะกำเริบขึ้นมาได้ อีกทั้งยังแนะนำให้รีบเข้ารับการผ่าตัดหัวใจอย่างเร่งด่วน แต่คุณไตรยื้อเวลาไว้เพราะต้องการมาคุยกับคุณติณณ์ เรื่องที่อยากให้เขากลับไปสืบทอดตำแหน่งผู้บริหารต่อจากคุณไตรก่อน แม้จะรู้ว่ามันไม่ง่ายและเ

“ท่านต้องมีเหตุผล” “เหตุผลอะไร!” ติณณภพย้อนถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว นัยน์ตาคมฉายชัดถึงความเจ็บปวดกับปมบาดแผลในอดีตที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจ เมื่อย้อนนึกถึงความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ก็มิอาจลบเลือนเหตุการณ์และความเจ็บปวดเหล่านั้นได้ “ถ้าอยากรู้ทำไมนายถึงไม่ถามท่านด้วยตัวเอง” “ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องถาม ในเมื่อเราก็รู้อยู่แก่ใจว่าสุดท้ายแล้ว เขาเลือกที่จะให้ความสำคัญกับธุรกิจของเขาก่อนฉันกับแม่เสมอ” “แต่ฉันว่าท่านต้องมีเหตุผล...” “ไม่มีคำว่าแต่ภูมิ เรื่องมันผ่านไปแล้วเราไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้นขึ้นมาพูดอีก และขอย้ำอีกครั้งว่าฉันไม่ต้องการที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับเขา หรือธุรกิจพันล้านของเขา ฉะนั้นนายไม่ต้องมาพูดเซ้าซี้ฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกเพราะฉันจะไม่ฟัง เข้าใจนะ” “นายดื้อรั้นไม่เคยเปลี่ยนเลยนะติณณ์ ลองเก็บไปคิดดูนะถ้าพ่อของนายเป็นอะไรไปจริง ๆ จะทำให้นายมีความสุขมากขึ้น หรือรู้สึกผิดและต้องมานั่งเสียใจทีหลัง พร้อมกับคร่ำครวญว่าถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ นายจะยอมทำ

มันคงถึงเวลาแล้วใช่ไหมที่เขาควรทำตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับแม่ โดยหันกลับไปญาติดีกับพ่อผู้ให้กำเนิดของตัวเอง เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้นจึงโทรศัพท์เข้ามือถือของอาทรตามนามบัตรที่เพื่อนรักทิ้งไว้ให้ “อาการของพ่อเป็นยังไงบ้างครับคุณอาทร” เขาเอ่ยถามทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย “น่าเป็นห่วงมากครับคุณติณณ์ หมอบอกว่าคุณไตรจะต้องเข้ารับการผ่าตัดหัวใจโดยด่วน แต่คุณไตรก็ยังดึงดันขอเลื่อนกำหนดการผ่าตัดออกไปก่อน” “รู้สึกตัวบ้างหรือยังครับ” “รู้สึกตัวแล้วครับ แต่ตอนนี้คุณไตรหลับไปเพราะฤทธิ์ยา คุณติณณ์มีธุระด่วนอะไรกับท่านหรือเปล่าครับ” ติณณภพนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก “ผมอยากคุยกับพ่อ” “ถ้าคุณไตรตื่นผมจะรีบเรียนให้คุณไตรทราบครับ” ทันใดนั้นก็มีเสียงของใครคนหนึ่งดังแทรกขึ้น “กำลังคุยกับใครอยู่เหรออาทร” “คุณติณณ์โทรมาถามอาการของคุณไตรครับ” สีหน้าของคนป่วยแช่มชื่นขึ้นทันตาเห็น แม้จะยังคงซีดเผือดแต่กลับมีรอยยิ้มบนใบหน้า เมื่อรู้ว่าบุตรชายโทรศัพท์ทางไกลมาถามถึงอาการของตนเอง

ไตรภพนิ่งฟังการถกเถียงกันในที่ประชุมเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างใจเย็น “อย่าเพิ่งเถียงกันครับ ผมอยากให้ทุกคนลองเปิดใจ และเปิดโอกาสให้ติณณ์มาทำหน้าที่นี้แทนผม อย่างน้อยก็ในช่วงระยะเวลาที่ผมต้องพักรักษาตัวตามคำสั่งแพทย์” ไตรภพกล่าวขึ้นหลังจากนั่งฟังการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นของทุกคนในเรื่องนี้มาพักใหญ่ “แล้วถ้าเขาทำได้ไม่ดีพอคุณไตรจะทำยังไง” ชวลิตเอ่ยถาม “ผมก็จะเปลี่ยนตัวผู้บริหารใหม่อีกครั้ง แต่ผมมั่นใจครับว่าติณณ์เหมาะสมกับตำแหน่งนี้ เขาจะนำพาบริษัทของเราไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองได้แน่ และอยากจะขอให้พวกคุณให้โอกาสเด็กรุ่นใหม่อย่างติณณ์ เข้ามาบริหารดิเอ็มไพร์กรุ๊ปของเรา” “มีใครจะคัดค้านในเรื่องนี้บ้างไหมครับ” อาทรเอ่ยถามทุกคนในที่ประชุม ผู้บริหารที่ไม่เห็นด้วยต่างก็มองหน้ากันและกัน ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะเอ่ยออกมา “ในเมื่อคุณไตรได้ตัดสินใจไปแล้วก็คงต้องเป็นไปตามนั้น เสียงข้างน้อยอย่างเราจะทำอะไรได้” “ถ้าเช่นนั้นผมขอประกาศอย่างเป็นทางการว่า ผมจะสละตำแหน่งประธานกรรมการบริหารดิเอ็มไพร์กรุ๊ป และจะมอบหมายให้