บทที่ 12

            เรื่องราวความเจ็บปวดในอดีต รวมถึงปมในใจที่ชายหนุ่มเคยได้รับจากผู้ชายคนนี้ยังคงฝังจำ ทำให้เขาไม่อยากที่จะต้อนรับไตรภพผู้เป็นบิดา ซึ่งปัจจุบันก็ไม่ต่างอะไรกับชายแปลกหน้าคนหนึ่ง

            “มาทำไม ที่นี่ไม่มีใครต้อนรับคุณ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น

            “ทำไมคุณติณณ์ถึงพูดกับคุณไตรแบบนี้ล่ะครับ”

            ไตรภพยกมือเป็นเชิงห้ามไม่ให้ผู้ช่วยคนสนิทที่รั้งตำแหน่งทนายความประจำตัวพูดอะไร 

            “ไม่เป็นไรอาทร ฉันจะคุยกับเขาเอง” จากนั้นก็หันไปเผชิญหน้ากับชายที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง

            “พ่อมีเรื่องจะพูดกับติณณ์”

            ติณณภพยิ้มเยาะที่มุมปาก สีหน้าแสดงถึงความเย็นชา

            “ยังจำได้อีกเหรอว่าผมเป็นลูก แต่ผมกลับไม่อยากจดจำว่าเคยมีพ่ออย่างคุณ” ความเจ็บปวดที่ฝังลึกในจิตใจผลักดันให้เขาพูดออกไปเช่นนั้น

            “ติณณ์จะโกรธพ่อก็ไม่เป็นไร แต่ขอโอกาสให้พ่อได้คุยอะไรบางอย่างกับลูกสักครั้ง”

            “ไม่มีความจำเป็นอะไรที่เราจะต้องพูดคุยกัน”

            “แต่พ่อมี”

            ติณณภพไม่ได้ใส่ใจคำพูดนั้น และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงดื้อดึงปักหลักยืนอยู่หน้าประตูห้องพัก เขาจึงหันไปพูดกับผู้ติดตามที่มากับแขกไม่ได้รับเชิญ

            “รีบพาเจ้านายของคุณกลับไปก่อนที่ผมจะหมดความอดทนทำอะไรลงไปโดยไม่ยั้งคิด”

             “พ่อไปแน่แต่ขอให้พ่อได้คุยธุระกับติณณ์ก่อน”

            ทันใดนั้นก็มีเสียงของชายคนหนึ่งดังแทรกขึ้น

            “ใครมารบกวนเวลาเช้าวันหยุดแบบนี้เหรอติณณ์” ภูมิระพีตะโกนถามก่อนจะเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างตัวเขา

            “เขามาผิดห้องและกำลังจะกลับ”

            “ฉันเป็นพ่อของติณณ์” ไตรภพเอ่ยกับเพื่อนของบุตรชาย

            “สวัสดีครับคุณพ่อ ผมภูมิระพีเป็นเพื่อนของติณณ์ครับ เชิญคุณพ่อเข้ามาด้านในก่อนดีไหมครับ”

            “ที่นี่ไม่ต้อนรับเขาภูมิ” ติณณภพเอ่ยเสียงเข้ม

            “แต่เขาเป็นพ่อของนายนะติณณ์ เชิญครับคุณพ่อ”

            ไตรภพและอาทรเดินเข้าไปในห้องพักของบุตรชายโดยไม่ลังเล ในขณะที่ติณณภพทำได้แค่เดินตามมานั่งกอดอกบนโซฟาตรงข้ามกับที่บุคคลทั้งสองนั่งอยู่

            “ผมขอตัวก่อนนะครับ”

            “นายจะไปไหน” ติณณภพเอ่ยถามเสียงดัง เมื่อเพื่อนตัวดีเอ่ยขอตัวดื้อๆ

            “ฉันจะเปิดโอกาสให้นายได้พูดคุยกับพ่อตามลำพัง”

            “ไม่จำเป็น...นั่งลง”

            “แต่...”

            ติณณภพตวัดสายตาไปมองเพื่อนรักก่อนจะเอ่ย

            “ไม่มีคำว่าแต่ภูมิ ฉันบอกให้นายนั่งลง”

            ภูมิระพีจำใจต้องนั่งลงตามคำบอกของเพื่อน แม้ภายนอกของติณณภพจะดูเยือกเย็น แต่ภูมิระพีรู้ดีว่าภายในใจเพื่อนหาเป็นเช่นนั้น ตรงกันข้ามอารมณ์ของติณณภพพร้อมที่จะระเบิดได้ทุกเวลา เพียงแต่มันถูกบดบังด้วยสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกเท่านั้น

            “มีอะไรอยากจะพูดก็รีบพูดมา” นอกจากน้ำเสียงที่พูดจะห้วนสั้นแล้วสีหน้าของเขายังดูเย็นชา บอกตามตรงเขาไม่อยากที่จะให้การต้อนรับบุคคลทั้งสองเลยสักนิด แต่ภูมิระพีดันยุ่งไม่เข้าเรื่อง ไปเชิญชวนให้ทั้งคู่เข้ามาพูดคุยกันด้านใน

            จากน้ำเสียง สีหน้า แววตา และคำพูดของติณณภพ ทำให้ไตรภพรู้ดีว่าบุตรชายไม่อยากที่จะต้อนรับตน และก็รู้ด้วยว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้ติณณภพแสดงออกกับเขาด้วยท่าทีเย็นชาเช่นนี้ แต่เขาจำเป็นต้องบากหน้ามาที่นี่เพื่อทำตามที่ตั้งใจไว้ ก็ได้แต่หวังว่าบุตรชายจะยอมรับฟัง และทำตามคำขอของเขาสักครั้ง แม้จะรู้ดีว่ามันไม่ง่ายแต่เขาจะไม่ละความพยายาม

            “พ่อจะไม่อ้อมค้อม พ่ออยากให้ติณณ์ย้ายกลับไปอยู่เมืองไทยกับพ่อ”

            “เพื่ออะไร!” เขาเค้นเสียงย้อนถาม

            “เพื่อไปบริหารดิเอ็มไพร์กรุ๊ปของเรา”

            “ดูเหมือนว่าคุณจะใช้คำพูดผิด ระหว่างคุณกับผมไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน ความสัมพันธ์ของเรามันจบไปตั้งแต่วันที่คุณหย่าขาดกับแม่ผม” ขณะที่พูดในแววตาของติณณภพว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึก

            “ติณณ์จะยอมรับหรือไม่ก็ตาม แต่ในความเป็นจริงติณณ์เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพ่อ”

            “ผู้ชายมากรักอย่างคุณคงไม่ได้มีผมเป็นลูกเพียงคนเดียวหรอก ผมพูดถูกไหม” เขาพูดตามที่คิด

            “พ่อมีแค่ติณณ์เท่านั้นที่เป็นสายเลือดของพ่อ และพ่ออยากให้ติณณ์กลับไปสานต่องานในบริษัทของเรา”

            “ผมไม่สนใจ เชิญคุณกลับไปได้แล้ว”

            “พ่อซีเรียสนะติณณ์ ดิเอ็มไพร์กรุ๊ปเป็นบริษัทที่พ่อสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก กว่ามันจะมั่นคงเป็นปึกแผ่นอย่างเช่นทุกวันนี้ และพ่อต้องการส่งต่อบริษัทนี้ให้ติณณ์ ซึ่งเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของพ่อสานต่อธุรกิจของเรา”

            “ถ้าการที่มีสายเลือดของคุณวนเวียนอยู่ในตัวผม มันทำให้คุณคิดว่ามีสิทธิมาออกคำสั่ง หรือบงการชีวิตผมอย่างไรก็ได้ตามแต่ใจ ขอบอกว่าคุณเข้าใจผิด ผมไม่จำเป็นต้องทำตามความต้องการของคุณ ที่สำคัญผมไม่เคยสนใจหรืออยากที่จะเข้าไปเกี่ยวช้องอะไรกับอาณาจักรที่คุณสร้างขึ้นมาด้วยความยากลำบากนั้นเลยสักนิด เชิญคุณกลับไปครอบครองมันตามลำพัง หรือจะยกมันให้ใครก็เป็นเรื่องของคุณ แต่อย่ามายุ่งกับผม”

            “พ่ออยากให้ติณณ์ทบทวนการตัดสินใจและตอบรับคำขอของพ่อสักครั้ง”