Semua Bab คิวปิดสะกิดรัก: Bab 81 - Bab 90

อันที่จริงเธอไม่เคยมีความรู้สึกต่อชายหนุ่มตรงหน้าเกินกว่าคำว่าเพื่อน การรับความปรารถนาดีจากเพื่อนก็คงไม่แปลกอะไร มัฑณาวีแอบชำเลืองมองดิน และก็พบว่าเขากำลังมองมาที่เธอด้วยแววตาตัดพ้อ แม้จะเป็นเพียงแวบเดียวแต่เธอก็สังเกตเห็น “ดีครับ ผมว่าเรากลับกันเลยดีกว่า นายช่วยขับรถให้ฉันหน่อยนะดิน” ที่ภูมิระพีเสนอตัวไปส่งหญิงสาวที่บ้านเพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าไม่ได้ไปกันเพียงลำพัง ขามาเขาก็มารถคันเดียวกับติณณ์ ตอนจะกลับก็ต้องกลับด้วยกัน และก็รู้ด้วยว่าติณณภพคงอยากจะไปส่งมัฑณาวีด้วยตัวเอง เพียงแต่ไม่พอใจที่เขาเป็นคนเอ่ยปากเสนอตัวที่จะไปส่งเธอ “ครับคุณติณณ์” “แล้วคุณอาทรละคะ” “ผมขับรถมาครับ” “งั้นก็กลับกันเถอะ” ติณณภพขับรถไปส่งมัฑณาวีที่บ้าน ก่อนจะขับกลับไปที่บ้านพ่อ “นายว่าคุณอารีย์จะยอมเปิดปากซัดทอดผู้บงการอยู่เบื้องหลังไหม” “ก็เป็นไปได้ ใครจะยอมเดือดร้อนอยู่ฝ่ายเดียวจริงไหมภูมิ นอกเสียจากว่าฝ่ายนั้นใช้เงินปิดปากเป็นจำนวนมากจนอารีย์พอใจ คงต้องมาดูกันล่ะว่าเธอจะยอมเปิดปากพูดความจริงไหม”

“ภูมิเป็นคนแรกที่เตือนสติผมเรื่องของพ่อ เขาถึงกับยกเรื่องที่ผมเคยรับปากกับแม่เกี่ยวกับพ่อขึ้นมาพูดกับผม ในวันที่เขาเข้าไปบอกผมว่าพ่ออาการโคม่า มัทคือคนที่สองที่บอกผมว่าผมโชคดีแค่ไหนที่ยังมีพ่อให้กอด ยังมีโอกาสได้ทำหน้าที่ของลูกในการดูแลท่าน ในขณะที่เธอไม่มีโอกาสเหล่านั้นอีกแล้ว เวลาที่คิดถึงพวกท่านทำได้เพียงแค่กอดรูปท่านไว้เท่านั้น เธอมักจะพูดกับผมเสมอถึงความโชคดีที่ผมมี และพยายามพูดโน้มน้าวให้ผมกลับมาปรับความเข้าใจกับพ่อ ทั้งที่ตอนนั้นเธอยังไม่รู้แน่ชัดด้วยซ้ำว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้ผมกับพ่อบาดหมางกัน เธอพูดแต่เพียงว่าไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรก็จะแก้ไขได้ ขอเพียงเราหันหน้าเข้ามาพูดจาปรับความเข้าใจกัน ผมคิดเรื่องนี้อยู่นานสุดท้ายก็ตัดสินใจที่จะลองทำตามคำแนะนำของเธอ” “พ่อคงต้องขอบใจว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้ที่เป็นกาวรักษาแผลใจให้เราสองคน พ่อกับติณณ์ถึงได้หันหน้ามาปรับความเข้าใจกัน และนั่นทำให้พ่อมองเห็นโอกาสที่ติณณ์จะยอมยกโทษให้พ่อ” “เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะครับพ่อ เรื่องราวในอดีตก็ปล่อยให้มันผ่านไป แม่คงอยากให้เป็นแบบนี้เช่นกัน” คำพูดของบุตรชายเป็นเสม

ความดีใจทำให้มัฑณาวีวิ่งตรงเข้าไปกอดเขาไว้แน่น ติณณภพยกมือขึ้นเพื่อที่จะกอดตอบเธอ แต่ต้องอดใจไว้พร้อมกับลดมือลงข้างตัว ได้แต่ซึมซับความคิดถึงของเธอผ่านอ้อมกอดที่อบอุ่นนั้น “มัทคิดถึงดินที่สุดเลยรู้ไหม ระยะหลัง ๆ เราต่างคนต่างยุ่งอยู่กับงานจนแทบไม่ได้คุยกันหรือเจอหน้ากันเลย” “ผมก็คิดถึงคุณ อยากมาหาคุณใจจะขาด แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อคุณกำลังสานความสัมพันธ์อยู่กับเจ้านายผม” คำพูดเตือนสติของเขาทำให้เธอได้คิด และผละออกห่างจากเขาทันที “คุณกับเขาไปกันได้ด้วยดีใช่ไหม” “ใช่ค่ะ” “แล้วทำไมสีหน้าของคุณถึงดูเหมือนคนไม่มีความสุข” “ใครบอกคะมัทมีความสุขดี อันที่จริงคุณติณณ์เขาชวนมัทไปดินเนอร์กับเขาคืนนี้ แต่มัทปฏิเสธเพราะอยากพัก เราก็เลยเลื่อนไปเป็นเย็นวันพรุ่งนี้แทน” “ผมมารบกวนเวลาพักของคุณหรือเปล่า” “เปล่าค่ะ มัทดีใจที่ได้พบดิน” แววตาของเธอก็บอกเขาเช่นนั้นเหมือนกัน “ไปเดินเล่นกันไหม” “ไปสิคะ แต่ขอเวลามัทไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ” “ไหนบอกว่าเหนื

เย็นวันต่อมา... ภูมิระพีขับรถมารับมัฑณาวีไปดินเนอร์ในสถานที่ ๆ เขาได้สั่งให้จัดเตรียมขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อเธอโดยเฉพาะ เขามอบดอกไม้ช่อใหญ่ให้เธอ “สำหรับคุณ ผู้หญิงที่พิเศษที่สุดของผม” เธอเอื้อมมือไปรับพร้อมกับเอ่ยปากขอบคุณ เขาขับรถพาเธอไปยังสถานที่ ๆ ได้จัดเตรียมไว้ เมื่อหญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปในร้านซึ่งตั้งอยู่ภายในโรงแรมหรูก็รู้สึกแปลกใจจนต้องเอ่ยถาม “ทำไมไม่เห็นมีลูกค้าคนอื่นเลยคะ” “ผมสั่งปิดร้านนี้เพื่อคุณโดยเฉพาะ” “ไม่เห็นจำเป็นต้องทำแบบนั้นเลยค่ะ สิ้นเปลืองเปล่า ๆ” “ผมอยากให้วันนี้เป็นวันพิเศษสำหรับเราสองคน” ภายในร้านถูกจัดตกแต่งไว้อย่างสวยงามด้วยดอกไม้นานาชนิด ที่พากันส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ตัดด้วยลูกโป่งสีสันสดใส รวมถึงเทียนหอมรูปทรงต่าง ๆ ทั้งหมดถูกจัดวางไว้อย่างสวยงามลงตัว มัฑณาวีมองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ รอยยิ้มสดใสปรากฎขึ้นบนใบหน้า ภูมิระพีจูงมือเธอพาเดินไปที่โต๊ะอาหารที่ถูกเนรมิตไว้อย่างงดงาม เขาเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่ง ก่อนจะไปนั่งลงตรงข้ามเธอ อาหารทยอยกันม

“ใครคือคนที่คุณรัก” ความเงียบคือคำตอบที่ภูมิระพีได้รับ เมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบเขาจึงย้อนถามเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ยากที่มัฑณาวีจะคาดเดาความรู้สึกของเขาได้ในตอนนั้น “ดินใช่ไหม” “ใช่ค่ะ มัทขอโทษที่ทำให้คุณเสียใจ แต่มัทไตร่ตรองดีแล้ว มัทไม่อยากคบหากับคุณทั้งที่หัวใจของมัทเป็นของคนอื่น” ภูมิระพียิ้มให้เธออย่างอบอุ่นเมื่อเห็นแววตาแห่งความทุกข์ใจของเธอ เขาเอื้อมไปกุมมือเธอ “ขอบคุณสำหรับคำตอบที่ตรงไปตรงมาของคุณ และไม่ต้องกังวลหรือทุกข์ใจว่าคำตอบนั้นจะทำให้ผมเสียใจ แม้ผมจะผิดหวังแต่ก็รู้สึกยินดีที่ดินได้ครอบครองหัวใจของคุณ ขอให้คุณมีความสุขกับรักที่คุณเลือก และรักกันนาน ๆ” “คุณไม่โกรธมัทเหรอคะ” ดวงตาของมัฑณาวีเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “เรื่องของหัวใจใครจะบังคับได้จริงไหม” “ขอบคุณที่เข้าใจมัทค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ผมขอกอดลาคุณสักครั้งได้ไหม” มัฑณาวีลุกขึ้นเดินไปยืนตรงหน้าเขา ภูมิระพีโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน “ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดี ๆ ที่เคยมีให้