All Chapters of มงกุฎกล้วยไม้: Chapter 61 - Chapter 70

...เบญรดารู้สึกตกใจกับคำพูดของเขา เธอก้มหน้าใช้ปลายนิ้วนวดเปลือกตา ใจเริ่มร้อนรน อยากให้มองเห็นเคลียร์ๆ ชัดๆ อยากเห็นว่าคนที่ตามมาคือใคร และที่สำคัญคือรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพาเขาเข้าสู่อันตรายที่เขาไม่รู้หรอกว่าอันตรายมากและยากแค่ไหน“จอดรถเถอะค่ะ!! จอดเลยๆ นะๆ!!”...เธอรีบพูดแกมขอร้องพร้อมกับเอื้อมมือไปจับต้นแขนเขาเพื่อเร่งเร้าให้เขาจอดรถ(ต่อให้ตาบอดฉันก็จะไม่ให้คนอื่นเข้ามาในแผนการปราบปรามที่สุ่มเสี่ยงต่อชีวิตเด็ดขาด)“อะไรกัน!! จะให้จอดรถ!! จอดแล้วไง!! พวกนั้นกำลังตามมา!! คุณบอกความจริงผมมาเหอะ!! ว่าคุณไปทำอะไรมา!! สถานการณ์แบบนี้อาจต้องหลอกล่อกันหน่อยแล้วล่ะ!!”...เขาสวนกลับมาเป็นชุดๆ “คุณโอมจอดรถเหอะ!! นะคะ!!! ฉันขอร้อง!! มันต้องการชีวิตฉัน ไม่ใช่คุณ!!! ฉันพาคุณมาเสี่ยงแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!! จอดรถเถอะ!!”“คุณพูดอะไรของคุณ!! เสี่ยงเรื่องอะไร!! เรื่องยาใช่มั้ย!! คุณไปเบี้ยวค่าของพวกนั้นใช่มั้ย!! คุณวิทบอกผมว่าตอนคุณอยู่กรุงเทพคุณก็เกเรมากเพราะเรื่องยานี่แหละถึงได้หนีหัวซุกหัวซุนมาหลบที่เชียงใหม่ แล้วคุณก็มาเข้าวงจรเดิมอีกใช่มั้ย?!!”...น้ำเสียงโมโหที่กระแทกกลับมาทำเอาคนเจ็บเอ๋ออี

...จนเขาเห็นเธอส่งสัญญาณมืออีกครั้ง...โอมตัดสินใจทำตามโดยกดปุ่มลดกระจกลงประมาณหนึ่งคืบ ตอนนี้เขารู้สึกว่ามีเหงื่อซึมออกมาตรงหน้าผาก และเขาก็พร้อมจะเปิดประตูด้านคนขับแล้วไหลร่างตัวเองลงพื้นถนนและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วหากมีอะไรเกิดขึ้น...เมื่อกระจกรถฝั่งเบญรดาเลื่อนลงแล้วเบญรดาก็ลดมือลงต่ำทันทีเพื่อไม่ให้มันเห็นว่าเธอถือทูตมรณะอยู่ คนที่เดินมายืนอยู่ข้างรถนั่นใช้มือหนึ่งเปิดกระจกหมวกกันน็อค แล้วอีกมือก็ชูปืนขึ้นจ่อมายังคนบาดเจ็บ และเพราะมนุษย์ผู้นั้นชะล่าใจเมื่อเห็นว่าคนที่มันต้องการนั้นมีผ้าพันแผลพันอยุ่รอบศีรษะซึ่งไม่น่าจะมีพิษสงอะไรในสภาพที่บาดเจ็บแบบนี้“มึงลงมา!!! แล้วไปกับกูดีๆ อย่าให้กูต้องฆ่าทิ้งเหมือนหมาข้างถนน!!”...มันตะคอกเสียงเหี้ยมเข้ามา เบญรดานั่งหน้าตรงตามองไปข้างหน้าใช้หางตาพล่ามัวกะระยะปลายกระบอกปืนของมันที่จอห่างแก้มเธอแค่ศอกเดียว“โอเค!!! ฉันจะไปกับแก!!”...เสียงเนิบๆ ที่บอกกลับไปนั้นฟังก็รู้ว่าอาการบาดเจ็บทำให้คนดูไม่ค่อยมีแรง แต่มันไม่รู้เลยว่าน้ำเสียงที่ได้ยินนั่นคือเล่ห์อีกทั้งเธอยังมีทูตมรณะอยู่ในมือที่พร้อมใช้งานทุกวินาที...แม้แต่โอมซึ่งขณะนี้นั่งตัวเกร็งก็เด

...ส่วนเขาที่ตอนนี้นั่งตัวแข็งเหมือนหุ่นขี้ผึ้เพราะอึ้งและงงและสงสัยกับเรื่องราวทั้งหมด แล้วคำถามเดิมๆ ก็ย้อนกลับมาอีกว่า เธอเป็นใคร!!...เบญรดาเห็นเขานั่งนิ่งก็พอจะเดาออกว่าคงอึ้งและงงว่าเกิดอะไรขึ้น“คุณคะ!! นี่ค่ะโทรศัพท์ ฉันคุยเสร็จแล้ว แล้วคุณจะยูเทิร์นกลับเข้าเมืองหรือกลับดอยดีคะ!!”...เสียงพูดของเธอเหมือนช่วยเรียกสติเขากลับมาอีกครั้ง จนเมื่อรู้ตัวเลยรีบรับโทรศัพท์คืนมาพร้อมคำถาม“นี่คุณเป็นใครกันแน่!! แล้วยิงคนแบบนี้ได้ยังไง!!”...เขาถามอย่างคาดคั้น ตาก็จ้องเธอไม่กระพริบ เบญรดารู้และเข้าใจว่าเขามีคำถามและข้อสงสัยมากมายเกี่ยวกับเธอ ยิ่งได้เห็นการใช้ปืนของเธอเหมือนมืออาชีพด้วยแล้วก็คงยิ่งอยากรู้ ซึ่งถ้าเธอเป็นเขาก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน แต่เมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วก็ขอสนุกต่ออีกหน่อยก็แล้วกัน“ฉันเป็นใครเหรอ!! จริงด้วย!! ฉันเป็นใครแล้วชื่ออะไร!! แล้วคุณชื่ออะไรนะคะ!! เอ้ะชื่ออะไรน๊า!!”...คำพูดเล่นลิ้นของเธอทำให้เขารู้ทันทีว่านี่คือการตั้งใจกวนประสาท“รีบไปเถอะค่ะ!! ไม่น่าเกินครึ่งชั่วโมงก็คงมีเจ้าหน้ามาถึงที่นี่แล้วล่ะ!! หรือคุณอยากอยู่พูดคุยกับเขามั้ยคะ!!”...คำพูดและใบหน้ายียว

...เช้านี้อากาศค่อนข้างเย็นจัด หมอกเหมยสีขาวลอยคลุ้งอ้อยอิ่งอยู่ตามยอดเขา คนเจ็บอาการดีขึ้นกว่าเมื่อวานและอยากออกไปสัมผัสบรรยากาศข้างนอกตรงระเบียงไม้ที่ยื่นออกไปยังหน้าผา...หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นใส่เสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำตาลอ่อนกับกางเกงจีนขาก๊วยสีดำที่แสงดาวเตรียมไว้ให้แล้ว เธอก็ค่อยๆ เดินออกไป ในมือถือแก้วน้ำอุ่นทรงกระบอกที่ทำจากดินเผาไปด้วย แม้อากาศจะเย็นจัดแต่เธอกลับชอบที่จะให้ร่างกายได้สัมผัสกับความเย็นแบบนี้ ผิดจากเมื่อคืนที่ทั้งง่วงและมีอาการมึนยาที่กินเข้าไปจึงทำให้ตั้งรับความเย็นไม่ทันจึงทำให้เย็นจนหนาวแทบเข้ากระดูก...เธอยังคงค่อยๆ เดินไปโดยใช้มือขวาจับราวระเบียงไว้ ส่วนมือซ้ายก็ถือแก้วน้ำอุ่นไว้มั่น จนมาหยุดนิ่งตรงจุดที่รู้สึกว่าใบหน้าได้ปะทะกับลมเย็นๆ ได้เต็มที่ หากศีรษะไม่กระทบกระเทือนจนทำให้เส้นปราสาทตาพล่ามัวขนาดนี้เธอคงได้เห็นว่าจุดที่เธอยืนอยู่นั้นมันสามารถมองออกไปได้ไกลถึงสุดขอบฟ้ายิ่งกว่ามองผ่านจากหน้าต่างในห้องเสียอีก...โอมอยู่ในชุดกางเกงยีนท์เสื้อยืดสีดำและสวมทับด้วยเชิ้ตสีเทาเข้มพร้อมออกไปทำงานในฟาร์มกล้วยไม้ เขากำลังนั่งกินกาแฟอยู่ในห้องโถงใหญ่ภายในบ้านมองเห็นเธ

...เบญรดาทานยาหลังอาหารเช้าแล้วหลับไป ตื่นมาอีกทีก็เกือบเที่ยงพร้อมอาการที่ดีขึ้นมาก แสงดาวนำเสื้อผ้าเข้ามาให้เปลี่ยนตามที่เธอขอไว้เพราะเสื้อผ้าของเธอไม่ค่อยเหมาะกับบรรยากาศแบบนี้เท่าไหร่“เสื้อนี่ปี้ว่าเหมาะกับน้องขนาดนะเจ้า เป๋นผ้าเมืองใส่แล้วผูกเชือกไว้น่ะเจ้า เตี่ยวนี้ก่าเป็นเตี่ยวสะดอสี่ส่วนน้องก่าปิ้นๆ เหมือนเตี่ยวตัวเก่าน่ะกะ ใส่สบายดีเน้อ แล้วนี่พิเศษสุดๆ กับน้องคนน่าฮักนะเจ้า”...แสงดาวอธิบายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและมีบางอย่างให้เธอดู สิ่งนั้นคือรองเท้าสานซึ่งถักด้วยเชือกปอดูน่าใส่และเข้ากับบรรยากาศทีเดียว“น่ารักดีค่ะพี่แสงดาว ขอบคุณมากนะคะ!! อ้อหนูว่าจะออกไปเดินเล่นบ้างน่ะค่ะ ไปทางไหนได้บ้างคะ!! แล้วทางไหนไม่ควรไปแนะนำหน่อยค่ะ”...เธอบอกแสงดาวเพราะวันนี้รู้สึกเหมือนการมองเห็นจะดีขึ้นกว่าเมื่อวานและอยากเดินออกกำลังกายบ้าง แสงดาวยิ้มแล้วมองด้วยความเอ็นดู“ปี้หันมะเจ๊าคุณโอมสวกขนาดเลยเน้อ ตอนเพ้ก่ายังสวกก่ะ เปิ้นเป็นอันหยังก่าบ่ฮู้ จะอั้นถ้าจะไปก่าบ่าต้องไป๋ตางตี้เปิ้นยะงานอยู่เน้อ!!”...แสงดาวบอกเธอด้วยใบหน้าที่ยังคงยิ้มตอลดเวลา เลยทำให้เบญรดายิ้มตามไปด้วย“แหะๆๆ จริงด้วยค่ะ เดี๋