บทที่ 12: สายเปย์สายดุ

บทที่ 12: สายเปย์สายดุ

กลิ่นไหม้ฉุนกึกของแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ลอยฟุ้งออกมาจากช่องตะแกรงระบายความร้อนด้านล่างตัวเครื่อง แล็ปท็อปมือสองสภาพกรำศึกที่มีรอยแตกร้าวตรงขอบบานพับและสติกเกอร์ลอกร่อน ส่งเสียงพัดลมระบายความร้อนครางหวีดแหลมแสบแก้วหู ก่อนที่ภาพกราฟิกบนหน้าจอจะกระตุกวาบเป็นเส้นริ้วสีเขียวสลับดำ จากนั้นทุกอย่างก็ดับวืดลงสนิท

ไฟแสดงสถานะดวงจิ๋วตรงมุมเครื่องดับมืด นิ่งสนิทไร้การตอบสนอง

“ชิบหายแล้ว...”

เหนือเมฆพึมพำเสียงแห้งผาก ปลายนิ้วที่กำลังเคาะแป้นพิมพ์ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ เขากดปุ่มเปิดเครื่องค้างไว้สิบวินาที ดึงสายชาร์จที่พันเทปสายไฟสีดำออกแล้วเสียบใหม่ แต่ไม่มีสัญญาณชีพใดๆ ปรากฏขึ้นมาอีก กลิ่นไหม้ของน้ำยาประสานบัดกรีและชิปเซตเมนบอร์ดที่หมดอายุการใช้งานยืนยันชัดเจนว่าคอมพิวเตอร์เครื่องเดียวในชีวิตของเขาพังถาวร

บนโต๊ะพับข้างรถแข่ง กราฟวิเคราะห์การไหลของน้ำมันเชื้อเพลิงและข้อมูลเซนเซอร์อัตราเร่งจากกล่องควบคุมที่เขานั่งประมวลผลค้างไว้ตั้งแต่ช่วงสายหายวับไปกับตา

เหนือเมฆยกสองมือกุมขมับ ถอนหายใจยาวจนแผ่นหลังลู่ลง ความเครียดแล่นพล่านขึ้นมาในหัวเป็นระลอก คอมพิวเตอร์เครื่องนี้เขาใช้มาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย ซื้อมือสองมาด้วยเงินเก็บก้อนแรกจากการทำงานพาร์ตไทม์ ชิปบอร์ดช็อตแบบนี้ถ้าส่งซ่อมร้าน อย่างต่ำต้องมีสองถึงสามพันบาท แต่ถ้าชิปกราฟิกไหม้ ค่าเปลี่ยนบอร์ดแทบจะซื้อเครื่องใหม่ได้เลย

แล้วเงินเก็บในบัญชีของเขาเวลานี้... แม้แต่ค่ากับข้าวยังต้องคำนวณเศษเหรียญนับสิบรอบ

ตั้งแต่เมื่อวานที่ราชันตะเพิดแทนออกจากทีมแข่ง แล้วลากเขาเข้าไปกักตัวไว้ในห้องเก็บของด้านใน คำพูดข่มขู่ทุ้มต่ำและสายตาดุดันที่บอกว่า ‘กูจะทำทุกทางให้กูมีสิทธิ์’ ยังคงตามหลอกหลอนจนเขานอนกระสับกระส่ายทั้งคืน เช้านี้เขาตั้งใจจะรีบมาเคลียร์ตารางกราฟรอบเครื่องให้เสร็จเพื่อหาเงินค่าจ้างชั่วโมงละสามร้อยบาท แต่เครื่องมือหากินหลักกลับมาพังลงต่อหน้าต่อตา

เหนือเมฆนั่งนิ่งอยู่หน้าซากเครื่องจักรไร้วิญญาณ กัดริมฝีปากแน่นจนเจ็บ

ตึง! ตึก!

เสียงวางของหนักสองชิ้นกระทบลงบนหน้าโต๊ะทำงานตัวเดิมอย่างแรงจนขวดน้ำพลาสติกสะเทือน

เหนือเมฆสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นมองทันที

ราชันยืนค้ำหัวเขาอยู่ตรงนั้น สวมเสื้อยืดสีดำตัวเก่งกับกางเกงยีนส์ขายาวตัวเดิม เสื้อช็อปสีกรมท่าพาดอยู่บนบ่ากว้าง ใบหน้าคมคายยังคงบึ้งตึงและเย็นชาตามแบบฉบับ แต่ประกายตาใต้คิ้วเข้มกลับจับจ้องเด็กปีหนึ่งนิ่งสนิท

บนโต๊ะทำงาน มีกล่องสีดำสองกล่องวางขวางสายตาอยู่

กล่องแรกคือกล่องกระดาษแข็งสีดำด้านพิมพ์ฟอยล์เงินระบุชื่อแบรนด์เวิร์กสเตชันแล็ปท็อประดับท็อปสำหรับงานกราฟิกและงานคำนวณทางวิศวกรรมขั้นสูง ตัวเครื่องบอดี้แมกนีเซียมอัลลอยด์ที่คนในคณะต่างรู้ดีว่ามีราคาเหยียบหลักแสน ชิปประมวลผลรุ่นล่าสุดและหน่วยความจำความเร็วสูงที่สามารถรันการจำลองพลศาสตร์ของไหล (CFD) ได้อย่างสบายโดยไม่มีคำว่าสะดุด

กล่องที่สอง เป็นกล่องอะลูมิเนียมสีกันเมทัลใบยาว มีโฟมกันกระแทกตัดเข้ารูป ด้านในบรรจุ ชุดประแจรวมไทเทเนียมและด้ามขันปอนด์ความเที่ยงตรงสูง ชิ้นส่วนโลหะสีรุ้งประกายทองที่ผ่านกรรมวิธีชุบความร้อนอย่างประณีต แต่ละด้ามมีน้ำหนักเบาและแข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้าทั่วไปหลายเท่า

และตรงก้านจับของประแจทุกตัว... มีตัวอักษรเลเซอร์สลักไว้อย่างคมชัด

‘NM’

ตัวย่อชื่อของเหนือเมฆ

เหนือเมฆเบิกตากว้าง มองกล่องของทั้งสองชิ้นสลับกับมองใบหน้าราชันด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความตกใจจะแปรเปลี่ยนเป็นความขุ่นเคืองที่ตีตื้นขึ้นมาในอก

“อะไรครับ” เหนือเมฆถามเสียงแข็ง

“ของทำงานมึง” ราชันตอบสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบไม่แยแส

“ผมไม่เอา” เหนือเมฆดันกล่องทั้งสองใบออกไปด้านหน้าอย่างไม่ลังเล “เอาคืนไปเลยครับ ผมไม่รับ”

สันกรามของราชันกระตุกแน่น ดวงตาดำจัดหรี่แคบลงทันที “กูซื้อมาให้มึงใช้ มึงมีสิทธิ์อะไรมาปฏิเสธ”

“ผมเป็นแค่เด็กรับจ้างทำงานชั่วโมงละสามร้อย!” เหนือเมฆลุกขึ้นยืนประจันหน้า สองมือกำแน่นข้างลำตัว “คอมพิวเตอร์ราคาเป็นแสนกับชุดประแจสั่งทำพิเศษแบบนี้ มันเกินขอบเขตงานของผมไปมาก ผมบอกพี่แล้วใช่ไหมว่าอย่าเอาเงินมาฟาดหัวผม ผมไม่ใช่ขอทานที่ต้องมารอรับเศษเงินหรือของกำนัลราคาแพงจากใคร!”

คำว่า ‘ขอทาน’ ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะตึงเครียดขึ้นมาจนแทบระเบิด

ราชันไม่ถอย เขาก้าวเท้าประชิดเข้ามาจนหน้าอกแทบจะชนกัน มือหนาข้างหนึ่งคว้าหมับเข้าที่ประแจไทเทเนียมด้ามยาวเบอร์สิบสองขึ้นมา ชูขึ้นตรงหน้าเหนือเมฆ

“มึงคิดว่ากูว่างมากจนต้องเอาเงินมานั่งเล่นเป็นเสี่ยสายเปย์หรือไงวะ!” ราชันกดเสียงต่ำจนกลายเป็นเสียงขู่ รังสีคุกคามแผ่ออกมาสะกดคนตัวเล็กกว่าจนแผ่นหลังชิดขอบโต๊ะ “มึงหันหลังไปมองรถแข่งคันนั้นเดี๋ยวนี้!”

เหนือเมฆชะงัก ชำเลืองมองตามปลายนิ้วของราชันที่ชี้ไปยังรถฟอร์มูล่าสีดำด้านบนแท่นยก

“รถคันนั้น วิ่งในสนามด้วยความเร็วเกินสองร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง” ราชันเค้นเสียงพูดช้าๆ ชัดเจนทุกพยางค์ “ในโค้งไฮสปีด แรงจีเหวี่ยงตัวถังจนแทบฉีก ถ้ามึงใช้ประแจเก่าสนิมเขรอะขันหัวน็อตปีกนกจนเกลียวรูด ล้อหลุดกลางโค้ง... คนที่พุ่งชนกำแพงยางคอหักตายคือใคร”

เหนือเมฆกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ดวงตาสั่นไหว

“แล้วถ้ามึงใช้เศษเหล็กคอมพิวเตอร์พังๆ ประมวลผลรอบเครื่องพลาด ส่งข้อมูลจูนเนอร์ช้าไปแค่ศูนย์จุดหนึ่งวินาที กล่องสั่งตัดเชื้อเพลิงไม่ทัน เครื่องยนต์ระเบิดคาสนาม... คนที่ถูกไฟคลอกอยู่ในค็อกพิตคือใคร”

ราชันโน้มตัวลงมา ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากปลายจมูกของเหนือเมฆไม่ถึงคืบ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม

“ชีวิตกูในสนามแข่ง แขวนอยู่บนการคำนวณของมึง แขวนอยู่บนมือสองข้างที่ขันน็อตทุกตัวบนรถคันนี้” ราชันยัดด้ามประแจไทเทเนียมใส่มือของเหนือเมฆ ออกแรงบีบกระชับมือเรียวให้กำด้ามโลหะไว้แน่น “ของพวกนี้ไม่ใช่ของขวัญ ไม่ใช่เศษเงิน และไม่ใช่ทานที่กูสงสารมึง... แต่มันคือ อุปกรณ์ความปลอดภัยของชีวิตกู มึงเข้าใจหรือยัง!”

คำอธิบายที่เด็ดขาดและเฉียบคมด้วยหลักการทางวิศวกรรมทำเอาเหนือเมฆเถียงไม่ออก

ความเย็นเฉียบทว่าสมดุลไร้ที่ติของด้ามประแจไทเทเนียมในอุ้งมือ ถ่ายทอดน้ำหนักที่แท้จริงของมันออกมา มันไม่ใช่น้ำหนักของราคาเงินตรา... หากแต่มันคือน้ำหนักชีวิตของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้

ราชันมองเด็กดื้อที่เริ่มลดความพยศลง ดวงตากลมโตคู่นั้นยังคงมีความสับสนระคนตกใจ แต่ไม่ได้ดึงมือหนีอีกต่อไป

“ถ้ามึงยังคิดจะทำงานนี้ต่อไป มึงต้องใช้ของที่ดีที่สุด เพื่อรับผิดชอบชีวิตกู” ราชันสรุปเสียงเรียบ ก่อนจะดึงมือตัวเองกลับ

เหนือเมฆก้มมองตัวอักษร ‘NM’ บนเนื้อโลหะสีรุ้ง ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นริ้วเข้ามาในอกอย่างปฏิเสธไม่ได้ เขาจำใจต้องดึงกล่องคอมพิวเตอร์เข้ามาวางบนตัก แกะสติกเกอร์ซีลออกอย่างระมัดระวังเพื่อกู้ข้อมูลการคำนวณรอบบ่าย

แต่ก่อนที่เหนือเมฆจะได้เปิดหน้าจอเครื่องใหม่

ราชันก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้ง มือหนาเอื้อมหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าของเหนือเมฆที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาหน้าตาเฉย

“เฮ้ยพี่! จะเอาโทรศัพท์ผมไปทำไมอีก!” เหนือเมฆโวยวาย เอื้อมมือจะแย่งคืน

ราชันไม่สนใจ เขารูดเคสยางซิลิโคนสีเหลืองเก่าๆ ของโทรศัพท์ออก ปลดช่องเสียบด้านหลังเคส จากนั้นก็ล้วงหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงตัวเอง

มันคือ บัตรเครดิตสำรองสีดำด้าน วงเงินไม่จำกัดที่มีชื่อของราชันสลักเป็นตัวนูน

ราชันสอดบัตรเครดิตใบนั้นแนบลงไปในช่องหลังเคสโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดเคสประกบกลับเข้ากับตัวเครื่องตามเดิมจนลงล็อกเสียงดัง กริ๊ก แล้วโยนโทรศัพท์กลับลงบนตักของเหนือเมฆ

เหนือเมฆหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แผ่นการ์ดสีดำด้านโผล่พ้นรอยตัดของเคสออกมาให้เห็นชัดเจน

“พี่ราชัน! นี่มันอะไรอีก!” เหนือเมฆแทบจะกรีดร้องด้วยความโมโห ดึงบัตรออกมาจะปาคืน “ผมไม่เอาบัตรของพี่!”

หมับ!

มือหนาของราชันคว้าหมับเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างของเหนือเมฆ รวบตรึงไว้กับพนักเก้าอี้ทันที ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนเหนือเมฆขยับหนีไปไหนไม่ได้ ดวงตาสีเข้มดุดันจ้องเขม็งคล้ายจะเผาผลาญคนตรงหน้าให้มอดไหม้

ราชันบดกรามแน่น โน้มริมฝีปากลงมากระซิบขู่ชิดใบหูขาวที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำ น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำ แหบพร่า และแฝงความเผด็จการชนิดที่ไม่ยอมให้มีข้อแม้แม้แต่วินาทีเดียว

“กินข้าวให้อิ่ม... อย่าให้กูเห็นว่ามึงอดข้าวกลางวันอีก”

ราชันเว้นจังหวะ ปลายจมูกโด่งเฉียดผ่านพวงแก้มเนียนจนลมหายใจร้อนสะดุด

“ไม่งั้นมึงโดนดีแน่ เหนือเมฆ”