บทที่ 11: คนไม่มีสิทธิ์

บทที่ 11: คนไม่มีสิทธิ์

กลิ่นน้ำยาหล่อลื่นกันสนิมผสมกลิ่นอับของยางสลิกแข่งรถลอยตลบอบอวลอยู่ในห้องเก็บเครื่องมือพิเศษด้านหลังโรงช็อป แสงไฟนีออนหลอดยาวส่องสว่างเหนือแนวชั้นวางเหล็กฉากสูงจรดเพดานที่เรียงรายไปด้วยกล่องอะไหล่และชุดเครื่องมือความเที่ยงตรงสูง เสียงเครื่องกลึงและเสียงเพลงลูกทุ่งจากวิทยุพกพาของช่างด้านนอกแว่วเข้ามาเพียงเบาบาง ปล่อยให้ช่องทางเดินแคบๆ ระหว่างชั้นวางของตกอยู่ในความเงียบ

เหนือเมฆยืนอยู่หน้าตู้เก็บอุปกรณ์วัดละเอียด เสื้อช็อปสีกรมท่าตัวเดิมถูกซักและรีดจนเรียบร้อย สวมทับเสื้อยืดสีขาวคอกลมธรรมดา ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านขวายังคงมีแผ่นคีย์การ์ดสีดำด้านของคอนโดหรูนอนนิ่งอยู่ น้ำหนักของการ์ดพลาสติกชิ้นเล็กนั้นทำให้เขารู้สึกหน่วงอยู่ในใจตลอดทั้งวัน

ความร้อนวูบวาบจากปลายนิ้วของราชันที่แตะดึงคอเสื้อเขาในครัวเมื่อเช้ายังคงทิ้งรอยความรู้สึกว้าวุ่นไม่หาย เพื่อสลัดความฟุ้งซ่าน เขาจึงขอแยกตัวมาจัดระเบียบตู้เครื่องมือตามหน้าที่ช่างเครื่องประจำรถ

มือเรียวยกเวอร์เนียร์คาลิปเปอร์เหล็กและไมโครมิเตอร์วัดละเอียดขึ้นจัดใส่กล่องบุกำมะหยี่ทีละชิ้น ปลายนิ้วขยับคล่องแคล่ว สายตามุ่งมั่นอยู่กับงานตรงหน้า จนกระทั่งได้ยินเสียงพื้นรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้นปูนหยาบจากช่องทางเดินด้านหลัง

“หาอะไรอยู่เหรอน้องเมฆ ให้พี่ช่วยไหม”

เสียงทักทายทุ้มหวานเจือแววหยอกเย้าดังขึ้นในระยะประชิด

เหนือเมฆชะงักมือ หมุนตัวกลับไปมอง

‘แทน’ รุ่นพี่ปีสามต่างสาขาที่เข้ามาช่วยดูแลงานพิตเลนของทีมแข่ง ยืนขวางทางออกแคบๆ อยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มรูปร่างโปร่ง สวมเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มที่ปลดกระดุมบนออกสามเม็ดจนเห็นสร้อยเงินเส้นบาง เขายืนกอดอกพิงชั้นวางเหล็ก สายตากะล่อนจับจ้องสำรวจใบหน้าขาวเนียนของเด็กปีหนึ่งอย่างเปิดเผย

“ไม่ได้หาครับ ผมกำลังจัดของ” เหนือเมฆตอบเรียบๆ ขยับตัวจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง

แต่แทนกลับขยับเท้าก้าวเข้ามาขวางไว้ รอยยิ้มกรุ้มกริ่มจุดขึ้นที่มุมปาก

“จะรีบไปไหนล่ะ อยู่คุยกับพี่ก่อนสิ” แทนโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ลดเสียงลงจนเหมือนกระซิบ “คนทั้งคณะเขาพูดกันให้แซ่ด ว่าน้องเมฆเป็นเด็กเส้นคนใหม่ของประธานชมรม... จริงหรือเปล่าเนี่ย”

เหนือเมฆขมวดคิ้ว แววตานิ่งสนิทเริ่มเปลี่ยนเป็นความขุ่นมัว “ผมทำงานแลกเงินตามตำแหน่งช่างเครื่อง ไม่มีใครเป็นเด็กเส้นใครทั้งนั้นครับ ถอยไปด้วย ผมจะทำงาน”

“อย่าเพิ่งดุสิครับคนเก่ง”

แทนไม่ยอมถอย ซ้ำยังก้าวเท้าประชิดเข้ามาจนแทบไม่เหลือช่องว่าง แผ่นหลังของเหนือเมฆชนเข้ากับขอบชั้นวางเหล็กเย็นเฉียบ สายตาของรุ่นพี่ปีสามเลื่อนลงสำรวจตั้งแต่ลำคอขาวลงไปจนถึงช่วงเอวบางใต้เสื้อช็อปตัวหนา แววตาเต็มไปด้วยความโลภและอยากรู้อยากเห็น

“พี่แค่อยากรู้... ว่าเด็กทุนปากดีคนนี้ มีดีอะไรนักหนา ไอ้ราชันมันถึงยอมให้มาแตะรถแข่งของมัน” แทนเอ่ยเสียงเบา มือขวาที่เคยทิ้งอยู่ข้างลำตัวเลื่อนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วแตะลงบนสะโพกของเหนือเมฆ ออกแรงบีบกระชับผ่านเนื้อผ้ากางเกงยีนส์อย่างถือวิสาสะ “แถมยังได้ยินข่าวลือว่าเมื่อคืน... มึงไม่ได้นอนที่หอพักตัวเองด้วยนี่หว่า”

สัมผัสคุกคามที่ไร้มารยาททำเอาเหนือเมฆขยะแขยงจนขนลุกชัน

เพียะ!

เหนือเมฆตวัดฝ่ามือฟาดเข้าที่หลังมือของแทนอย่างแรงจนเกิดเสียงดังลั่น เขาออกแรงผลักแผงอกของรุ่นพี่ปีสามจนอีกฝ่ายเซถอยหลังไปสองก้าว ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด

“เอามือสกปรกของพี่ออกไป!” เหนือเมฆตวาดเสียงกร้าว มือขวาคว้าด้ามประแจปอนด์เหล็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างตัวขึ้นมากระชับแน่น “อย่าคิดจะมาแตะต้องตัวผมอีก ถ้าไม่อยากได้เหล็กฟาดหน้า!”

แทนชะงักไป ยกมือขึ้นลูบหลังมือตัวเองที่ขึ้นรอยแดงเป็นปื้น รอยยิ้มกวนประสาทหายไป เปลี่ยนเป็นสายตาแข็งกร้าวด้วยความหงุดหงิดที่โดนเด็กปีหนึ่งตอกกลับ “เล่นตัวฉิบหาย ทีกับไอ้ราชันมึงยอมให้มันจูงจมูกไปไหนมาไหนได้ พอเป็นกูทำมาเป็นหวงตัว—”

โครมมมมมมมม!

เสียงท่อนเหล็กกล้าหล่นกระแทกพื้นซีเมนต์ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่าลงกลางห้อง

ด้ามต่อบล็อกเหล็กขนาดยักษ์หนักหลายกิโลกรัมกลิ้งไถลมาตามพื้นปูนหยาบ ก่อนจะหยุดนิ่งลงแทบชิดปลายรองเท้าผ้าใบของแทน แรงสั่นสะเทือนส่งเสียงสะท้อนก้องไปตามชั้นวางเหล็กจนน็อตและชิ้นส่วนอะไหล่สั่นกริ๊กๆ

ทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบงันจนน่าสะพรึงกลัว

แทนหันขวับไปมองทางเข้าห้องเก็บของ ใบหน้าถอดสีลงทันควัน

ตรงทางเดินแคบๆ ร่างสูงใหญ่ของราชันยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น เสื้อช็อปสีกรมท่าตัวเก่งถูกถอดทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เหลือเพียงเสื้อยืดสีดำคอกลมที่เปียกชื้นเหงื่อจนแนบไปกับแผ่นอกกว้าง ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามมีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาอย่างเด่นชัด สันกรามคมขบแน่นจนนูนเป็นสัน ดวงตาสีเข้มดุดันจ้องตรงมาที่มือของแทน

รังสีอำมหิตและความเกรี้ยวกราดที่แผ่ออกมารอบตัวเขารุนแรงจนอากาศในห้องแทบหยุดนิ่ง

ราชันก้าวเดินเข้ามา

ทุกฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นปูนหนักแน่นและเชื่องช้า ทว่ากลับกดทับประสาทรับรู้ของทุกคนจนแทบขาดใจ

“พี่... พี่คิง” แทนละล่ำละลัก ขาเริ่มสั่น ถอยหลังจนชนเข้ากับกล่องอะไหล่ “คือ... ผมแค่เข้ามาช่วยน้องหาของ...”

ราชันไม่รอฟังคำแก้ตัวแม้แต่คำเดียว

หมับ!

ฝ่ามือหนาพุ่งเข้าคว้าคอเสื้อช็อปของแทนอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ก่อนจะออกแรงกระชากยกตัวรุ่นพี่ปีสามจนปลายเท้าแทบจะลอยพ้นจากพื้น ราชันผลักร่างของแทนอัดกระแทกเข้ากับเสาเหล็กของชั้นวางของอย่างแรงจนโครงเหล็กสั่นสะเทือน เสียงกล่องอะไหล่ด้านบนร่วงหล่นลงมากระจายเต็มพื้น

“มึงเอามือข้างไหนแตะมัน”

เสียงของราชันไม่ได้ตะโกน แต่มันแหบพร่า ทุ้มต่ำ และเย็นยะเยือกเสียจนคนฟังรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกสันหลัง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นระริกของแทน

“ผมไม่ได้ตั้งใจพี่! ผมแค่หยอกเล่น—”

“กูถามว่ามึงเอามือข้างไหนแตะมัน!” ราชันคำรามลั่น ขยับมือบีบคอเสื้อแน่นขึ้นจนแทนเริ่มสำลัก หายใจไม่ออก ใบหน้าของรุ่นพี่ปีสามเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำด้วยความทรมาน “มึงคิดว่ากูไม่เห็นเหรอว่ามึงทำอะไรในช็อปของกู!”

“พี่คิง... ปล่อย... ผมหายใจไม่ออก...”

“ถ้ามึงยังอยากมีมือไว้ขับรถแข่ง... ไสหัวไปให้พ้นหน้ากู” ราชันกระซิบชิดใบหูของแทนด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและพร้อมจะลงมือจริง “ชื่อมึงในทีมแข่ง กูสั่งถอนออกตั้งแต่ตอนนี้ และถ้ากูเห็นมึงเฉียดเข้ามาใกล้เหนือเมฆในระยะสิบเมตรอีกแม้แต่ครั้งเดียว... กูจะทำให้มึงไม่มีที่ยืนในคณะนี้อีกต่อไป จำใส่หัวมึงไว้!”

ราชันเหวี่ยงร่างของแทนลงกับพื้นอย่างไม่ไยดี

พลั่ก!

แทนทรุดลงไปไอโขลกๆ บนพื้นปูน กุมคอตัวเองที่ขึ้นรอยแดงเป็นปื้น เขามองหน้าราชันด้วยความหวาดกลัวจนถึงขีดสุด ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากเถียง ชายหนุ่มรีบพยุงตัวเองลุกขึ้นแล้ววิ่งเตลิดออกจากห้องเก็บเครื่องมือไปอย่างไม่คิดชีวิต

ความเงียบทิ้งตัวลงมาอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง

ราชันยืนหอบหายใจ แผ่นอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดอารมณ์คลุ้มคลั่งที่ยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในสายเลือด ก่อนจะหันสายตากลับมามองเหนือเมฆที่ยืนนิ่งอยู่ข้างชั้นวางของ

เหนือเมฆยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาสับสนระคนตกใจ

แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกขุ่นมัวขึ้นมา คือสายตาที่ราชันกำลังใช้มองเขา... สายตาดุดันที่เหมือนกำลังตำหนิ ราวกับว่าเขาเป็นคนผิดที่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

ราชันก้าวเข้ามาประชิดตัว คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของเหนือเมฆทันที

“เดินตามมา”

“ปล่อยนะพี่ราชัน! จะลากผมไปไหน!”

เหนือเมฆพยายามขืนตัว ดึงข้อมือกลับสุดแรง แต่คราวนี้ราชันไม่ผ่อนแรงให้แม้แต่น้อย มือหนาบีบรัดข้อมือของน้องแน่น ออกแรงดึงลากตัวเหนือเมฆให้เดินตามเข้าไปใน ห้องเก็บของชั้นในสุด ซึ่งเป็นห้องนิรภัยขนาดเล็กสำหรับเก็บยางคอมพาวด์พิเศษและถังเชื้อเพลิงแข่ง

ปัง!

ราชันผลักบานประตูเหล็กปิดสนิท กดล็อกกลอนสองชั้นตัดขาดโลกภายนอกออกไปจนหมดสิ้น แสงสว่างในห้องมีเพียงหลอดไฟดวงเล็กสีส้มสลัวที่ติดอยู่เหนือโต๊ะทำงานไม้ตัวเก่า

“ปล่อยผม!” เหนือเมฆสะบัดแขนหลุดออกมาได้สำเร็จ เขาก้าวถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังปูนเย็นเฉียบ

ราชันก้าวตามเข้ามา ร่างสูงใหญ่กักขังเหนือเมฆไว้ในมุมอับ สองแขนยกขึ้นทาบกับผนังปูนทั้งสองข้าง ปิดกั้นทางหนีทุกทิศทาง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอร้อนและลมหายใจที่ยังคงหอบกระชั้นจากความโกรธ

“ทำไมมึงไม่ระวังตัว” ราชันถามเสียงห้วน แววตาดุดันจ้องเขม็ง “มึงรู้ว่าไอ้แทนมันเป็นคนยังไง มึงยังจะปล่อยให้มันเข้ามาใกล้ขนาดนั้นทำไม!”

คำถามที่ไม่ยุติธรรมนั้นจุดชนวนโทสะของเหนือเมฆให้ปะทุขึ้นมาทันที

“ผมไม่ระวังตัวเหรอ?” เหนือเมฆเชิดหน้าขึ้น สบตากับคนตัวสูงอย่างไม่ยอมแพ้ “ผมยืนทำงานของผมอยู่ดีๆ มันเดินเข้ามาเอง แล้วผมก็ผลักมันออกไปแล้ว พี่ตาบอดหรือไงถึงไม่เห็นว่าผมดูแลตัวเองได้!”

“ถ้ากูไม่เดินเข้ามา มึงคิดว่ามึงจะรอดมือมันไหม!”

“ผมรอดหรือไม่รอด มันก็เรื่องของผม!” เหนือเมฆตวาดกลับ เสียงสั่นเครือด้วยความโกรธและน้อยใจที่โดนกล่าวหา “พี่มีสิทธิ์อะไรมาบ้าใส่ผม! มีสิทธิ์อะไรมาทำตัวเป็นเจ้าชีวิตผมขนาดนี้!”

คำถามนั้นทำให้ความเงียบทิ้งตัวลงมาอย่างกะทันหัน

มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในห้องแคบๆ

เหนือเมฆจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่กำลังไหวระริก เขาเหนื่อยล้ากับการถูกลากไปทางนั้นทีทางนี้ที เหนื่อยกับการต้องคอยเดาว่าผู้ชายคนนี้ต้องการอะไรจากเขากันแน่

“ตอบผมมาสิพี่ราชัน...” เหนือเมฆเค้นเสียงถามช้าๆ แววตากลมโตสั่นไหว “พี่เป็นแค่รุ่นพี่ในคณะ เป็นประธานชมรมที่ผมมารับจ้างทำงานให้ชั่วโมงละสามร้อย... พี่มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง มาห้าม มาหึงหวงผมเหมือนผมเป็นของพี่!”

ราชันยืนนิ่ง สันกรามขบกันแน่นจนแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

คำว่า ‘คนไม่มีสิทธิ์’ กรีดลึกลงไปในอกของเขาอย่างจัง มันเป็นความจริงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด เขาไม่มีสถานะ ไม่มีคำสัญญา และไม่มีสิทธิ์ผูกมัดเด็กคนนี้ไว้ข้างตัวตามกฎเกณฑ์ใดๆ ทั้งสิ้น

แต่ความรู้สึกบ้าคลั่งที่แล่นพล่านอยู่ในหัวใจตอนที่เห็นมือของคนอื่นแตะลงบนตัวเหนือเมฆ... มันไม่เคยสนใจคำว่าสิทธิ์เลยแม้แต่น้อย

ราชันลดมือข้างหนึ่งลง คว้าจับปลายคางเรียวของเหนือเมฆไว้แน่น บังคับให้ใบหน้าขาวแหงนเงยขึ้นสบตากับเขาตรงๆ ปลายนิ้วโป้งสากระคายกดแนบลงบนริมฝีปากบางที่กำลังสั่นระริก

ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาดำสนิทคู่นั้นลุกโชนไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาและความบ้าคลั่งที่ไม่อาจสะกดกลั้นได้อีกต่อไป

ราชันสบตากับเหนือเมฆนิ่ง เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยตอบออกมาชัดเจนทุกถ้อยคำ

น้ำเสียงนั้นหนักแน่น ดุดัน และเผด็จการจนก้องสะท้อนไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ

“เออ... วันนี้กูยังไม่มีสิทธิ์”

ราชันเว้นจังหวะ นิ้วโป้งออกแรงบดคลึงริมฝีปากล่างของน้องเบาๆ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้าง

“แต่วันนี้กูหวง... และกูจะทำทุกทางให้กูมีสิทธิ์ จำไว้”