บทที่ 13: คืนหนีเที่ยว

บทที่ 13: คืนหนีเที่ยว

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงในห้องนอนใหญ่ชั้นสามสิบห้าส่องกระทบหลังเคสโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ขอบบัตรเครดิตสีดำด้านโผล่พ้นรอยตัดของเคสยางออกมาให้เห็นชื่อ ‘ราชัน อัครโภคินทร์’ สลักนูนเด่นชัด ข้างกันนั้นคือกล่องแล็ปท็อปบอดี้แมกนีเซียมราคาเรือนแสนที่ตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะทำงาน และกล่องอะลูมิเนียมบรรจุชุดประแจไทเทเนียมสลักชื่อย่อ ‘NM’ ที่ยังคงวางเรียงเป็นระเบียบ

ทุกอย่างในห้องชุดหรูหราแห่งนี้กำลังบีบคั้นให้เหนือเมฆรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ

เด็กหนุ่มนั่งกอดเข่าอยู่บนขอบฟูกหนานุ่ม สวมเพียงเสื้อยืดสีขาวตัวเก่ากับกางเกงยีนส์ขายาวตัวเดิม ความเงียบงันภายในห้องกว้างทำให้เสียงจังหวะการหายใจของตัวเองดังสะท้อนก้องอยู่ในหู

เขากำลังกลัว

ไม่ได้กลัวความดุ ไม่ได้กลัวสายตาเกรี้ยวกราดหรืออำนาจล้นมือของราชัน... แต่เขากำลังกลัวใจตัวเอง

เขากลัวที่เริ่มชินชากับการนอนหลับบนเตียงนุ่มๆ โดยไม่ต้องคอยกังวลว่าหลังคาจะรั่วลงมาใส่หัว กลัวที่เริ่มมองหาอาหารเช้าบนเคาน์เตอร์ครัว กลัวที่เริ่มรู้สึกปลอดภัยเวลาเห็นแผ่นหลังกว้างเดินนำหน้า และที่น่ากลัวที่สุดคือ เขากำลังยอมรับความช่วยเหลือราคาแพงลิบลิ่วเหล่านั้นเข้ามาในชีวิตทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว

คำสั่งเสียของแม่ก่อนสิ้นลมผุดขึ้นมาตอกย้ำในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

‘อย่าก้มหัวให้ใครด้วยเศษเงิน... อย่ายอมให้ใครเอาความสะดวกสบายมาผูกมัดชีวิตลูก’

เหนือเมฆสูดลมหายใจเข้าลึก มือเรียวเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอสว่างวาบแจ้งเตือนข้อความแอปพลิเคชันไลน์ที่เพิ่งส่งเข้ามาเมื่อสิบนาทีก่อนจากคนที่ยังคงนั่งเคลียร์งานอยู่ที่โรงช็อปใต้ตึกเครื่องกล

Rachan: ‘กูมีประชุมประเมินงบสนามแข่งกับพวกปีสี่ต่อ ดึกๆ ถึงจะขึ้นไป กินข้าวหรือยัง อย่าลืมกินยา’

ข้อความสั้นๆ สั่งการหน้าตายตามแบบฉบับ ทว่ากลับแฝงความใส่ใจที่หนักอึ้งจนน่าอึดอัด

เหนือเมฆจ้องตัวหนังสือนั้นนิ่ง ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

Nueamek: ‘กินยาแล้วครับ ง่วงมาก กำลังจะนอน ปิดไฟแล้วไม่ต้องกวน’

กดส่งข้อความเสร็จ เหนือเมฆก็คว่ำหน้าจอลงทันที ลมหายใจที่พ่นออกมาสั่นเครือ เขารู้สึกผิดที่ต้องโกหก แต่มันเป็นทางเดียวที่เขาจะดึงตัวเองออกจากความรู้สึกสับสนบ้าๆ นี้ได้ชั่วคราว

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มแชตเพื่อนปีหนึ่งเด้งรัวขึ้นมาแทรก

Ohm: ‘พวกกูอยู่ร้านหลบมุมหลังมอ เบียร์ทาวเวอร์โปรเปิดหัวค่ำลดครึ่งราคา ไอ้บาสกับไอ้เติร์ดมาถึงแล้ว มึงออกมาด่วนไอ้เมฆ ย้อมใจหลังสอบมิดเทอมกันหน่อยโว้ย!’

Bas: ‘มาเหอะมึง ช่วงนี้มึงหายหัวไปกับพวกพี่ปีสี่จนเพื่อนจะลืมหน้าแล้วเนี่ย ออกมาเปิดหูเปิดตาบ้าง’

เหนือเมฆมองข้อความชวนไปร้านเหล้าท้ายซอยหลังมหาวิทยาลัย แหล่งรวมตัวประจำของเด็กวิศวะที่เขาไม่เคยคิดจะไปเหยียบเพราะต้องประหยัดเงินทุกบาททุกสตางค์ แต่ในค่ำคืนที่สมองตื้อตันจนแทบระเบิดแบบนี้ กลิ่นแอลกอฮอล์และเสียงเพลงอึกทึกอาจเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยกดทับความฟุ้งซ่านในหัวของเขาลงไปได้

เหนือเมฆดึงบัตรเครดิตสีดำของราชันออกจากเคสโทรศัพท์ วางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงคู่กับพวงกุญแจคีย์การ์ดสำรอง เขาพกไปเพียงเงินสดไม่กี่ร้อยบาทกับบัตรประชาชนในกระเป๋ากางเกง

เด็กหนุ่มคว้าเสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีเข้มตัวเก่ามาสวมทับเสื้อยืด เปิดประตูห้องชุดแล้วก้าวเดินออกจากคอนโดหรูไปอย่างเงียบเชียบ

เสียงดนตรีสดแนวดนตรีอินดี้ร็อกผสมจังหวะกลองหนักหน่วงดังกระหึ่มจนแผ่นสังกะสีร้านสะเทือน

‘ร้านหลบมุม’ ร้านเหล้ากึ่งเปิดโล่งหลังมหาวิทยาลัยอัดแน่นไปด้วยกลุ่มนักศึกษาหลายร้อยชีวิต แสงไฟสลัวสีม่วงตัดสลับสีแดงสาดส่องผ่านกลุ่มควันบุหรี่ที่ลอยวนอยู่ใต้โครงหลังคา กลิ่นเบียร์หกเรี่ยราดผสมกลิ่นกับแกล้มทอดและกลิ่นน้ำแข็งหลอดลอยคลุ้ง เสียงหัวเราะและการชนแก้วดังระงมไปทั่วทุกทิศทาง

โต๊ะไม้อัดตัวยาวมุมด้านในสุด บาสกับโอมกำลังร้องเพลงแข่งกับเสียงลำโพงอย่างเมามัน ส่วนเติร์ดยกแก้วน้ำอัดลมชนกับเพื่อนตามประสาคนคออ่อน

“หมดแก้วไอ้เหี้ยเมฆ! ช้าทำไมวะ!”

บาสตะโกนลั่น เลื่อนแก้วชงเหล้าสีเข้มปี๋ผสมโซดาน้อยส่งให้เพื่อนสนิท

เหนือเมฆที่นั่งอยู่ริมโต๊ะ คว้าแก้วเหล้าขึ้นมาโดยไม่ลังเล เขายกขึ้นกระดกพรวดเดียวจนน้ำสีอำพันไหลผ่านลำคอ รสชาติบาดคอและความร้อนวูบวาบแล่นพล่านลงไปถึงกระเพาะอาหารจนใบหน้าขาวเนียนเหยเก รสขมฝาดของสุราราคาถูกไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกสับสนในหัวจางลงไปเลย แต่มันกลับทำให้เส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะค่อยๆ คลายตัวลง

“เฮ้ยๆ เบาหน่อยมึง กินเหมือนจะไปตายที่ไหน” เติร์ดเอื้อมมือมาดึงแก้วเปล่าออก “มึงเพิ่งหายไข้ไม่ใช่เหรอวะ หน้าแดงเป็นลูกตำลึงแล้วเนี่ย”

“กูหายแล้ว...” เหนือเมฆตอบเสียงยานคาง มือเรียวยกขึ้นปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ดเพื่อระบายความร้อนที่กำลังพวยพุ่งขึ้นมาตามผิวกาย

ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่กระหน่ำลงไปในกระเพาะที่ว่างเปล่าทำให้สติของเขาเริ่มพร่าเลือน แก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงจัด ปอยผมหน้าม้าชื้นเหงื่อปรกหน้าผาก เสื้อเชิ้ตตัวนอกร่นหลุดลงมาเปิดให้เห็นลำคอขาวผ่องและกระดูกไหปลาร้าอย่างชัดเจน ดวงตากลมโตฉ่ำเยิ้ม ปรือปรอยคล้ายคนกำลังจะหลับ หัวกลมๆ เริ่มโงนเงนจนต้องใช้ข้อศอกยันโต๊ะไว้

“เออ แล้วตกลงช่วงนี้มึงไปนอนที่ไหนวะ” โอมชะโงกหน้าข้ามโต๊ะมาถาม แววตาสงสัย “ไอ้บาสบอกว่าไปหามึงที่หอพัก ป้าเจ้าของหอบอกประตูห้องมึงพังยับเหมือนโดนช้างถีบ แถมมึงยังเก็บของหายไปเลย มึงไปอยู่ไหนมาวะ”

คำถามนั้นทำให้สติที่เลือนรางของเหนือเมฆชะงักไปนิดหนึ่ง

ภาพห้องนอนใหญ่ ภาพเตียงนุ่ม และแววตาดุดันของใครบางคนผุดวาบขึ้นมาในหัว

“กู... กูไปนอนเฝ้าช็อป” เหนือเมฆโกหกหน้าตาย พลางคว้าขวดเหล้าเทเติมใส่แก้วตัวเองอีกรอบ “ทำงานแลกเงิน... ไม่มีอะไรหรอก”

“แน่นะมึง” บาสหรี่ตามอง “ไม่ใช่ว่าโดนพี่ราชันจับไปขังลืมนะเว้ย คนทั้งคณะเขาลือกันว่ามึงโดนพี่เขาล็อคตัวไว้ใช้งานคนเดียว วันก่อนกูเห็นพี่เขาเดินมาส่งมึงที่ตึกเรียน หน้าโคตรดุเหมือนพร้อมจะหักคอทุกคนที่มองมึงอะ”

“เพ้อเจ้อ...” เหนือเมฆหัวเราะหึๆ ในลำคอ ยกแก้วเหล้าขึ้นจรดริมฝีปากอีกครั้ง “เขาจะมาสนใจอะไรกู... กูเป็นแค่เด็กรับจ้างทำงานชั่วโมงละสามร้อย... แค่นั้นแหละ...”

น้ำเสียงที่แผ่วลงเจือไปด้วยความตัดพ้อที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว เหนือเมฆฟุบหน้าลงกับท่อนแขนบนโต๊ะ ปล่อยให้ความมึนเมาเข้าครอบงำโลกทั้งใบ เสียงดนตรีรอบตัวเริ่มกลายเป็นเสียงอู้อี้

จนกระทั่ง...

บรึ้มมมมมมม! แบร้ดดดด!

เสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์ทวินเทอร์โบแปดสูบระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากถนนหน้าร้าน

เสียงท่อไอเสียระดับซูเปอร์สปอร์ตแผดเสียงแหวกอากาศจนกระจกบานเลื่อนของร้านเหล้าสั่นสะเทือน แสงไฟหน้าแอลอีดีสีขาวจัดสาดส่องตัดผ่านม่านควันบุหรี่เข้ามาในร้าน ดึงดูดสายตานักศึกษาทุกโต๊ะให้หันไปมองเป็นตาเดียว

รถสปอร์ตเปิดประทุนคันหรูสีดำขลับที่ทั้งมอมีเพียงคันเดียว แล่นเข้ามาจอดเทียบเบียดฟุตบาทหน้าร้านอย่างไม่สนใจป้ายห้ามจอด

เสียงเพลงจากเวทีดนตรีสดพลันสะดุดลง นักร้องนำชะงักมือที่กำลังดีดคอร์ดกีตาร์ ความเงียบงันประหลาดเข้าปกคลุมร้านเหล้าในเสี้ยววินาที

ปัง!

เสียงปิดประตูดังลั่น

ร่างสูงใหญ่ของราชันก้าวลงมาจากรถ สวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อลวกๆ ทับด้วยเสื้อช็อปสีกรมท่าที่ไม่ได้ติดกระดุม ใบหน้าคมคายมืดทึมจนน่าสะพรึงกลัว สันกรามคมขบแน่นจนปูดโปน ดวงตาดำจัดใต้คิ้วเข้มลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธจัดที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่ง

โทรศัพท์มือถือในมือหนาของราชันสว่างวาบ... หน้าจอแสดงแอปพลิเคชันค้นหาตำแหน่งอุปกรณ์ ซึ่งจับสัญญาณจีพีเอสจากโทรศัพท์มือถือของเหนือเมฆที่ส่งพิกัดมายังร้านเหล้าแห่งนี้

คนที่ส่งข้อความมาบอกว่า ‘ง่วงมาก นอนแล้ว’ กำลังนั่งกินเหล้าอยู่ในดงร้านเหล้าหลังมอ

ราชันก้าวเท้าเดินเข้ามาในร้าน ฝีเท้าหนักแน่นและรังสีคุกคามรุนแรงจนเด็กโต๊ะข้างทางเดินต้องรีบขยับเก้าอี้หลบทางให้ด้วยความกลัว บรรยากาศรอบตัวเขาลดฮวบลงสู่จุดเยือกแข็ง

บาสที่กำลังยกแก้วเหล้าค้างอยู่ เหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ที่กำลังเดินดุ่มๆ เข้ามา ช้อนในมือร่วงหล่นลงโต๊ะเสียงดังเป๊าะ ใบหน้าของบาสถอดสีจนขาวซีด

“เชี่ยแล้ว... ไอ้เมฆ... มึงตื่นเดี๋ยวนี้!” บาสรีบเขย่าแขนเพื่อนสนิทรัวๆ ละล่ำละลักจนลิ้นพันกัน “พะ... พี่ราชันมา!”

แต่เหนือเมฆที่เมาจนคอพับเพียงแค่ปรือตาขึ้นช้าๆ รอยยิ้มเมามายแต้มอยู่บนริมฝีปากบาง “ใครมานะ... ช่างแม่งดิ...”

ตึง!

ฝ่ามือหนาฟาดลงบนโต๊ะไม้อัดข้างศีรษะของเหนือเมฆอย่างแรงจนขวดโซดาและแก้วเหล้ากระเด็น

บาส เติร์ด และโอมสะดุ้งตัวโยน รีบดีดตัวลุกขึ้นยืนตัวตรง แข็งทื่อราวกับทหารเกณฑ์ที่เจอนายพล ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ราชันไม่มองเด็กปีหนึ่งคนอื่นแม้แต่น้อย

สายตาคมกริบตรึงแน่นอยู่ที่ร่างของคนเมาตรงหน้า สภาพของเหนือเมฆที่นอนฟุบอยู่กับโต๊ะ ใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง และที่ทำให้เส้นเลือดที่ขมับของราชันเต้นตุบๆ คือกระดุมเสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ยจนเปิดเปลือยให้เห็นแผ่นอกและลำคอขาวผ่องต่อหน้าสายตาคนนับร้อยในร้าน

ความหวงแหนและความโกรธจัดปะทุขึ้นมาจนราชันแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่

หมับ!

ราชันโน้มตัวลงไป คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเหนือเมฆ ออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว ร่างโปร่งที่ไร้เรี่ยวแรงก็ลอยหวือขึ้นมาจากเก้าอี้ทันที

“อื้อ... อะไรวะ...” เหนือเมฆส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ สองเท้าสะเปะสะปะพยายามจะทรงตัว ใบหน้าแดงซ่านซบลงกับแผงอกกว้างของคนที่เพิ่งดึงเขาขึ้นมาอย่างลืมตัว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้คุ้นเคยลอยแตะจมูกจนเด็กหนุ่มเริ่มได้สติขึ้นมารำไร

เหนือเมฆพยายามเงยหน้าขึ้นมอง เปลือกตาหนักอึ้งสบเข้ากับดวงตาสีเข้มที่กำลังวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดในระยะประชิด

“พี่... ราชัน...” เหนือเมฆครางเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงแผ่ว ลิ้นคับปาก “มาได้ไง...”

“หุบปาก” ราชันกดเสียงต่ำจนน่ากลัว

เขาไม่รอฟังคำพูดใดๆ ทั้งสิ้น แขนแกร่งข้างหนึ่งรวบเอวบางของคนเมาเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น กึ่งลากกึ่งอุ้มร่างของเหนือเมฆให้ก้าวเดินตามท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนทั้งร้าน บาสได้แต่มองตามตาละห้อย ยกมือไหว้รุ่นพี่ปีสี่ปลกๆ แต่ไม่กล้าเอ่ยปากห้ามแม้แต่คำเดียว

ราชันพาร่างที่อ่อนปวกเปียกของเหนือเมฆฝ่าฝูงชนออกมาถึงหน้าร้าน ลมดึกพัดวูบเข้าปะทะร่างจนเหนือเมฆสะดุ้งตัวสั่น แต่ยังไม่ทันที่คนเมาจะได้ตั้งสติ ราชันก็เปิดประตูรถสปอร์ตฝั่งผู้โดยสาร เหวี่ยงร่างของเหนือเมฆยัดเข้าไปบนเบาะหนังแท้ทันที

พลั่ก!

เหนือเมฆทรุดลงนั่งบนเบาะหลังหงาย ศีรษะกระแทกกับพนักพิงเบาๆ ความมึนเมาตีตื้นขึ้นมาจนรู้สึกพะอืดพะอม เขาพยายามจะยันตัวลุกขึ้นเพื่อก้าวขาออกจากรถ

“ปล่อยผม... ผมจะกลับไปกินเหล้ากับเพื่อน...” เหนือเมฆโวยวายเสียงอ้อแอ้ สองมือพยายามผลักคนตัวโตออกไป

ราชันไม่ยอมให้ก้าวหนีแม้แต่นิ้วเดียว

ร่างสูงใหญ่โน้มตัวตามเข้ามาในห้องโดยสารแคบๆ ทาบทับปิดทางออกไว้จนมิด มือหนาเอื้อมไปดึงสายเข็มขัดนิรภัยเส้นหนาข้ามร่างของคนเมา ดึงกระชากจนแน่นตึง รัดตรึงแผ่นอกและหน้าท้องของเหนือเมฆไว้กับเบาะ ก่อนจะกดหัวล็อกลงในช่องเสียงดังสนั่น

แกร๊ก!

แรงล็อกแน่นหนาจนเหนือเมฆขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย

ราชันไม่ยอมถอยตัวออกไป ชายหนุ่มทาบฝ่ามือข้างหนึ่งลงบนพนักพิงข้างศีรษะของเหนือเมฆ อีกข้างบีบเข้าที่ปลายคางมน ออกแรงบังคับให้ใบหน้าขาวที่กำลังเมามายแหงนเงยขึ้นสบตากับเขาตรงๆ

ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากบางที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้ง

ดวงตาสีเข้มของราชันในเวลานี้ไม่มีความล้อเล่น ไม่มีความผ่อนปรน มีเพียงความดุดันและเปลวไฟแห่งความโกรธที่ลุกโชน สันกรามคมขบแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ

ราชันจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังปรือปรอยและสับสน

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟันออกมาช้าๆ ชัดเจนทุกพยางค์ คล้ายคำพิพากษาที่ปิดประตูรอดของคนผิดลงอย่างสมบูรณ์

“มึงกล้าโกหกกูเหรอเหนือ...”

ราชันออกแรงบีบปลายคางแน่นขึ้นอีกนิด สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากบางที่เผยอขึ้นอย่างคาดโทษ

“กลับไป... เตรียมตัวรับโทษได้เลย”