เล่ห์รักเจ้ากรงทอง (Mpreg) のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

ห้องทำงานภูบดี"น่าโมโห มันไม่เห็นฉันหรือไง กล้าดียังไงมาแตะต้องใบแก้ว"ร่างสูงใหญ่ของคุณท่านเดินวนรอบห้องไปมาด้วยความโมโหและไม่พอใจกับเก่งกล้าที่แตะต้องใบแก้วต่อหน้าต่อตาเขา แถมใบแก้วก็ไม่คิดจะผลักออกไปอีก มันเลยทำให้ร่างสูงรู้สึกหึงหวงใบแก้วมาก และตอนนี้ก็รอใบแก้วจนจะอดทนไม่ไหวแล้ว เพราะไม่อยากให้ใบแก้วอยู่กับเก่งกล้านาน"ทำไมถึงมาช้าแบบนี้ หรือว่าเก่งกล้ามันยื้อ"ฉันน่าจะลากนายมาด้วย นายจะไม่ได้ต้องอยู่กับไอ้เก่งกล้านานแบบนี้ ทำไมต้องทำให้ฉันรู้สึกกระวนกระวายแบบนี้ด้วยใบแก้ว ฉันไม่ชอบให้ผู้ชายคนไหนเข้ามายุ่งเกี่ยวกับนาย "ใบแก้วเป็นของฉัน น่าหงุดหงิดชะมัด"มันทำให้ฉันรู้สึกหวงจนจะบ้าอยู่แล้ว แล้วยังกอดกันจับมือกันต่อหน้าฉันอีก ทำอย่างกับว่าเป็นคนรักกัน ฉันต่างหากที่เป็นสามีของใบแก้ว มีสิทธิ์มากกว่ามันไหน ๆ แค่คิดแล้วก็รู้สึกโมโหไปหมดก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น จนคุณท่านรีบหันไปมองประตูห้องทำงานและก้าวขาเดินไปยังหน้าประตูก่อนจะเปิดออกมาด้วยความรีบร้อน ก็พบกับใบแก้วที่ยืนถือถาดอาหารเอาไว้สองมือ และเงยหน้ามองคุณท่านด้วยสีหน้าที่เฉยชา "หลบหน่อยครับคุณท่าน แก้วจะได้เข้าไป""มาได้สัก

ณ โรงแรมสัจจาพิพัฒน์ ห้อง 302"ฮึก ทำไม คุณท่านถึงทำแบบนี้กับพีช"ลูกพีชที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นนั้นกำลังดื่มเหล้าอย่างเมามายด้วยความรู้สึกเสียใจที่คุณท่านไม่ได้เอ็นดูและมีเยื่อใยให้กับเขาอีก แล้วยังห่างกันไปสักพัก มันทำให้ลูกพีชเจ็บปวด จนต้องหาวิธีในการดื่มให้รู้สึกเมา เพื่อที่จะได้ไม่เจ็บปวดไปมากกว่านี้ "พีชรักคุณท่านมาก รักมานานแล้วด้วย"พีชรักคุณท่านตั้งแต่ที่ได้เจอกับคุณท่านที่ผับมหิงค์ศร เพียงแค่ได้เห็นหน้าคุณท่าน พีชก็รู้ได้ทันที ว่าคุณท่านจะทำให้พีชมีความสุขและหลุดพ้นจากนรกบนดินของเสี่ย คุณท่านสนใจพีชมาโดยตลอด ไม่เคยสนใจคู่นอนคนไหนนอกจากพีช และพีชก็ดีใจที่ทำให้คุณท่านพอใจได้เพียงคนเดียวเท่านั้น แต่มันกลับไม่ได้เป็นแบบนั้นอีกต่อไป เมื่อคุณท่านมีเด็กคนใหม่ที่พีชยังไม่รู้ "เพราะแกคนเดียว แกกล้าดียังไง ถึงแย่งคุณท่านไปจากฉัน"ลูกพีชเอ่ยน้ำเสียงโกรธแค้น แล้วเจ็บใจกับคู่นอนคนใหม่ของคุณท่าน ที่ทำให้คุณท่านติดใจจนไม่มีอารมณ์กับลูกพีช แถมคุณท่านก็ยังพูดจาผลักไสและเย็นชากับลูกพีช มันทำให้ลูกพีชรู้สึกเสียใจเหมือนใจแตกสลาย เพราะลูกพีชคาดหวังอยากเป็นคนในครอบครัวของคุณท่าน ในฐานะภร

"ถ้าพี่จะหลอกแก้ว พี่คงไม่ทำพินัยกรรมมรดกให้กับแก้วทั้งหมดหรอก ตอนนี้ก็ยกให้หมดแล้ว เดี๋ยวส่วนของลูก พี่ก็แบ่งไว้ให้ ต้องดูก่อนว่าลูกจะมีกี่คน แต่ถ้าแก้วไม่เชื่อ พี่จะเอาใบมรดกมาให้ดู"ทำเอาใบแก้วถึงกับอ้าปากค้างและอึ้งกับคำพูดของคุณท่าน ที่พูดออกมาอย่างไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร เหมือนกับว่าคิดว่าดีแล้ว แต่สำหรับใบแก้วนั้นมันเป็นเรื่องใหญ่มาก และไม่คิดว่าคุณท่านจะทำถึงขนาดนี้"เครื่องเพชรของตระกูลรัฐนากรณ์เป็นของแก้วทั้งหมด บริษัทย่อยของตระกูลก็เป็นของแก้ว แล้วก็...""พ..พี่ภู นี่แก้วได้ยินไม่ผิดใช่ไหม มรดกของตระกูลพี่ภูยกให้แก้วทำไมครับ เเก้วไม่เอา""ไม่เอาได้ยังไง พี่ยกให้แก้วหมดแล้ว แล้วอีกอย่างแก้วก็ระแวงพี่ พี่เลยต้องทำแบบนี้ไง""แต่มันไม่จำเป็นจะต้องทำขนาดนี้ก็ได้ครับ แล้วพี่ไม่หวงสมบัติพี่บ้างหรือไง แต่พี่มาให้แก้วง่ายๆ นี่นะ"ทำไมคุณท่านถึงกล้าทำเรื่องแบบนี้ สิ่งที่สร้างและสมบัติของตระกูลที่คุณท่านสร้างขึ้นมากับมือกับครอบครัวของคุณท่าน แต่คุณท่านกลับยกให้แก้วอย่างง่ายๆ เหมือนกับไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร คุณท่านไม่เสียดายเหรอครับ แล้วไว้ใจแก้ว เชื่อใจแก้วได้หรอ ไม่กลัวว่าแก้วจะเอาไปข

"....."หลังจากที่คุณท่านขึ้นมาบนรถ ก็ไม่ได้พูดอะไรกับแก้ว แล้วก็รีบขับรถออกจากสำนักงานเขตทันที ทำเอาแก้วรู้สึกงุนงงกับท่าทีของคุณท่าน ที่ดูเหมือนจะไม่พอใจมากๆ แต่ตอนที่ยังคุยกับผู้ชายคนนั้น คุณท่านก็ดูอารมณ์ดีอยู่นี่ ทำไมถึงขึ้นมาบนรถถึงอารมณ์ไม่ดีล่ะ หรือว่าโกรธอะไรแก้วหรือเปล่า แต่แก้วก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะ"ใบแก้วนายมองไอ้เสี่ยควายนั่นใช่ไหม""ครับ? แก้วก็ต้องมองสิครับ ก็พ..พี่ภูคุยกับเขา แล้วทำไมถึงเรียกเขาแบบนั้นล่ะครับ""ทำไมพี่จะเรียกไม่ได้ ก็มันเป็นเพื่อนพี่ นายเห็นมันหล่อกว่าพี่ใช่ไหม แก้วชอบมันใช่ไหม""ห้ะ! ทำไมพี่ถึงถามแบบนี้ อย่ามาหึงหวงไม่เข้าเรื่องนะครับ"อะไรของคุณท่านเนี่ย ที่อารมณ์ไม่ดีก็เพราะหวงแก้วกับเพื่อนของตัวเองเหรอครับ ทำไมคุณท่านถึงนิสัยไม่ดีเลย ไม่มีเหตุผลเอาสักเลย ทำไมจะต้องหึงแก้วกับเพื่อนของคุณท่านด้วย แก้วยังไม่รู้จักเขาเลยด้วยซ้ำ "ก็พี่หวงแก้วไง พี่ไม่ชอบให้แก้วมองมัน""อะไรของคุณท่านเนี่ย! แก้วก็ต้องมองไหมครับ ก็แก้วเห็นคุยกับคุณท่าน แก้วก็อยู่บนรถ ไม่ได้ออกจากรถไปหาเขาเลย คุณท่านจะให้แก้วนั่งปิดตาเหรอครับ""ทำไมแก้วไมเรียกพี่ ทำไมกลับมาพูดแบบเดิม เพราะไ

"เกลียดพี่ได้เต็มที่เลย ถ้ามันทำให้แก้วรู้สึกสบายใจได้บ้าง แต่พี่จะไม่ปล่อยแก้วไปเด็ดขาด แก้วต้องอยู่กับพี่"คุณท่านพูดออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดและเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถปล่อยใบแก้วออกไปจากชีวิตของเขาได้ แม้ว่ามันจะเห็นแก่ตัวและทำให้ใบแก้วเกลียดเขามากกว่าเดิม ตัวคุณท่านก็ยินดีและยอมรับผลที่จะตามมา ขอแค่ใบแก้วอยู่ในชีวิตของเขาก็เพียงพอแล้ว "คุณท่านเห็นแก่ตัว ฮึก ทั้งที่ทำร้ายแก้วไปมาก แต่ก็ยังจะยื้อแก้วอีก แก้วไม่อยากอยู่กับคุณท่านแล้ว"ใบแก้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่น เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและการถูกหลอกจากคุณท่าน ความอ่อนโยนที่ได้รับมันกำลังทำร้ายตัวของใบแก้ว ยิ่งคุณท่านอ่อนโยนและสำนึกผิดกับสิ่งที่ทำ มันก็ยิ่งทำให้จิตใจของใบแก้วกระสับกระส่ายและเจ็บปวดเพราะไม่อยากจะยอมรับความรู้สึกที่ดี จากการกระทำที่คุณท่านมอบให้ มันกำลังขัดแย้งกับความเจ็บปวดที่คุณท่านมอบให้เช่นกัน "ฮึก แก้วเจ็บปวด คุณท่านกลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะครับ อย่าอ่อนโยนกับแก้วแบบนี้เลย กลับมาใจร้ายเหมือนเดิม อย่าทำให้แก้วต้องรู้สึกดีเลยครับ"แก้วไม่อยากจะรู้สึกดีกับความอ่อนโยนที่ออกมาจากหัวใจของคุณท่านอีกแล้ว เพราะ