ตอนที่ 61 ใบแก้วเป็นเมียฉัน ไม่ใช่ของนาย

"ใบแก้วนายต่างหากที่ไม่เข้าใจ ถึงแม้ฉันจะเป็นลูกครึ่งแต่ฉันรู้ภาษาไทยมากกว่าที่นายคิดซะอีก"

"ใบแก้ว!"

"!!!"

ระหว่างที่คุณท่านและใบแก้วพูดคุยบทสนทนากันอย่างไม่ลงรอยนั้น ก็มีเสียงของผู้ชายคนหนึ่งเรียกใบแก้วเสียงดัง จนใบแก้วถึงกับต้องหันไปสนใจ ก่อนที่ตัวของเขานั้นจะเดินเข้ามาหาใบแก้ว โดยไม่ได้สนใจคุณท่านที่ยืนอยู่มุมประตู และนั่นทำให้คุณท่านยิ่งรู้สึกหึงหวงใบแก้วมากกว่าเดิม เมื่อผู้ชายคนนั้นเข้าใกล้ใบแก้วมากเกินไป 

"พี่คิดถึงแก้วมากเลย"

"อ้ะ! พี่เก่งกล้า"

"!!!"

ทำเอาคุณท่านถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจและรู้สึกโกรธและโมโหมากกว่าเดิมเมื่อเก่งกล้านั้นเข้าไปสวมกอดใบแก้วจนแนบเนื้อกัน และแน่นอนว่ามันเป็นภาพที่ทำให้คุณท่านรู้สึกเกลียดเก่งกล้ามากกว่าเดิม ที่กล้าแตะต้องภรรยาของเขา สองมือใหญ่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นตามอารมณ์ของความโกรธที่มีอยู่ตอนนี้ 

"หายดีแล้วเหรอแก้ว ถึงได้ลุกมาทำอาหารล่ะ"

"ป..ปล่อยแก้วก่อนครับพี่ แก้วหายใจไม่ออก"

"พี่ขอโทษ พี่ดีใจไปหน่อย ที่แก้วดูหายดีแล้ว"

"เอ่อ แก้วเข้าใจ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ แต่แก้วหายดีแล้ว"

แก้วบอกกับพี่เก่งกล้าที่ดูจะดีใจเป็นอย่างมากเมื่อได้เห็นแก้ว วิ่งเข้ามากอดแก้วโดยที่ไม่ได้เห็นคุณท่านได้ยังไงกันนะ ถ้าพี่เก่งกล้าหันหลังไปก็จะเห็นคุณท่านยืนกอดอก แถมตอนนี้ก็มีสีหน้าที่บึ้งตึงมากกว่าพี่อ้อนเสียอีก หวังว่าคุณท่านจะไม่ทำอะไรพี่เก่งกล้านะ 

"ม..เมื่อคืนพี่โอเคไหม นอนอยู่ที่นั่นคงนอนไม่สบายตัวน่าดู"

"อืม พี่โอเคดี ไม่เป็นอะไรหรอกนะ พี่ดีใจนะที่แก้วเป็นห่วงพี่"

"เอ่อ พ...พี่เก่งกล้า"

ใบแก้วเริ่มจะพูดอะไรไม่ออกเมื่อเก่งกล้านั้นจับมือใบแก้วกอบกุมเอาไว้ด้วยความอ่อนโยน เพราะในตอนนี้ไม่ได้มีแค่ใบแก้วและเก่งกล้ากันสองคนเท่านั้น ยังมีคุณท่าน ที่ตอนนี้บริเวณรอบตัวเต็มไปด้วยรังสีแห่งความโมโห ที่มีผู้ชายคนอื่นกำลังจับมือภรรยาของเขา ต่อหน้าต่อตาเขา มันทำให้คุณท่านรู้สึกเจ็บปวดที่ใจและโมโหเป็นอย่างมาก จนถึงกัดฟันกรอดเมื่อความอดทนกำลังจะหมดลง

"พวกนายสองคนไม่ได้อยู่กันแค่คนเดียว จะทำอะไรก็เกรงใจฉันหน่อย"

"คุณท่าน! ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ครับ"

"เอ่อ คือคุณท่านมาอยู่ตั้งนานแล้วครับพี่ แต่พี่เก่งกล้าไม่เห็นคุณท่านเอง"

"งั้นเหรอ ขอโทษด้วยนะครับ ที่ผมไม่ได้เห็นคุณท่าน แต่ผมกับใบแก้วก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะครับ เพราะงั้นหวังว่าคุณท่านจะไม่โกรธ"

เก่งกล้าพูดกับคุณท่านด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ เพราะคุณท่านกลั่นแกล้งตัวเอง เลยทำให้ตัวเองต้องอยู่ที่บริษัททั้งคืน และไม่ได้ไปหาใบแก้วที่ห้อง มันทำให้เก่งกล้ารู้สึกเป็นห่วงใบแก้วมากกว่าเดิม แล้วในตอนนี้เก่งกล้าก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองทำอะไรผิด ทำเอาคุณท่านถึงกับคิ้วกระตุกด้วยความไม่ชอบใจเก่งกล้ามากกว่าเดิม ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนใบแก้วรู้สึกกลัว เพราะตอนนี้คุณท่านดูโกรธมาก

"ไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ในตอนนี้เป็นเวลางาน พวกนายสองคนกลับมายืนกอดกันและจับมือกันเนี่ยนะ นี่เหรอที่ว่าไม่ได้ผิด"

"ผมพึ่งมาถึงบ้าน แล้วที่ผมต้องมาทำงานช้า แล้วนอนอยู่ที่บริษัททั้งคืน มันก็เพราะว่าคุณท่านไม่ใช่เหรอครับ"

"พ..พี่เก่งกล้าพอ..."

"การที่นายนอนรอฉันเหมือนกับสุนัขที่ดี มันเป็นความผิดของฉันเอง ที่ทำให้นายต้องนอนอยู่ที่นั่นทั้งคืน"

ยังไม่ทันที่ใบแก้วจะเอ่ยจบ คุณท่านก็แทรกขึ้นมาก่อน ซ้ำพูดน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ และจ้องมองเก่งกล้าเหมือนจะหาเรื่อง ทำเอาใบแก้วเริ่มจะกังวลกลัวว่าคุณท่านจะทำร้ายเก่งกล้า 

"ใช่ครับ เพราะงั้นคุณท่านอย่าได้ถือโทษโกรธผมเลยครับ คุณท่านยังรู้เลยว่าทำผิดกับผม"

"แต่ในเวลานี้มันเป็นเวลางาน นายควรจะกลับไปที่ห้องและเตรียมทำงาน ไม่ใช่มาหาใบแก้ว สมพรไม่ได้ตักเตือนนายหรือไงกับเรื่องเวลาในการทำงาน หรือต้องให้ฉันสั่งสอนและลงโทษนายก่อน ถึงจะได้ไม่ทำผิดซ้ำซากอีก"

"ขอโทษที่ผมไม่รู้จักเวลางาน เพราะผมเป็นห่วงใบแก้วมากเกินไป ถ้าหากไม่ได้มาดูใบแก้วให้เห็นกับตาว่าดีขึ้นหรือยัง ผมคงจะทำงานอย่างไม่สบายใจน่ะครับ หวังว่าคุณท่านจะไม่ทำโทษผม"

เก่งกล้าพูดออกมาด้วยความรู้สึกสนุกและเขานั้นรู้ดีว่าคุณท่านคิดยังไงกับใบแก้ว ถ้าหากได้ยินคำพูดแบบนี้ก็ต้องรู้สึกไม่พอใจอยู่แล้ว เพราะท่าทีและสีหน้าของคุณท่านตอนนี้ มันชัดเจนจนเก่งกล้ามั่นใจมากกว่าเดิมว่าคุณท่านมีใจให้กับใบแก้ว และแน่นอนว่ามันได้ผลคุณท่านกำลังอารมณ์เสีย 

"เพราะเป็นห่วง...ใบแก้ว"

"ใช่ครับ ผมเป็นห่วงใบแก้วมาก ถ้าหากไม่ได้เห็นหน้าใบแก้ว ผมคงทำงานไม่สบายใจ"

"ก็ได้ ฉันจะไม่ลงโทษนาย"

"ขอบคุณครับคุณท่าน ที่ไม่ถือสาพี่เก่ง...."

"เพราะว่านายยังไม่โตพอสินะ ถึงแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานไม่เป็น หวังว่าจะปรับปรุงได้เร็ว ๆ นี้ เพราะฉันไม่ชอบคนที่ไร้ความรับผิดชอบ"

คุณท่านจากที่มีสีหน้าบึ้งตึงนั้นกับเต็มเปลี่ยนไปด้วยความสนุกและรอยยิ้มที่แสนเยาะเย้ยและเหยียดหยามคนอย่างเก่งกล้า ทุกประโยคของคุณท่านที่พูดออกมาจากปาก ทำเอาเก่งกล้าหน้านิ่งและไม่สามารถโต้เถียงอะไรกับคุณท่านได้อีก ส่วนใบแก้วนั้นก็อ้าปากค้างกับคำพูดของคุณท่านที่ติเตียนเก่งกล้า 

"ถ้าแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ได้ ใครที่ไหนเขาจะอยากรับนายเข้าทำงานล่ะ แต่ฉันเป็นคนใจดี ชอบให้โอกาสคน ให้ได้ปรับปรุง

"ค..คุณท่านพอได้แล้วครับ พี่เก่งกล้าต้องปรับปรุงอยู่แล้ว ช..ใช่ไหมครับพี่"

"อืม"

เก่งกล้าตอบรับใบแก้วด้วยคำพูดสั้น ๆ สีหน้าในตอนนี้ของเก่งกล้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจกับคุณท่านที่ถูกคุณท่านต่อว่าด้วยรอยยิ้มที่แสนดูถูก และใบแก้วนั้นก็รู้สึกอึดอัดกับบทสนทนาของทั้งคู่ที่ดูจะตึงเครียดกัน 

"ใบแก้วหายดีมากแล้ว และก็ไม่ต้องมาหาใบแก้วช่วงพักเบรกหรอกนะ"

"ทำไมผมจะมาหาใบแก้วในช่วงพักเบรกไม่ได้เหรอครับ แบบนี้มันจะเกินไปไหมครับคุณท่าน"

"เกินไปอะไรของนาย เพราะว่าฉันกับใบแก้วจะออกไปข้างนอกด้วยกัน กลัวว่านายจะเสียเวลารอใบแก้วนานน่ะสิ"

"อะไรนะครับ! จริงเหรอแก้ว"

เก่งกล้าพูดออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะหันมาถามใบแก้วเพื่อความแน่ใจ ว่าสิ่งที่ได้ยินจากปากคุณท่านมันเป็นเรื่องจริง ว่าใบแก้วจะออกไปข้างนอกกับคุณท่านสองต่อสอง มันทำให้เก่งกล้ารู้สึกไม่ไว้ใจคุณท่านและเป็นห่วงใบแก้ว

"จ..จริงครับพี่เก่งกล้า"

"เอาล่ะ ฉันเริ่มจะหิวแล้วสิ นายเอาอาหารมาเสิร์ฟที่ห้องทำงานฉันนะใบแก้ว แล้วอย่าให้ฉันรอนาน เพราะฉันหิวมากจนกินนายได้ทั้งตัวเลยล่ะ"

"....."

ทำเอาเก่งกล้าได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบคุณท่านมากกว่าเดิม คำพูดคำจาที่ดูเหมือนจะล่วงเกินใบแก้ว มันยิ่งทำให้เก่งกล้าไม่อยากให้ใบแก้วอยู่ใกล้คุณท่าน ก่อนที่คุณท่านจะเดินจากไป พร้อมกับรอยยิ้มที่สนุก และท่าทางที่ดูชิวเหมือนกับเป็นคนชนะ

"แก้วพี่ว่าแก้วอย่าไปข้างนอกกับคุณท่านเลย"

เก่งกล้าหันมาพูดกับใบแก้วอย่างรวดเร็วเมื่อคุณท่านได้เดินจากไป สีหน้าของเก่งกล้าในตอนนี้เต็มไปด้วยความเป็นห่วงและรู้สึกไม่พอใจกับคุณท่านที่ดูไม่น่าไว้ใจ 

"ไม่ได้หรอกครับพี่เก่งกล้า"

"แต่พี่เป็นห่วงแก้ว คุณท่านดูไม่น่าไว้ใจ"

"ไม่มีอะไรหรอกครับ พี่เก่งอย่าได้ห่วงแก้วเลย คุณท่านไม่ทำอะไรแก้วหรอก"

"แก้วเชื่อใจคุณท่านเหรอ พี่ว่าคุณท่านดูคิดไม่ดีกับแก้วนะ"

"แก้วเชื่อครับ เพราะว่าคุณท่านเป็นเจ้านายแก้ว คุณท่านไม่ล่วงเกินอะไรแก้วหรอกครับพี่ เพราะงั้นอย่าคิดมากเลยนะ"

แก้วบอกกับพี่เก่งกล้าออกไปแบบนั้น เพราะไม่อยากให้พี่เก่งกล้ารู้สึกเป็นห่วงแก้วมากเกินไป เเล้วไม่อยากให้พี่เก่งกล้าสงสัยด้วย แล้วอีกอย่างคุณท่านก็ล่วงเกินแก้วตั้งนานแล้ว แก้วกำลังจะเป็นของคุณท่านอย่างสมบูรณ์ในอีกไม่ช้า ในสถานะสามีภรรยา เพราะอย่างนั้นแก้วยิ่งไม่อยากให้ใครรู้เลย แถมคุณท่านก็พูดจาน่าสงสัยที่สุด น่าหงุดหงิดคุณท่านจริงๆ

"แต่พี่เป็นห่วงแก้วอยู่ดี"

"ขอบคุณนะครับพี่ คุณท่านไม่ทำร้ายแก้วหรอกครับ เพราะงั้นเชื่อใจแก้วนะครับ"

"อึก ก็ได้ แต่ถ้าคุณท่านทำอะไรแก้ว แก้วต้องรีบหนีให้ได้นะ"

"ได้ครับ พี่กังวลมากเกินไปแล้วนะครับ พี่ไปพักผ่อนกินข้าวเถอะนะครับ เดี๋ยวแก้วจะเอาอาหารไปให้คุณท่าน"

พี่เก่งกล้าก็วิตกกังวลมากเกินไปจริงๆ แต่แก้วเข้าใจอยู่ ก็ดูคำพูดคำจาของคุณท่านสิ พูดในเชิงดีก็พูดไม่เป็น พูดแต่ในสิ่งที่ไม่ดีอยู่ได้ แถมยังต่อว่าพี่เก่งกล้าอีก คุณท่านจะหวงอะไรแก้วนักหนา เพราะยังไงแก้วก็เป็นของคุณท่านอยู่ดี รู้สึกเหนื่อยใจแล้ว

"แล้วแก้วจะกลับมากี่โมงเหรอ"

"ค่ำๆ หน่อยครับ เพราะแก้วจะไปหายายด้วย เพราะงั้นพี่เก่งกล้าไม่ต้องรอแก้วนะ"

"พี่จะรอแก้วอยู่ดี ถ้าพี่ไม่เห็นแก้วกลับบ้าน พี่คงนอนไม่หลับ"

"เฮ้อ ดื้อจังเลยครับพี่ ก็ได้ครับ แต่ถ้ารอไม่ไหวพี่ก็ต้องนอนนะ ไม่ต้องรอแก้ว แก้วอยากให้พี่พักผ่อนให้มากๆ นะ"

พี่เก่งกล้านี่ดื้อจริงๆ เลยครับ ทำไมถึงไม่ห่วงตัวเองบ้างเลยนะ เมื่อคืนได้นอนเต็มอิ่มหรือเปล่าก็ไม่รู้เลย แถมกลับมาบ้านก็ต้องทำงานจนถึงเย็นอีก แล้วยังจะรอแก้วกลับมาบ้านอีก แก้วกลัวว่าพี่จะล้มป่วย เพราะพักผ่อนไม่เพียงพอมากกว่า แก้วไม่อยากให้พี่กังวลเรื่องคุณท่าน 

"ได้สิ ถ้าพี่ไม่ไหว พี่จะนอนนะ ขอบคุณนะแก้วที่เป็นห่วงพี่"

"จะไม่ให้แก้วห่วงพี่ได้ยังไง พี่เก่งกล้าเป็นเหมือนพี่ชายของแก้วเลยนะ"

"....."

"งั้นแก้วไปเสิร์ฟอาหารให้คุณท่านก่อนนะครับ สู้ๆ นะครับพี่"

ไม่ทันที่เก่งกล้าจะพูดอะไรออกไปเพราะรู้สึกจุกและเจ็บที่ใบแก้วคิดกับตัวเองเป็นแค่พี่ชายเท่านั้น ก่อนที่ใบแก้วจะเดินจากไป เพื่อไปเสิร์ฟอาหารให้กับคุณท่านที่อยู่บนห้องทำงาน 

"พี่เป็นมากกว่าพี่ชายไม่ได้เหรอแก้ว"

---