All Chapters of ทายาทจักรพรรดิมังกร: Chapter 31 - Chapter 40

ลานฝึกมังกรตั้งอยู่เหนือหุบเขาเมฆา สถานที่แห่งนี้อยู่ห่างจากนครมังกรออกไปหลายสิบลี้ รอบด้านเป็นหน้าผาสูงและภูเขาสีดำที่ทอดยาวจนสุดสายตา ไป๋อวี้เหยายืนอยู่บนลานหิน พลางมองทิวทัศน์ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ "ที่นี่คือที่ฝึกของมังกรหรือ?" "ใช่" เฟิงเทียนหลงยืนอยู่ข้างนาง วันนี้เขาไม่ได้สวมชุดพิธีการของจักรพรรดิ มีเพียงชุดคลุมสีดำเรียบง่ายปักลายเกล็ดมังกรสีทองตามชายแขน แต่ถึงจะไม่มีมงกุฎหรือเครื่องประดับใด ๆ ความน่าเกรงขามรอบตัวเขาก็ยังไม่ลดลงแม้แต่น้อย "ทำไมท่านพาข้ามาที่นี่?" "เจ้าอยากเห็นพลังของข้าไม่ใช่หรือ?" ไป๋อวี้เหยาชะงัก "ข้าเคยพูดด้วยหรือ?" "เมื่อคืน" "ข้าถามว่าท่านแข็งแกร่งแค่ไหน" "นั่นก็คืออยากเห็น" นางหัวเราะ "ท่านตีความเข้าข้างตัวเองเก่งจริง ๆ" เฟิงเทียนหลงไม่ได้เถียง เพียงเดินไปยังใจกลางลาน "วันนี้ข้าจะให้เจ้ารู้จักตัวตนของข้าอีกด้านหนึ่ง" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป จากชายหนุ่มที่พูดคุยกับนางอย่างเป็นกันเอง กลายเป็นน้ำเสียงของผู้ปกครองที่ทุกชีวิตในแดนมังกรต้องเชื่อฟัง ไป๋อวี้เหยาถอยออกไปเล็กน้อย หลิงหลานและองครักษ์มังกรหลายตนยืนอยู่ห่างออกไป พวกเขาทั้งหมด

พื้นดินของหุบเขาเพลิงค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตา เฟิงเทียนหลงพาไป๋อวี้เหยากลับมาทางนครมังกรด้วยการเดินทางผ่านทางลัดบนภูเขา ระหว่างทาง นางยังคงคิดถึงสิ่งที่ได้เห็น เพลิงสีดำ ร่างมังกร แรงกดดันที่ทำให้มังกรทั้งหุบเขาต้องก้มศีรษะ และคำว่า "อาณาเขตจักรพรรดิมังกร" นางหันไปมองคนข้างกาย "เทียนหลง" "หืม?" "เมื่อวานท่านบอกว่าถ้าใช้พลังเต็มที่ พื้นที่หลายร้อยลี้จะกลายเป็นอาณาเขตของท่าน" "ใช่" "หมายความว่าอะไร?" เขาหยุดเดิน "อยากเห็นหรือ?" ไป๋อวี้เหยามองหน้าเขา "ถ้าไม่อันตราย" "ไม่อันตรายสำหรับเจ้า" "ท่านพูดแบบนี้ทุกครั้ง" "เพราะมันเป็นเรื่องจริง" เขายื่นมือมา "มานี่" นางวางมือลงบนมือเขา ทั้งคู่เดินต่อไปจนถึงยอดเขาสูง จากจุดนี้สามารถมองเห็นนครมังกรอยู่ไกลออกไป กำแพงเมืองสีดำทอดยาว ยอดหอคอยสีทองสะท้อนแสงอาทิตย์ เหนือเมืองมีมังกรจำนวนมากบินผ่าน เป็นภาพที่สวยงามราวกับเมืองในตำนาน เฟิงเทียนหลงยืนอยู่ริมหน้าผา "ตรงนี้เหมาะที่สุด" "สำหรับอะไร?" "ให้เจ้าดูอาณาเขตของข้า" เขาหลับตา ร่างกายของเขานิ่งลง ลมรอบตัวหยุดทันที เสียงของแมลงและนกหายไป แม้แต่เมฆบนท้องฟ้าก็เหมือนหย

ประตูหินขนาดมหึมาเปิดออกช้า ๆ ไป๋อวี้เหยายืนอยู่ข้างเฟิงเทียนหลง มองเส้นทางเบื้องหน้าด้วยความสนใจ หุบเขาที่อยู่ตรงหน้าต่างจากพื้นที่อื่นในแดนมังกรอย่างชัดเจน ภูเขาสูงเรียงตัวล้อมรอบผืนดินกว้างใหญ่ หน้าผาสีดำมีเส้นแร่สีทองแทรกอยู่เป็นแนวยาว น้ำตกจากยอดเขาไหลลงสู่แม่น้ำสีเงินที่ทอดผ่านกลางหุบเขา บนท้องฟ้ามีมังกรจำนวนมากบินอยู่ บางตนบินเป็นกลุ่ม บางตนฝึกเปลี่ยนร่าง บางตนต่อสู้กันกลางอากาศ และบางตนนอนขดตัวอยู่บนหน้าผารับแสงอาทิตย์ ไป๋อวี้เหยามองทุกอย่างอย่างตื่นตาตื่นใจ "ที่นี่คือหุบเขามังกร?" "ใช่" เฟิงเทียนหลงเดินเคียงข้างนาง "ที่นี่เป็นสถานที่ที่มังกรสายเลือดโบราณใช้ฝึกฝนและเติบโต" "แล้วท่านเคยมาที่นี่บ่อยไหม?" "ตอนเด็ก" นางหันมองเขา "ตอนเด็กท่านเป็นอย่างไร?" เขานิ่งไปครู่หนึ่ง "ซน" ไป๋อวี้เหยาหัวเราะ "ข้าเดาไว้แล้ว" "เจ้ารู้ได้อย่างไร?" "ดูจากตอนนี้ก็รู้" เฟิงเทียนหลงเลิกคิ้ว "ตอนนี้ข้าซนตรงไหน?" "ชอบตามข้า" "นั่นไม่เรียกว่าซน" "ชอบหวงข้า" "นั่นก็ไม่ใช่" "ชอบหาเรื่องมานั่งข้าง ๆ" เขาเงียบ ไป๋อวี้เหยายิ้มกว้าง "เห็นไหม?" "ข้าแค่ชอบอยู่ใกล้เจ้า" คำตอ

ลานฝึกของหุบเขามังกรถูกปิดลงชั่วคราว เศษหินจากการต่อสู้ยังคงกระจายอยู่ทั่วพื้น ผู้คนของทั้งสองเผ่าต่างช่วยกันเก็บกวาด ไม่มีใครกล้าพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมากนัก ไป๋อวี้เหยาเดินเคียงข้างเฟิงเทียนหลงกลับเข้าสู่เขตพักของราชสำนัก รอยถลอกเล็ก ๆ บนแขนของนางถูกพันด้วยผ้าสีขาวเรียบร้อยแล้ว แต่คนที่เดินอยู่ข้างกันยังคงมองมันเป็นระยะ นางถอนหายใจ "ท่านมองแผลข้ามาสิบรอบแล้ว" "สิบเอ็ด" "นับด้วยหรือ?" "แน่นอน" "มันไม่ได้เจ็บแล้ว" "ข้ารู้" "ถ้ารู้แล้วจะมองทำไม?" เฟิงเทียนหลงนิ่งไป "เพื่อให้แน่ใจ" ไป๋อวี้เหยาส่ายหน้า "ท่านนี่..." ยังไม่ทันพูดจบ เสียงมังกรคำรามก็ดังขึ้นจากท้องฟ้า ทั้งคู่เงยหน้าพร้อมกัน มังกรเกล็ดแดงสามตัวกำลังบินไล่ตามมังกรเกล็ดเงินอีกสองตัว เปลวไฟสีแดงพุ่งผ่านอากาศ น้ำแข็งสีฟ้าตอบโต้ทันที "พวกเขายังไม่หยุดอีกหรือ?" ไป๋อวี้เหยาถาม เฟิงเทียนหลงถอนหายใจ "ดูเหมือนจะไม่" เขาหันไปหาองครักษ์ "พานางกลับตำหนัก" "ไม่" ไป๋อวี้เหยาขัดขึ้น เฟิงเทียนหลงหันมามอง "อวี้เหยา" "ข้าไม่เข้าไปในสนามรบ" นางชี้ขึ้นฟ้า "แต่ข้าอยากเห็นว่าท่านจะจัดการอย่างไร" เขานิ่งไปเล็กน

ลานหินของหุบเขามังกรยังคงมีรอยแตกจากเหตุการณ์ก่อนหน้า เหล่ามังกรกำลังช่วยกันซ่อมแซมพื้นที่ ขณะที่ผู้นำทั้งสองเผ่ายืนมองสถานการณ์ด้วยสีหน้าครุ่นคิด ไป๋อวี้เหยาเดินอยู่ข้างเฟิงเทียนหลง "ดูเหมือนทุกคนจะสงบลงแล้ว" "ชั่วคราว" เขาตอบ "ความขัดแย้งที่สะสมมานานไม่หายไปในวันเดียว" "แต่วันนี้อย่างน้อยก็ไม่มีใครต่อสู้กัน" "เพราะพวกเขากลัวข้า" นางหันมองเขา "แล้วท่านไม่อยากให้พวกเขาเชื่อใจกันหรือ?" "อยาก" เฟิงเทียนหลงมองไปยังมังกรสองเผ่า "แต่ความเชื่อใจต้องเกิดจากพวกเขาเอง" ไป๋อวี้เหยาพยักหน้า ทันใดนั้นมังกรหนุ่มเกล็ดแดงคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาคือคนที่เคยเปิดฉากต่อสู้ในวันก่อน ชายหนุ่มคุกเข่าลง "ฝ่าบาท" เฟิงเทียนหลงหยุด "มีอะไร?" "ข้าต้องการขอทดสอบฝีมือกับเผ่าเกล็ดเงิน" ไป๋อวี้เหยาขมวดคิ้ว "ยังจะสู้กันอีกหรือ?" มังกรหนุ่มรีบส่ายหน้า "ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อเอาชนะ" เขามองไปยังอีกฝ่าย "ข้าต้องการประลองอย่างเป็นทางการ" ผู้นำเผ่าเกล็ดเงินนิ่งไป "ประลอง?" "ใช่" ชายหนุ่มพูด "เพื่อพิสูจน์ว่าพวกเราไม่ได้จำเป็นต้องเกลียดกัน" ไป๋อวี้เหยามองเขาอย่างแปลกใจ เฟิงเทียนหลงเองก็ไม่ได้พูด