LOGINShare
บทที่ 35 หุบเขามังกรใต้บัลลังก์
publish date:
2026-10-22 08:42:07ประตูหินขนาดมหึมาเปิดออกช้า ๆ
ไป๋อวี้เหยายืนอยู่ข้างเฟิงเทียนหลง มองเส้นทางเบื้องหน้าด้วยความสนใจ หุบเขาที่อยู่ตรงหน้าต่างจากพื้นที่อื่นในแดนมังกรอย่างชัดเจน ภูเขาสูงเรียงตัวล้อมรอบผืนดินกว้างใหญ่ หน้าผาสีดำมีเส้นแร่สีทองแทรกอยู่เป็นแนวยาว น้ำตกจากยอดเขาไหลลงสู่แม่น้ำสีเงินที่ทอดผ่านกลางหุบเขา บนท้องฟ้ามีมังกรจำนวนมากบินอยู่ บางตนบินเป็นกลุ่ม บางตนฝึกเปลี่ยนร่าง บางตนต่อสู้กันกลางอากาศ และบางตนนอนขดตัวอยู่บนหน้าผารับแสงอาทิตย์ ไป๋อวี้เหยามองทุกอย่างอย่างตื่นตาตื่นใจ "ที่นี่คือหุบเขามังกร?" "ใช่" เฟิงเทียนหลงเดินเคียงข้างนาง "ที่นี่เป็นสถานที่ที่มังกรสายเลือดโบราณใช้ฝึกฝนและเติบโต" "แล้วท่านเคยมาที่นี่บ่อยไหม?" "ตอนเด็ก" นางหันมองเขา "ตอนเด็กท่านเป็นอย่างไร?" เขานิ่งไปครู่หนึ่ง "ซน" ไป๋อวี้เหยาหัวเราะ "ข้าเดาไว้แล้ว" "เจ้ารู้ได้อย่างไร?" "ดูจากตอนนี้ก็รู้" เฟิงเทียนหลงเลิกคิ้ว "ตอนนี้ข้าซนตรงไหน?" "ชอบตามข้า" "นั่นไม่เรียกว่าซน" "ชอบหวงข้า" "นั่นก็ไม่ใช่" "ชอบหาเรื่องมานั่งข้าง ๆ" เขาเงียบ ไป๋อวี้เหยายิ้มกว้าง "เห็นไหม?" "ข้าแค่ชอบอยู่ใกล้เจ้า" คำตอบตรง ๆ ทำให้นางพูดไม่ออก เฟิงเทียนหลงเดินต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ปลายหูของเขากลับแดงขึ้นเล็กน้อย นางเห็นเต็มตา "ท่านเขินหรือ?" "ไม่" "หูแดงแล้ว" เขาหันมามอง "อวี้เหยา" "อะไร?" "อย่าแกล้งข้า" "จักรพรรดิมังกรก็เขินเป็นด้วยหรือ?" "เฉพาะกับเจ้า" นางชะงักอีกครั้ง ก่อนจะรีบหันหน้าหนี เสี่ยวจินที่บินตามอยู่ด้านหลังส่งเสียงหัวเราะเล็ก ๆ "แม้แต่เสี่ยวจินยังหัวเราะ" ไป๋อวี้เหยาพึมพำ เฟิงเทียนหลงยิ้มบาง ๆ ทั้งสองเดินต่อไปจนถึงลานหินขนาดใหญ่ บริเวณนั้นมีมังกรหนุ่มหลายตนกำลังฝึกควบคุมพลัง เมื่อเห็นจักรพรรดิ พวกเขาต่างหยุดทันที "ถวายบังคมฝ่าบาท" เฟิงเทียนหลงพยักหน้า "ฝึกต่อ" ไม่มีใครกล้าขยับ เพราะสายตาของพวกเขากำลังจับจ้องไป๋อวี้เหยา หนึ่งในมังกรหนุ่มกระซิบกับอีกคน "มนุษย์?" "นางมาที่นี่ได้อย่างไร?" "นั่นคือคนที่อยู่ข้างจักรพรรดิไม่ใช่หรือ?" คำพูดเหล่านั้นดังพอให้ไป๋อวี้เหยาได้ยิน นางไม่ได้โกรธ เพียงมองพวกเขาอย่างสงบ แต่หนึ่งในมังกรหนุ่มกลับพูดขึ้น "ที่นี่เป็นหุบเขาของมังกร ไม่ใช่สถานที่สำหรับมนุษย์" บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที เฟิงเทียนหลงหยุดเดิน เขาหันกลับ "พูดอีกครั้ง" มังกรหนุ่มหน้าซีด "ข้า..." "ข้าถามว่า เจ้าพูดอะไร" อีกฝ่ายก้มศีรษะ "ข้าเพียงคิดว่านางไม่เหมาะกับที่นี่" เฟิงเทียนหลงเดินเข้าไปใกล้ "เจ้ามีสิทธิ์คิด" เขาพูดอย่างเย็นชา "แต่ไม่มีสิทธิ์ตัดสินว่านางเหมาะหรือไม่" มังกรหนุ่มคุกเข่าลง "ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ" เฟิงเทียนหลงยังไม่ปล่อยแรงกดดัน เขามองไปรอบลาน "จำไว้ให้ดี" พลังจักรพรรดิค่อย ๆ แผ่ออกมา พื้นหินใต้เท้าแตกร้าว มังกรทุกตนในลานคุกเข่าลงพร้อมกัน "ดินแดนนี้เป็นของมังกร" แรงกดดันเพิ่มขึ้น "แต่จักรพรรดิเป็นผู้กำหนดว่าใครมีสิทธิ์ยืนอยู่ในดินแดนนี้" ดวงตาสีทองของเขากวาดมองทุกคน "และนางยืนอยู่ข้างข้า" เพียงประโยคเดียว ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก ไป๋อวี้เหยามองเขา นางรู้ว่าเขากำลังปกป้องนาง แต่สิ่งที่นางเห็นกลับไม่ใช่ความโกรธ เป็นความแน่วแน่ เขาไม่ได้ต้องการให้ทุกคนชอบนาง เขาเพียงต้องการให้ทุกคนเคารพสิทธิ์ของนางที่จะอยู่ที่นี่ เฟิงเทียนหลงลดแรงกดดันลง "ลุกขึ้น" มังกรทั้งหมดจึงค่อย ๆ ลุก "ฝึกต่อ" "พ่ะย่ะค่ะ" เสียงตอบรับดังพร้อมกัน เฟิงเทียนหลงหันกลับมาหานาง สีหน้าเย็นชาที่มีต่อคนอื่นหายไปทันที "เจ้าตกใจหรือไม่?" ไป๋อวี้เหยาส่ายหน้า "ไม่" "โกรธหรือ?" "ก็ไม่นะ" "ถ้าไม่ชอบที่นี่ เรากลับได้" นางมองเขา "ข้าไม่ได้บอกว่าไม่ชอบ" "แต่พวกเขา..." "พวกเขาเพิ่งรู้จักข้า" นางยิ้ม "ข้าไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกคนชอบข้อตั้งแต่วันแรก" เฟิงเทียนหลงมองนางด้วยแววตาอ่อนลง "เจ้าคิดแบบนี้ได้ดี" "เพราะข้าเรียนรู้จากท่าน" "จากข้า?" "ใช่" "เรื่องอะไร?" "ท่านเคยบอกว่าควรตัดสินคนจากสิ่งที่เห็น ไม่ใช่จากสิ่งที่ได้ยิน" เขานิ่งไป ก่อนจะยิ้ม "ข้าดีใจที่เจ้าจำได้" ทั้งสองเดินต่อ ไม่นานก็ถึงริมแม่น้ำสีเงิน น้ำใสจนมองเห็นเกล็ดแร่สีทองอยู่ใต้พื้นน้ำ เฟิงเทียนหลงหยุดตรงสะพานหิน "นี่คือแม่น้ำหลงหลิน" "สวยมาก" "ตอนเด็กข้าเคยตกลงไป" ไป๋อวี้เหยาหันขวับ "จริงหรือ?" "จริง" "แล้วเป็นอะไรไหม?" "ข้าบินขึ้นมา" นางหัวเราะ "ท่านนี่จริง ๆ เลย" "ตอนนั้นข้ายังบินไม่เก่ง" "แปลว่าท่านก็เคยทำเรื่องอันตราย" "มากกว่าที่เจ้าคิด" "เช่น?" เฟิงเทียนหลงมองนาง "เคยปีนยอดเขาต้องห้าม" "แล้ว?" "ถูกบิดาตามไปลากกลับ" นางหัวเราะจนตาหยี "ข้าอยากเห็นท่านตอนเด็กจริง ๆ" "ไม่มีทาง" "ทำไม?" "น่าอาย" "จักรพรรดิมังกรมีเรื่องน่าอายด้วยหรือ?" "มี" เขาตอบทันที "แต่ข้าจะไม่เล่า" นางทำหน้าครุ่นคิด "ถ้าอย่างนั้นข้าจะถามเสี่ยวจิน" เสี่ยวจินที่กำลังเล่นอยู่ริมแม่น้ำชะงัก เฟิงเทียนหลงมองมัน เสี่ยวจินรีบบินหนี ไป๋อวี้เหยาหัวเราะ "เสี่ยวจินรู้เรื่องแน่" "มันทรยศข้าแล้ว" "ท่านกลัวข้ารู้ความลับอะไรหรือ?" "ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้ารู้ว่าข้าเคยซนมากแค่ไหน" นางเดินเข้าไปใกล้ "แต่ข้าชอบนะ" เขาหยุด "ชอบอะไร?" "ชอบที่ท่านไม่ได้เป็นจักรพรรดิที่สมบูรณ์แบบตลอดเวลา" เฟิงเทียนหลงมองนาง "ข้าไม่เคยสมบูรณ์แบบ" "จริงหรือ?" "จริง" เขาก้มลงเล็กน้อย "โดยเฉพาะเรื่องเจ้า" หัวใจของนางกระตุก "เพราะอะไร?" "ข้ายังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรไม่ให้ตัวเองหวงเจ้า" นางหลุดหัวเราะ "เรื่องนี้คงยาก" "ข้ากำลังพยายาม" "ข้ารู้" เขายื่นมือมา "ไปกันเถอะ" นางวางมือลงบนมือเขา คราวนี้เฟิงเทียนหลงไม่ได้ดึงนางเข้าไปหา เพียงจับมือไว้พอดี ไม่แน่นเกินไป ไม่หลวมเกินไป เหมือนกำลังบอกโดยไม่ต้องพูดว่า... เขาอยู่ตรงนี้ และนางสามารถเลือกได้ว่าจะจับมือเขาต่อหรือไม่ ไป๋อวี้เหยากระชับมือกลับเล็กน้อย เฟิงเทียนหลงมองมือนั้น รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า "อะไร?" นางถาม "ไม่มีอะไร" "ยิ้มทำไม?" "เพราะเจ้าจับมือข้าเอง" นางหน้าแดง "ก็แค่จับมือ" "สำหรับข้าไม่ใช่แค่จับมือ" ทั้งคู่เดินต่อไปตามแม่น้ำ เหนือศีรษะมีมังกรบินผ่าน ด้านล่างเป็นแม่น้ำสีเงิน และตรงกลางระหว่างพวกเขาคือมือสองข้างที่จับกันไว้ วันนี้ไป๋อวี้เหยาได้เห็นพลังของจักรพรรดิมังกร ได้เห็นความน่าเกรงขามของเขา ได้เห็นว่าเพียงแรงกดดันจากร่างกายของเขาก็สามารถทำให้มังกรทั้งหุบเขาคุกเข่าได้ แต่สิ่งที่ทำให้นางประทับใจที่สุดกลับไม่ใช่พลังเหล่านั้น เป็นตอนที่เขาลดพลังลงเพื่อไม่ให้นางรู้สึกอึดอัด เป็นตอนที่เขาถามว่านางกลัวหรือไม่ และเป็นตอนที่เขายอมเดินช้าลง... เพียงเพราะอยากเดินข้างนาง ส่วนเฟิงเทียนหลงเองก็เพิ่งเข้าใจบางอย่าง อำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจักรพรรดิอาจทำให้ทั้งโลกยอมศิโรราบ แต่สิ่งที่ทำให้เขายอมก้าวช้าลง กลับเป็นเพียงหญิงสาวคนเดียวที่จับมือเขาอยู่ และเขาก็ไม่คิดจะปล่อยมือเธอในเร็ว ๆ นี้
Latest chapter
ทายาทจักรพรรดิมังกร บทที่ 40 หัวใจที่จักรพรรดิเลือก
พระราชวังมังกรกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง รายงานจากหุบเขามังกรถูกส่งมายังห้องทรงงานอย่างต่อเนื่อง ข้อพิพาทระหว่างเผ่าเกล็ดแดงและเผ่าเกล็ดเงินถูกยุติลงชั่วคราว แหล่งแร่พลังถูกแบ่งเขตใหม่ นักรบทั้งสองฝ่ายได้รับคำสั่งให้หยุดการปะทะ และที่สำคัญที่สุด... ทั้งสองเผ่าเริ่มส่งตัวแทนมาพูดคุยกันแทนการใช้อาวุธ ไป๋อวี้เหยานั่งอยู่ริมหน้าต่างของห้องทรงงาน อ่านรายงานฉบับหนึ่งอย่างตั้งใจ เฟิงเทียนหลงนั่งอยู่หลังโต๊ะ แต่สายตาของเขากลับไม่ได้อยู่บนเอกสาร มันอยู่ที่นาง ไป๋อวี้เหยารู้สึกได้ จึงเงยหน้าขึ้น "ท่านมองข้าทำไม?" "มองไม่ได้หรือ?" "ท่านมองมาเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว" "ข้าเพิ่งรู้ว่าตัวเองมีความอดทนมาก" นางวางรายงานลง "ท่านไม่มีงานทำหรือ?" "มี" "แล้วทำไมไม่ทำ?" "ข้ากำลังทำ" "ทำอะไร?" "มองเจ้า" นางถอนหายใจ "นี่เรียกว่างานหรือ?" "สำหรับข้าใช่" ไป๋อวี้เหยาส่ายหน้า "จักรพรรดิมังกรนี่จริง ๆ เลย" เฟิงเทียนหลงยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะ "ออกไปเดินกัน" "ตอนนี้?" "ใช่" "ท่านไม่มีประชุมหรือ?" "เลื่อนแล้ว" "อีกแล้ว?" "ข้าเป็นจักรพรรดิ" "แล้ว?" "ข้ามีสิทธิ์เลื่อนประชุม" นางห
ทายาทจักรพรรดิมังกร บทที่ 39 มังกรเหนือเปลวเพลิง
ลานหินของหุบเขามังกรยังคงมีรอยแตกจากเหตุการณ์ก่อนหน้า เหล่ามังกรกำลังช่วยกันซ่อมแซมพื้นที่ ขณะที่ผู้นำทั้งสองเผ่ายืนมองสถานการณ์ด้วยสีหน้าครุ่นคิด ไป๋อวี้เหยาเดินอยู่ข้างเฟิงเทียนหลง "ดูเหมือนทุกคนจะสงบลงแล้ว" "ชั่วคราว" เขาตอบ "ความขัดแย้งที่สะสมมานานไม่หายไปในวันเดียว" "แต่วันนี้อย่างน้อยก็ไม่มีใครต่อสู้กัน" "เพราะพวกเขากลัวข้า" นางหันมองเขา "แล้วท่านไม่อยากให้พวกเขาเชื่อใจกันหรือ?" "อยาก" เฟิงเทียนหลงมองไปยังมังกรสองเผ่า "แต่ความเชื่อใจต้องเกิดจากพวกเขาเอง" ไป๋อวี้เหยาพยักหน้า ทันใดนั้นมังกรหนุ่มเกล็ดแดงคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาคือคนที่เคยเปิดฉากต่อสู้ในวันก่อน ชายหนุ่มคุกเข่าลง "ฝ่าบาท" เฟิงเทียนหลงหยุด "มีอะไร?" "ข้าต้องการขอทดสอบฝีมือกับเผ่าเกล็ดเงิน" ไป๋อวี้เหยาขมวดคิ้ว "ยังจะสู้กันอีกหรือ?" มังกรหนุ่มรีบส่ายหน้า "ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อเอาชนะ" เขามองไปยังอีกฝ่าย "ข้าต้องการประลองอย่างเป็นทางการ" ผู้นำเผ่าเกล็ดเงินนิ่งไป "ประลอง?" "ใช่" ชายหนุ่มพูด "เพื่อพิสูจน์ว่าพวกเราไม่ได้จำเป็นต้องเกลียดกัน" ไป๋อวี้เหยามองเขาอย่างแปลกใจ เฟิงเทียนหลงเองก็ไม่ได้พูด
ทายาทจักรพรรดิมังกร บทที่ 38 คำตัดสินเหนือสองเผ่า
ลานประชุมของหุบเขามังกรถูกเปิดใช้งานอีกครั้ง ผู้นำของสองเผ่านั่งอยู่คนละฝั่งของโต๊ะหิน เผ่าเกล็ดแดงขึ้นชื่อเรื่องพลังเพลิง เผ่าเกล็ดเงินมีพลังน้ำแข็ง ทั้งสองเผ่าเคยร่วมมือกันปกป้องชายแดนมาหลายครั้ง แต่ความขัดแย้งเรื่องเขตแดนสะสมมานานจนกลายเป็นความไม่ไว้วางใจ เฟิงเทียนหลงนั่งอยู่ตรงกลาง ไป๋อวี้เหยานั่งอยู่ข้างเขา ไม่มีใครกล้าพูดอะไรในช่วงแรก จนกระทั่งผู้นำเผ่าเกล็ดแดงเป็นฝ่ายเปิดปาก "ฝ่าบาท พวกเราไม่ได้ต้องการทำสงคราม" ผู้นำเผ่าเกล็ดเงินมองอีกฝ่าย "แต่พวกเจ้ารุกล้ำเขตของเรา" "เขตนั้นเป็นของพวกเรามาก่อน" เสียงเริ่มดังขึ้น เฟิงเทียนหลงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะหนึ่งครั้ง กึก ทุกคนเงียบ "ข้าจะฟังทีละคน" ผู้นำทั้งสองฝ่ายก้มศีรษะ เฟิงเทียนหลงหันไปหาเผ่าเกล็ดแดง "พูด" อีกฝ่ายจึงอธิบายว่าพื้นที่ริมแม่น้ำเคยเป็นแหล่งแร่พลังของพวกเขา แต่ช่วงหลายปีที่ผ่านมาเผ่าเกล็ดเงินขยายพื้นที่เข้ามา เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้นำเผ่าเกล็ดเงินก็รีบโต้แย้ง "พวกเราไม่ได้ยึดพื้นที่" "แต่พวกเจ้าตั้งเสาหินของเผ่าไว้!" "เพราะแม่น้ำเปลี่ยนทาง!" เสียงเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง เฟิงเทียนหลงยังคงนิ่ง ไป๋อวี้เหยา
ทายาทจักรพรรดิมังกร บทที่ 37 ศึกกลางเวหามังกร
ลานฝึกของหุบเขามังกรถูกปิดลงชั่วคราว เศษหินจากการต่อสู้ยังคงกระจายอยู่ทั่วพื้น ผู้คนของทั้งสองเผ่าต่างช่วยกันเก็บกวาด ไม่มีใครกล้าพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมากนัก ไป๋อวี้เหยาเดินเคียงข้างเฟิงเทียนหลงกลับเข้าสู่เขตพักของราชสำนัก รอยถลอกเล็ก ๆ บนแขนของนางถูกพันด้วยผ้าสีขาวเรียบร้อยแล้ว แต่คนที่เดินอยู่ข้างกันยังคงมองมันเป็นระยะ นางถอนหายใจ "ท่านมองแผลข้ามาสิบรอบแล้ว" "สิบเอ็ด" "นับด้วยหรือ?" "แน่นอน" "มันไม่ได้เจ็บแล้ว" "ข้ารู้" "ถ้ารู้แล้วจะมองทำไม?" เฟิงเทียนหลงนิ่งไป "เพื่อให้แน่ใจ" ไป๋อวี้เหยาส่ายหน้า "ท่านนี่..." ยังไม่ทันพูดจบ เสียงมังกรคำรามก็ดังขึ้นจากท้องฟ้า ทั้งคู่เงยหน้าพร้อมกัน มังกรเกล็ดแดงสามตัวกำลังบินไล่ตามมังกรเกล็ดเงินอีกสองตัว เปลวไฟสีแดงพุ่งผ่านอากาศ น้ำแข็งสีฟ้าตอบโต้ทันที "พวกเขายังไม่หยุดอีกหรือ?" ไป๋อวี้เหยาถาม เฟิงเทียนหลงถอนหายใจ "ดูเหมือนจะไม่" เขาหันไปหาองครักษ์ "พานางกลับตำหนัก" "ไม่" ไป๋อวี้เหยาขัดขึ้น เฟิงเทียนหลงหันมามอง "อวี้เหยา" "ข้าไม่เข้าไปในสนามรบ" นางชี้ขึ้นฟ้า "แต่ข้าอยากเห็นว่าท่านจะจัดการอย่างไร" เขานิ่งไปเล็กน
ทายาทจักรพรรดิมังกร บทที่ 36 ศึกสองเผ่ามังกร
ลานหินกลางหุบเขามังกรเต็มไปด้วยความตึงเครียด มังกรสองกลุ่มยืนประจันหน้ากันคนละฝั่ง ฝั่งหนึ่งมีเกล็ดสีแดงเข้ม อีกฝั่งมีเกล็ดสีเงินอมฟ้า ไม่มีใครยอมถอย ไป๋อวี้เหยาที่กำลังเดินกลับจากริมแม่น้ำกับเฟิงเทียนหลงหยุดลงเมื่อเห็นความผิดปกติ "เกิดอะไรขึ้น?" เฟิงเทียนหลงมองไปยังลานหิน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที "พวกเขากำลังจะสู้กัน" "ทำไม?" "ความขัดแย้งระหว่างสองสายเลือด" เขาตอบสั้น ๆ ก่อนหันไปหาองครักษ์ "พานางออกไปจากตรงนี้" ไป๋อวี้เหยาขมวดคิ้ว "แล้วท่านล่ะ?" "ข้าจะจัดการเอง" "อีกแล้วหรือ?" เขามองนาง "อวี้เหยา ที่นี่อันตราย" "ข้ารู้" นางมองมังกรสองกลุ่ม "แต่ถ้าท่านเข้าไป ข้าก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" เฟิงเทียนหลงนิ่งไป เขาไม่อยากให้นางเข้าใกล้การต่อสู้ แต่ก็รู้ดีว่านางไม่ใช่คนที่จะยอมกลับไปนั่งรอโดยไม่ถามอะไร "อยู่ข้างข้า" เขาพูดในที่สุด "ห้ามวิ่งเข้าไป" "ตกลง" "หากข้าบอกให้ถอย เจ้าต้องถอยทันที" "ได้" เขาจับมือนาง "และอย่าปล่อยมือข้า" ไป๋อวี้เหยามองมือที่ถูกจับไว้ "ท่านกลัวข้าหายหรือ?" "มาก" คำตอบตรง ๆ ทำให้นางพูดไม่ออก ทั้งคู่เดินเข้าไปใกล้ลานหิน เสียงโต้เถี
ทายาทจักรพรรดิมังกร บทที่ 35 หุบเขามังกรใต้บัลลังก์
ประตูหินขนาดมหึมาเปิดออกช้า ๆ ไป๋อวี้เหยายืนอยู่ข้างเฟิงเทียนหลง มองเส้นทางเบื้องหน้าด้วยความสนใจ หุบเขาที่อยู่ตรงหน้าต่างจากพื้นที่อื่นในแดนมังกรอย่างชัดเจน ภูเขาสูงเรียงตัวล้อมรอบผืนดินกว้างใหญ่ หน้าผาสีดำมีเส้นแร่สีทองแทรกอยู่เป็นแนวยาว น้ำตกจากยอดเขาไหลลงสู่แม่น้ำสีเงินที่ทอดผ่านกลางหุบเขา บนท้องฟ้ามีมังกรจำนวนมากบินอยู่ บางตนบินเป็นกลุ่ม บางตนฝึกเปลี่ยนร่าง บางตนต่อสู้กันกลางอากาศ และบางตนนอนขดตัวอยู่บนหน้าผารับแสงอาทิตย์ ไป๋อวี้เหยามองทุกอย่างอย่างตื่นตาตื่นใจ "ที่นี่คือหุบเขามังกร?" "ใช่" เฟิงเทียนหลงเดินเคียงข้างนาง "ที่นี่เป็นสถานที่ที่มังกรสายเลือดโบราณใช้ฝึกฝนและเติบโต" "แล้วท่านเคยมาที่นี่บ่อยไหม?" "ตอนเด็ก" นางหันมองเขา "ตอนเด็กท่านเป็นอย่างไร?" เขานิ่งไปครู่หนึ่ง "ซน" ไป๋อวี้เหยาหัวเราะ "ข้าเดาไว้แล้ว" "เจ้ารู้ได้อย่างไร?" "ดูจากตอนนี้ก็รู้" เฟิงเทียนหลงเลิกคิ้ว "ตอนนี้ข้าซนตรงไหน?" "ชอบตามข้า" "นั่นไม่เรียกว่าซน" "ชอบหวงข้า" "นั่นก็ไม่ใช่" "ชอบหาเรื่องมานั่งข้าง ๆ" เขาเงียบ ไป๋อวี้เหยายิ้มกว้าง "เห็นไหม?" "ข้าแค่ชอบอยู่ใกล้เจ้า" คำตอ
You May Also Like
ช่วยด้วย! ข้าถูกตัวร้ายปักธงเข้าให้แล้ว
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค9.9K viewsทะลุมิติไปเป็นสาวใช้ผู้มั่งคั่งในยุค 90
กัญจารีย์3.3K viewsทะลุมิติไปเป็นพ่อเลี้ยงของเจ้าก้อนแป้งทั้งสาม
กัญจารีย์2.5K viewsเกิดใหม่เป็นองค์หญิงวิปลาส
ฉินหลานฮุย3.8K viewsโลกสัตว์วิเศษกับระบบพิชิตใจ
ลัยลา1.4K viewsทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายท้ายหมู่บ้านผู้มั่งคั่ง
กัญจารีย์3.9K viewsจอมนางข้ามภพ
ชงเมิ่ง3.9K viewsซีรีส์ โลกีย์ลวง
ณิการ์1.3K views
