นักสืบโคนัน

นางคอยดูแลพ่อแม่สามีของนางเป็นอย่างดี และใช้สินเดิมของตัวเองเพื่ออุดหนุนทั้งจวนแม่ทัพ แต่สิ่งที่นางได้มากลับคือเขาประสบความสำเร็จแต่ได้แต่งงานกับแม่ทัพหญิงในฐานะภรรยาที่เท่าเทียมกันกับนาง จ้านเป่ยว่างหัวเราะเยาะ: ซ่งซีซี เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่เจ้าอยู่เย็นมีสุข ใช้ชีวิตหรูหราได้ มันเป็นเพราะข้ากับยี่ฝางสู้กับศัตรูในสนามรบด้วยชีวิต? เจ้าไม่มีวันกลายเป็นแม่ทัพหญิงที่เผด็จการและกล้าหาญเช่นยี่ฝาง เจ้ารู้แต่ทำเรื่องงานบ้านงานเรือนและสื่อสารกับฮูหยินต่างๆเพื่อแลกเปลี่ยนเล่ห์เหลี่ยมแย่งชิงอำนาจในจวนหลังให้กันและกันเท่านั้น ซ่งซีซีทนไม่ไหวและจากไป นางขึ้นม้าเพื่อเข้าสู่สนามรบ เดิมทีนางเป็นลูกหลานแห่งครอบครัวแม่ทัพอยู่แล้ว แต่นางแค่ยอมทอดทิ้งยศทั้งหมดเพื่อจ้านเป่ยว่าง แต่นี่ไม่ได้หมายความว่านางไม่สามารถกลับมาต่อสู้อีก

แพทย์นิติเวชหญิงเยี่ยนเว่ยฉือที่กำลังตั้งครรภ์ลูกน้อยแสนล้ำค่าบังเอิญได้เดินทางข้ามเวลา มือซ้ายของนางถือมีดเพื่อเป็นกระบอกเสียงให้ผู้วายชนม์ มือขวาถือเข็มเพื่อรักษาคนที่ยังมีลมหายใจ ไม่ว่าเรื่องของคนเป็นหรือคนตายนางพร้อมลุยได้หมด! เยี่ยนเว่ยฉือ : ด้วยความสามารถของข้า จะมีชีวิตที่รุ่งโรจน์ในยุคโบราณไม่ได้เลยหรือ? ผู้ชายหรือ? ผู้ชายคืออะไร? พวกผู้ชายมีแต่จะส่งผลต่อความเร็วที่ข้าชักมีดก็เท่านั้น อ้อ ยกเว้นผู้ชายรูปงาม! ซ่างกวนซี องค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์ต้าซางผู้หล่อเหลาเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้าถูกใส่ร้ายป้ายสี  เขามีทักษะศิลปะการต่อสู้ที่โดดเด่นยากจะหาใครเปรียบ ทั้งยังน่ากลัวและโหดเหี้ยมจนไร้คู่ต่อสู้ในสนามประลอง ตัวตน ตำแหน่ง ความมั่งคั่งและเกียรติยศศักดิ์ศรี ทุกสิ่งล้วนสลายหายไปจนเหลือเพียงความว่างเปล่าเนื่องจากต้องคดีที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม ซ่างกวนซี : เจ้าต้องช่วยข้า เยี่ยนเว่ยฉือ : ขอเหตุผลหน่อยสิ ซ่างกวนซี : หากเจ้าอยากช่วยชีวิตคน ข้าก็จะเป็นคนป่วย! หากเจ้าอยากฆ่าคน ข้าก็จะมอบชีวิตให้! หากเจ้าอยากจะรักใคร ข้าก็ว่างอยู่! เยี่ยนเว่ยฉือ : กล้าพูดกับข้าเช่นนี้เชียว ช่างอาจหาญเสียจริง!

“ปล่อยตัวตามสบายนะครับ” เอามือดันต้นขาด้านในของหล่อนให้แบะอ้า ดึงเป้ากางเกงว่ายน้ำผ้ายืดบางๆ เบี่ยงไว้ตรงซอกขา เห็นร่องสวาทเป็นพูนูน เบียดกันแน่น ปลิ้นทะลักออกมาอวดความอะร้าอร่ามเต็มตา มองแล้วน่าเลียสุดๆ “อ๊ะ… อ๊าย… ” แรมจันทร์สะดุ้งคราง เมื่อลิ้นของจอร์ช สอดเสียบเข้ามาในรอยแยะแย้มของความเป็นสาว เขากดลิ้นลึกลงในร่องร่องสวาท ฉั่วๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ จอร์ชใช้ลิ้นเฉาะรัว ขึ้นๆ ลงๆ ตามแนวยาวของร่องกลีบเผยออ้า ลากเลียเป็นจังหวะยาวๆ ขึ้นมาตามแนวยาวของร่อง ตาเหลือบขึ้นมองหน้าแรมจันทร์ เมื่อหล่อนทำหน้าเสียว เขาก็รีบกดขยี้ปลายลิ้นย้ำๆ ที่เม็ดติ่งด้านบน

เสิ่นชิงเวยคุณหนูตกอับที่มารับจ้างในจวนแม่ทัพใหญ่ นางถุกคนหลอกให้มาที่เรือนต้องห้าม เผยซ่างกวนที่ถูกวางยาคิดว่านางคือคนที่ศัตรูส่งมา จึงย่ำยีนางร่างเดิมตกใจจนหัวใจวาย วิญญาณเสิ่นเว่ยเว่ยจึงมาแทนที่ "เมียจ๋า..เจ้าจะไปไหนแต่เช้า ให้พี่ช่วยดีไหม" "แม่ทัพเผย..ใครเมียท่านกันเอ่ยวาจารกหูแต่เช้าเลย ไสหัวกลับบ้านเช่าไป แล้วอย่าลืมจ่ายค่าเช่าบ้านของข้ามาด้วย" "เมียจ๋า..เรามีลูกด้วยกันเป็นตัวเป็นตนเลยนะ ดูสิหยวนหยวนน่ารักเพียงใด เขาเหมือนบิดาเช่นนี้แปลว่ามารดาของเขาต้องรักบิดาของเขามากแน่ๆ" "ท่านว่างหรือเผยซ่างกวน" "ว่างๆๆ อยากให้พี่ช่วยทำอะไรดี" เคล้ง!! "นี่เคียวไปเกี่ยวหญ้าหมูมา ตรงท้ายแปลงนามีเถามันเทศอยู่เกี่ยวมาด้วย อย่าเกี่ยวจนเตียนล่ะเกี่ยวแค่ให้มันแตกเลื้อยใหม่เท่านั้น" เผยซ่างกวนรับตะกร้ากับเคียวมาก่อนจะไปทำตามคำสั่งเมีย เขากับอาฝูมาถึงแปลงมันแต่ทำได้แค่นั่งมอง เมียห้ามเกี่ยวหมดแล้วเกี่ยวแบบไหนกันล่ะมันถึงจะแตกยอดใหม่ "อาฝูเจ้าไปเกี่ยวสิ" "ท่านอ๋องกระหม่อมชั่วดีอย่างไรก็เป็นถึงบุตรชายเจ้ากรม ให้มาเกี่ยวผักเกี่ยวหญ้าใครจะทำได้เล่าพ่ะย่ะค่ะ"

“อู้ว… รูสวยเหลือเกิน” สองมือทาบลงบนความเป็นสาว แหวกพุ่มขนสีดำให้กดไปไว้ด้านข้าง เปิดร่องสวาทแอ่นอ้าขึ้นมาอวดพูงาม ทั้งแบะทั้งบีบสองกลีบ ลงลิ้นเลียสลับไปมาทั้งสองข้างซ้ายขวา เสียงดังจ๊วบจั๊บหนับหนุบ เรียกน้ำหล่อลื่นกะปริบออกมาอย่างมิอาจสะกดกลั้นความซ่านเสียวเอาไว้ได้ “พะ… พอแล้ว… ฮื่อๆ” โดนขนาดนี้ ชลันดาใจกระเจิง เสียงสั่นเครือ หายใจติดๆ ขัดๆ สองมือจิกเกร็งเกาะบ่าเขาแน่น แอ่นหนอกเนินสวาทรับริมฝีปากแนบประกบลงมาดูดเลียจนช่องทางแห่งความสุขของหล่อนเปียกชุ่ม “อูยยย... เสียว… ” ชลันดาเสียวรู หลุบตาลงมองเขาทำกับร่องสวาทของหล่อนอย่างไม่ปรานี “หึๆ… ” คิมหันต์เหลือบตาขึ้นมองใบหน้าซ่านเสียว เห็นชลันดาหลับตาพริ้ม ขณะปลายลิ้นของเขาบดขยี้กลีบมาลีสดสวย กดลิ้นไล้เลีย เขี่ยคลึง ขยี้ย้ำๆ ขึ้นมาตามแนวยาวของร่องกลีบแล้วมาหยุดกดรัวที่เม็ดกระสันจนปูดนูนขึ้นมาจากซอกเสียว จ๊วบๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

กินแล้วจะเป็นอะไรไหมคะพี่หมอ มันมีขนน่ากลัวจังเลยค่ะ^^