มังงะ วาย

เบื้องหลังบานประตูที่ปิดลง… ผมทอดกายลงนอนตะแคงบนโซฟาที่วางอยู่ชิดผนัง เอาหลังเบียดโซฟา ยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาฟาดไว้กับพนักโซฟาเพื่อให้ง่ามขาแหกอ้า ผมเอาวาสลีนทารูน้อยๆ แล้วตามด้วยกล้วยหอมใบเขื่อง… ค่อยๆ กดเบียดบดรูจีบเข้ามาในความคับแน่น “โอ๊ว… ซี้ดดดด… พี่แดนน์ครับผมเสียว… ” ขณะที่กล้วยหอมกำลังสไลด์เข้าออกเป็นจังหวะ ใบหน้าหล่อเหลาและเรือนร่างสุดกำยำของพี่เขยก็ผุดวาบเข้ามาในความคิดอันมืดดำของผมอีกครั้ง

เขาเป็นโรคประหลาดที่รักษาไม่หาย ต้องใช้ Se..x บำบัด ไม่อย่างนั้นเขาจะร้อนจะแทบขาดใจตาย คำสาปจากวิญญาณร้าย ทำให้เขากลายเป็นแบบนี้ "ผมต้องมีเซ็...หมู่เท่านั้นถึงจะหายร้อนครับ "

ด้วยริมฝีปากที่ผนึกเข้าหากันแน่นราวกับโหยหา เพลิงบดปากกับริมฝีปากจิ้มลิ้มของน้องเมียอย่างดูดดื่มเร่าร้อน “เมฆ... เอ็งรู้ใช่ไหมว่าพี่ต้องการเอ็ง ต้องการมานานแล้ว” จมูกของเพลิงรับรู้ได้ถึงกลิ่นแป้งอ่อนๆ ที่ซอกคอของชายหนุ่ม เขาจูบฟัดที่แก้ม ซอกคอ เรื่อยลงมาถึงหัวไหล่ที่บิดลู่เข้าหากันเพราะความเสียวซ่าน “อ๊อย... ” น้องเมียตัวอ่อนตัวงอ โดนจูบจนอ่อนระทวยไปทั้งตัว คนตัวใหญ่จูบไซ้ไล่เรื่อยลงมาถึงรอยยุบน้อยๆ ที่บริเวณกระดูกไหปลาร้า แอ่งอารมณ์ที่ทำให้ไหล่ของเมฆบิดลู่เข้าหากัน เพราะว่าขณะกอดจูบ แก่นกายใหญ่ยาวของเพลิงที่เบียดคลึงเสียดสีอยู่กับหน้าขาของเมฆ

แต่งงานกันมา 5 ปี ไม่เคยพูดกันดี ๆ เลยสักครั้ง เมียก็แรง ผัวก็แรง ตีกันจนกลายเป็นกิจวัตรประจำวัน แต่น่าแปลกที่คำว่า 'หย่า' ไม่เคยถูกพูดออกมาเลยสักครั้ง

กูฆ่ามึงไม่ได้แต่กูทรมานให้มึงเจ็บได้ จำไว้....อย่าริอาจจะหนีไปไหนเพราะกูจะไปตามทบต้นทบดอกที่แม่กับพี่มึง แต่ถ้าคนที่เขากำลังแก้แค้นอยู่เป็นพี่ชายฝาแฝดของคนที่เขาแค้นล่ะ ขอโทษแล้วมันจะหายกันไหม

รู้ตัวอีกทีอัยย์ก็รักเฮียชัชไปแล้ว ..แล้วหลังจากนี้เขาต้องทำยังไงในเมื่อรู้อยู่เต็มอกว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนไม่มีทางเป็นไปได้...