ตอนจบของ อาเรียโต๊ะข้างๆ มีความหมายอย่างไร?

ในวันที่ควรจะเป็นวันแต่งงานของฉัน เจ้าสาวกลับไม่ใช่ฉัน พิธีที่ฉันเฝ้ารอคอยมานานถึงห้าปีกลายเป็นเรื่องตลกสิ้นดี เมื่อวาเลนติน่า พี่สาวของฉัน เดินลงมาตามทางเดินหินอ่อนในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์แขนของเธอคล้องอยู่กับลูก้า ผู้ชายที่ควรจะยืนรอฉันอยู่ที่แท่นพิธี “พี่ขอโทษนะ เบียงก้า” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกไม่ใช่เจ้าสาวอีกแล้ว” จากนั้นเธอก็ลูบหน้าท้องของตัวเอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความรู้สึกของผู้ชนะ “พี่ท้องลูกของลูก้า โรมาโน่” คำพูดของเธอระเบิดก้องอยู่ในหัวของฉัน และโลกทั้งใบก็พลันเงียบงันลงทันที ราวกับกลัวว่าฉันจะไม่เชื่อ เธอจึงชูแผ่นผิวมันวาวอะไรบางอย่างขึ้นสู้แสงไฟ มันคือภาพอัลตราซาวด์สีขาวดำ บนนั้นระบุไว้ชัดเจนว่า อายุครรภ์ 12 สัปดาห์ ดวงตาของฉันร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อคลอขณะที่ฉันหันไปหาลูก้า พยายามมองหาสิ่งใดก็ตามอย่างสิ้นหวัง ไม่ว่าจะเป็นการปฏิเสธ คำอธิบาย หรือแม้แต่ความรู้สึกผิด แต่เขากลับทำเพียงถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายและยอมจำนนต่อสถานการณ์ “เบียงก้า ผมขอโทษ” เขาพูดอย่างจนปัญญา “วาเลนติน่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว งานแต่งนี้... มันเป็นความปรารถนาสุดท้ายของเธอ” “ผมจะชดเชยให้คุณเอง” เขาเสริม “เราค่อยจัดงานแต่งใหม่ทีหลังก็ได้” พ่อของฉัน โมเรตติยืนอยู่ข้างหลังเขา พร้อมกับสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาแบบเดียวกับที่เขาทำใส่ฉันมาตลอดชีวิต ฉันไม่เคยเห็นเขายิ้มให้ฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว “เบียงก้า” เขาพูดเสียงเฉียบขาด “พี่สาวของแกกำลังจะตาย ยอมให้เธอไปเถอะ” พี่ชายของฉันพยักหน้าโดยไม่พูดคำใดออกมาสักคำ ราวกับว่านั่นเป็นคำตอบที่หนักแน่นพอแล้ว ตลอดชีวิตที่ผ่านมา พวกเขาเลือกเธอมาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นน้ำตา ความเอาแต่ใจ หรือความต้องการของเธอ ทุกอย่างสำคัญกว่าของฉันเสมอ วันนี้ก็ไม่ต่างกัน บางสิ่งบางอย่างภายในใจของฉันพังทลายลงเงียบๆ ก็ได้ ถ้าไม่มีใครในครอบครัวนี้แคร์ฉันเลย ฉันก็จะไปเอง

ไอลดา จบชีวิตลงอย่างน่าเศร้า จากอุบัติเหตุหลังจากถูกรามสูรย์หักหน้าบอกเลิกเธอในงานวันแต่งงานของเราสองคน เธอจากไปทั้งที่ยังไม่ได้รักและไม่ได้ถูกรักจริง ๆ แต่ก่อนดวงวิญญาณดับสิ้น เธอกลับได้ยินเสียงกระซิบจากผู้เฝ้าชะตาว่า "ไอลดาเอ่ย เจ้าร้องไห้มามากพอแล้ว เจ้าคิดว่าถ้าเจ้าได้โอกาสกลับไปอีกครั้ง เจ้าจะทำแบบเดิม หรือ จะยอมทิ้งคนที่ทำให้เจ้าเจ็บปวด.." และเมื่อเธอลืมตาขึ้น…พบว่าตัวเองย้อนเวลากลับไป หกเดือนก่อนวันงานแต่ง ครั้งนี้เธอสาบานว่า จะไม่วิ่งตาม จะไม่ทำตัวเป็นนางร้าย จะใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เพราะรามสูรย์ที่เคยไม่เคยชายตามอง กลับเริ่มสนใจ “นางร้ายที่ไม่อยากเอาอะไรกับเขาแล้ว” เข้าอย่างจัง

หนึ่งสตรีสิ้นเพียง เพราะบุรุษมากรัก หนึ่งสตรีสิ้นด้วย น้ำมือบุรุษที่รัก เมื่อหนึ่งในสอง ได้ลืมตาในร่างใหม่ ชะตาต่อจากนี้ นางจะลิขิตเอง มิเว้นแม้แต่พันธนาการ ที่เรียกสามีภรรยา

เมื่ออาดรีอาโน โมเรลลี ตระหนักได้ว่าฉันไม่ได้ส่งคำร้องขอใช้จ่ายในบ้านเลยตลอดสามวัน เขาก็โทรหาฉันด้วยตัวเองเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน “เซราฟิน่า” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลและอดทน “เรื่องที่คลินิกเรียบร้อยแล้วนะ แฟ้มของคุณกลับมาอยู่ในลำดับความสำคัญอีกครั้ง เห็นไหม? เมื่อคุณหยุดทำให้ทุกอย่างยุ่งยากและเรียนรู้ว่าครอบครัวนี้ทำงานอย่างไร ผมก็จะดูแลคุณให้ดี" เขามักจะฟังดูอ่อนโยนที่สุดยามที่เขากำลังย้ำเตือนว่าใครคือผู้ถือครองอำนาจ สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ในวินาทีที่ชื่อของเขาปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ เอกสารการหย่าของฉันก็ถูกร่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว หากมองจากภายนอก ฉันมีทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะปรารถนา: เพนต์เฮาส์ที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา คนขับรถที่เรียกใช้ได้ตลอดเวลา เสื้อผ้าแบรนด์เนม และนามสกุลของชายที่น่าเกรงขามที่สุดคนหนึ่งในเมือง แต่เกือบจะไม่มีอะไรเลยที่เป็นของฉัน บัตรเครดิตถูกตรวจสอบ เงินสดต้องได้รับอนุมัติ เหล่าพนักงานรับคำสั่งจากวิเวียน่า คอสต้า ก่อนจะฟังฉันเสียอีก แม้แต่งบประมาณตู้เสื้อผ้า ตารางเวลาของฉัน และการเข้าถึงห้องทำงานของครอบครัว ทั้งหมดล้วนต้องผ่านมือของเธอทั้งสิ้น อาดรีอาโนเรียกสิ่งนี้ว่าความสะดวกสบาย เมื่อสามวันก่อน ฉันถูกนำตัวส่งคลินิกเอกชนอย่างเร่งด่วน เลือดซึมทะลุชุดเดรสของฉัน ในขณะที่หมอบอกว่ายังมีโอกาสช่วยเด็กได้ หากจ่ายเงินมัดจำฉุกเฉินทันที ฉันโทรหาอาดรีอาโนจนมือสั่น แต่วิเวียน่าประวิงเวลาการโอนเงิน ตอนแรกเธอบอกว่าไม่มีการอนุมัติโดยตรง ต่อมาเธอบอกว่าจำนวนเงินมากเกินไป จากนั้นเธอก็อ้างว่า อาดรีอาโนกำลังประชุมและไม่ควรถูกรบกวนด้วยเรื่องที่อาจจะไม่ใช่เรื่องร้ายแรง กว่าเงินจะโอนมาถึง มันก็สายเกินไปเสียแล้ว ลูกจากไปแล้ว ฉันยอมอยู่กับอาดรีอาโนด้วยเหตุผลสองประการ: ฉันรักเขา และฉันเชื่อว่าเมื่อถึงเวลาที่สำคัญจริงๆ เขาจะเลือกฉัน ฉันคิดผิดทั้งสองอย่าง ลูกของเราตายก่อน และความสัมพันธ์ของเราก็ตายตามไปพร้อมกัน

หัวใจที่เคยรักสุดชีวิต ถูกความจริงอันโหดร้ายบดขยี้จนแหลกสลาย เธอตัดสินใจจากไปพร้อมลูกในท้อง เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่ที่ไม่มีเขา

สุดมือสอยจึงต้องปล่อย ความหวัง ความฝัน ความพยายามสุดกำลัง สุดท้ายผลตอบแทนไม่ใช่หัวใจ ทว่าคือความว่างเปล่า ไม่ว่าทำดีแค่ไหน แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่พายุต้องการ ใบสมรสไม่ต่างจากโซ่ตรวนที่เขาอยากหลุดพ้น