ต้นจักรพรรดิ มีความแตกต่างระหว่างนิยายกับซีรีส์อย่างไร?

โลกของ 'เล่ห์กลจักรพรรดิ' ในสองเวอร์ชันให้ความรู้สึกต่างกันตั้งแต่บรรทัดแรก: เวอร์ชันนิยายมักจะเป็นสนามของรายละเอียด ความซับซ้อนเชิงการเมือง และความคิดภายในตัวละครที่ยาวกว่าซีรีส์มาก ในขณะที่เวอร์ชันซีรีส์เลือกที่จะเล่าเรื่องผ่านภาพ เสียง และจังหวะที่กระชับกว่า ซึ่งทำให้บางบทบาทถูกขยับหรือสรุปเพื่อให้เข้ากับเวลาออกอากาศ การตัดตอนเรื่องรองและการเร่งจังหวะอาจทำให้คนที่ชอบบทสนทนาเชิงปรัชญาหรือลายแทงการเมืองในนิยายรู้สึกว่าขาดอะไรบางอย่าง แต่ในทางกลับกัน ฉากสำคัญหลายฉากกลับได้ชีวิตใหม่จากการกำกับ แสงสี และดนตรีที่ช่วยเติมอารมณ์ได้ตรงจุดมากขึ้น โครงสร้างตัวละครในนิยายมักจะขยายความเป็นมนุษย์ของตัวเอกและตัวรองผ่านมุมมองภายใน ไม่ว่าจะเป็นเหตุผล ความลังเล หรือความทรงจำที่ทำให้การตัดสินใจดูมีเหตุผลมากขึ้น ขณะที่ซีรีส์มักต้องพึ่งพาการแสดงและบทสนทนาเพื่อสื่อสิ่งเหล่านี้ ดังนั้นบุคลิกบางอย่างอาจถูกย่อหรือเลื่อนชั้นจากตัวเอกไปเป็นตัวประกอบจังหวะ เพื่อไม่ให้เนื้อเรื่องยืดยาวเกินไป นอกจากนี้ บทบาทของตัวร้ายในนิยายมักมีมิติและภูมิหลังมากกว่า ทำให้ความขัดแย้งดูมีน้ำหนัก ส่วนซีรีส์ซึ่งต้องรักษาจังหวะผู้ชมอาจทำให้แรงจูงใจของตัวร้ายดูตรงไปตรงมาหรือถูกตีความใหม่ให้เหมาะกับภาพรวมของละคร ธีมและโทนของงานมีแนวโน้มเปลี่ยนไปตามสื่อ นิยายสามารถอธิบายการวางแผนเชิงยุทธศาสตร์หรือเครือข่ายอำนาจได้อย่างละเอียด ทำให้ผู้อ่านรู้สึกถึงการค่อยๆ หลุดเข้าไปในจักรวาลการเมือง ในขณะที่ซีรีส์ใช้ภาพประกอบการบรรยาย เช่น ฉากชุดราชสำนัก เพลงประกอบ หรือมุมกล้องเพื่อสื่อสัญญะเหล่านั้น บางครั้งการเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องเกิดจากจำเป็นทางการผลิต เช่น ฉากแอ็กชันต้องปรับให้ถ่ายทำได้จริง หรือฉากที่เป็น monologue ยาวๆ ต้องถูกแปลเป็นการกระทำและบทสนทนาใหม่ การเพิ่มหรือตัดฉากเพื่อสร้างอารมณ์ให้ผู้ชมชัดเจนขึ้นเป็นเรื่องปกติที่มักเกิดขึ้นในการดัดแปลงงาน เมื่อเทียบกับตัวอย่างอื่นจะเห็นภาพชัดเจน เช่นการปรับของ 'Game of Thrones' ซึ่งเคยถูกตัดต่อและย่อหลายเส้นเรื่อง หรือกรณีของ 'Fullmetal Alchemist' ที่สองเวอร์ชันมีโทนและรายละเอียดต่างกัน คนที่อยากได้ชิ้นส่วนโลกและตรรกะเบื้องหลังมักจะกลับไปหาเวอร์ชันนิยาย ในขณะที่คนที่ชอบภาพและการตีความใหม่ของตัวละครจะเสพซีรีส์มากกว่า โดยส่วนตัวผมมองว่าไม่มีเวอร์ชันไหนผิดหรือตรงกว่ากัน ทั้งสองเวอร์ชันเติมเต็มกันด้วยคนละวิธี และการได้ทั้งสองแบบช่วยให้เข้าใจเรื่องราวนั้นได้ครบถ้วนยิ่งขึ้น

ฉันชอบคิดว่าการอ่านนิยายเหมือนการเดินกลางป่า ส่วนการดูซีรีส์คือการขึ้นรถชมวิว: แต่ละวิธีให้มุมมองคนละแบบ แม้เรื่องราวเดียวกันจะถูกเล่าเหมือนกันทั้งคู่ จุดต่างสำคัญคือความลึกและจังหวะของการเปิดเผยข้อมูล นิยายมีพื้นที่ให้จมลงไปในความคิดภายในของตัวละคร รายละเอียดฉาก และข้อมูลปูมหลังที่ผู้เขียนใช้เวลาเรียงร้อย ฉากใน 'The Lord of the Rings' ที่วรรณกรรมเล่าเรื่องผ่านบรรยายเชิงอธิบาย ทำให้ฉันได้สัมผัสความเหมันต์ของมิดเดิลเอิร์ธอย่างช้า ๆ และจินตนาการองค์ประกอบเล็ก ๆ ที่ผู้กำกับภาพอาจฉายไม่หมด ในทางกลับกัน ซีรีส์ต้องคิดเรื่องเวลาหน้าจอและการดึงดูดสายตา ผู้สร้างมักต้องตัดหรือย่อรายละเอียดบางอย่างเพื่อรักษาจังหวะการเล่า องค์ประกอบภาพ เสียง เพลงประกอบ และการแสดงเข้ามาทดแทนการบรรยายภายใน ทำให้บางฉากที่นิยายอธิบายยาวในหนังสือ กลายเป็นภาพสั้น ๆ ที่ถ่ายทอดอารมณ์ได้รวดเร็ว ยกตัวอย่างฉากเดินทางของโฟรโดในซีรีส์ ถ้าเปรียบกับหนังสือ มันอาจถูกย่อหรือเปลี่ยนมุมมองเพื่อให้ผู้ชมไม่เบื่อ สุดท้ายการดัดแปลงก็มีความสร้างสรรค์เป็นของตัวเอง บางครั้งการเพิ่มฉากใหม่หรือปรับบุคลิกตัวละครทำให้ผลงานบนจอมีความเฉียบคมและเป็นปัจจุบันมากขึ้น แม้บางครั้งฉันจะอยากให้รายละเอียดในหนังสือยังคงอยู่ แต่ก็ยอมรับว่าซีรีส์ช่วยเปิดโลกให้คนที่ไม่อ่านหนังสือเข้าถึงเรื่องราวได้ง่ายขึ้น และนั่นก็เป็นเสน่ห์อีกแบบหนึ่ง

อ่าน 'จักรพรรดิเสียนเฟิง' แบบนิยายแล้วรู้สึกได้เลยว่าจังหวะการเล่าเป็นอีกโลกหนึ่งเมื่อเทียบกับซีรีส์. เราเห็นว่าจุดเด่นของนิยายคือการลงลึกในความคิดของตัวเอกและบริบทการเมืองที่ค่อย ๆ คลี่คลาย บรรยายยาว ๆ เกี่ยวกับความลังเล ห่วงโซ่เหตุการณ์ และข้อเสนอเชิงยุทธศาสตร์ที่ทำให้โลกเรื่องมีน้ำหนักมากกว่า ฉากที่พูดคุยหลังราชพิธีในนิยายใช้หน้ากระดาษยาวลงรายละเอียดจิตวิทยา ขณะที่ซีรีส์ตัดมาที่ภาพนิ่งหรือมอนทาจสั้น ๆ เพื่อรักษาจังหวะภาพรวม ในทางตรงกันข้าม ซีรีส์ฉายภาพได้รวดเร็วกว่าและเน้นจังหวะภาพยนตร์ เช่น ตอนที่แสดงความขัดแย้งในพระราชสำนัก ซีรีส์เลือกให้ตัวละครใช้สายตา ท่าทาง และดนตรีประกอบแทนบทบรรยายยาว ๆ ผลที่ได้คือความตึงเครียดถูกเร่งและผู้ชมทั่วไปเข้าถึงง่ายขึ้น แต่รายละเอียดฝังลึกบางอย่างจากนิยายอาจหายไป ซึ่งทำให้ความซับซ้อนของแรงจูงใจลดระดับลงบ้าง เราชอบทั้งสองแบบต่างกันไป: นิยายให้น้ำหนักทางจิตวิทยา ซีรีส์ให้อารมณ์ภาพและจังหวะที่จับใจได้ทันที

นั่งอ่าน 'วังมัจฉานุ' จบแล้วก็มักจะคิดถึงช่องว่างระหว่างสิ่งที่อยู่ในหัวกับสิ่งที่ออกมาเป็นภาพบนหน้าจอ พอเริ่มเปรียบเทียบจริง ๆ ความแตกต่างที่ชัดเจนที่สุดสำหรับผมคือเรื่องของพื้นที่ในหัวและการจัดลำดับข้อมูล ในหน้ากระดาษเล่าได้นุ่มลึกกว่า เพราะผู้เขียนมีเวลาปลูกเมล็ดความคิด ความทรงจำ และความขัดแย้งภายในตัวละครให้เติบโตโดยไม่ถูกบังคับให้กระชับ แต่พอกลายเป็นซีรีส์ ทีมสร้างต้องเลือกฉากที่สื่ออารมณ์ได้เร็วและชัดเจนกว่า เลยมักเห็นการย้ายหรือย่อเหตุการณ์บางอย่าง เพื่อรักษาจังหวะการเล่าและเวลาต่อหนึ่งตอน อีกอย่างที่รู้สึกก็คือการตีความร่วมกันของคนดูกับทีมสร้าง ขณะที่ตอนอ่านผู้อ่านมีอิสระเต็มที่ในการจินตนาการหน้าตา ท่าทาง หรือบรรยากาศ แต่เมื่อกลายเป็นซีรีส์ สิ่งที่ถูกส่งออกมาจะมีหน้าตาและเสียงชัดเจน มีดนตรี แสง สี และการแสดงที่กำหนดความรู้สึกให้ผู้ชมเร็วขึ้น ผลลัพธ์บางครั้งทำให้ตัวละครโดดเด่นขึ้น บางครั้งก็ทำให้รายละเอียดสลายไป สุดท้าย ผมมองว่าไม่มีทางที่การดัดแปลงจะเหมือนต้นฉบับเป๊ะ ๆ และนั่นก็ไม่ได้แปลว่าเลวร้ายเสมอไป การดู 'วังมัจฉานุ' เป็นการได้เห็นอีกมุมหนึ่งของโลกเดียวกัน ทั้งที่สูญเสียอะไรไปบ้างแต่ก็ได้อะไรมาใหม่ ๆ เช่นการขยายฉากบางฉากให้เห็นมิติสังคมชัดขึ้น นี่แหละเสน่ห์ของการอ่านและการดูในเวลาเดียวกัน — คนละวิธี แต่เติมเต็มกันได้ในแบบของมัน

การเปรียบเทียบฉบับหนังสือกับฉบับซีรีส์ของ 'รัชการที่1' ทำให้ผมเห็นชัดว่าแต่ละเวอร์ชันเล่นกับพื้นที่ของตัวเองต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ในด้านนิยาย สิ่งที่ทำให้ผมหลงใหลคือความละเอียดของความคิดตัวละคร ฉากการเมืองที่ยาวและการขยายความจิตใจของผู้ครองบัลลังก์ทำให้อารมณ์ของการตัดสินใจมีน้ำหนักมากขึ้น ข้อดีอีกอย่างคือผู้แต่งสามารถเปิดเผยอดีต ความกลัว และความตั้งใจผ่านภาษาที่บรรยายได้อย่างลึกซึ้ง เช่น บทที่เล่าเหตุการณ์ในห้องบรรทมซึ่งในหนังสืออธิบายทั้งกลิ่น เท็กซ์เจอร์ และความทรงจำ ทำให้ผมเข้าใจแรงจูงใจของตัวละครอย่างเป็นขั้นเป็นตอน ส่วนเวอร์ชันซีรีส์เลือกใช้ภาพและจังหวะเพื่อสื่อสารแทนการบรรยายยาว องค์ประกอบภาพ เช่นมุมกล้อง แสง สี และซาวด์แทร็กเติมความรู้สึกทันทีให้ฉากสำคัญ แต่กระนั้นการตัดทอนบางบทหรือเปลี่ยนลำดับเหตุการณ์เพื่อความกระชับก็ทำให้บางความซับซ้อนหายไป เช่นความสัมพันธ์รองที่ในนิยายให้มิติ แต่ในซีรีส์กลายเป็นฉากสั้นๆ ที่เน้นภาพสวยและจังหวะเข้มข้น เท่าที่ผมคิด การดูซีรีส์ให้ความตื่นเต้นแบบตรงไปตรงมา ขณะที่อ่านนิยายให้ความอิ่มและย่อยได้ช้า ซึ่งทั้งสองแบบต่างมีเสน่ห์คนละแบบ ท้ายสุด ความต่างระหว่างสองเวอร์ชันทำให้ผมชอบทั้งคู่ไม่เหมือนกัน: หนังสือให้ความลึก ซีรีส์ให้ความรู้สึกทันที และการได้สัมผัสทั้งสองมุมทำให้โลกของ 'รัชการที่1' สมบูรณ์ขึ้นในหัวของผม

หลายครั้งที่คนพูดถึง 'หุบเขามังกรหยก' การเปรียบเทียบนิยายกับซีรีส์มักจะวนกลับมาที่เรื่องของมิติความลึกและเวลาที่ใช้เล่าเรื่อง นิยายให้พื้นที่กว้างสำหรับการสำรวจความคิดตัวละครและเหตุผลเบื้องหลังพฤติกรรมของคนแต่ละคน ฉันเห็นว่าตอนอ่าน จะได้เจอเสียงภายใน ทั้งการลังเล ความสงสัย และบทสนทนาภายในจิตใจที่ซีรีส์ต้องย่อหรือแปลงเป็นการกระทำอย่างรวดเร็ว ตัวอย่างเช่นความสัมพันธ์เชิงซับซ้อนของตัวละครหลักสามคนในบทต้น ๆ มีรายละเอียดปลีกย่อยที่นิยายสามารถสานต่อได้ยาว แต่เวอร์ชันโทรทัศน์มักต้องเลือกโฟกัสและตัดพล็อตรองออกไปเพราะข้อจำกัดด้านเวลา ด้านภาพและอารมณ์ ซีรีส์เติมพลังด้วยการแสดง ดนตรี และภาพ บางฉากที่นิยายบรรยายให้จินตนาการกว้างไกล กลับถูกตีกรอบให้ชัดขึ้นในหน้าจอ ฉันชอบเวอร์ชันเก่าที่ให้ความรู้สึกโบราณและเปี่ยมบทรงจำ ในขณะที่นิยายยังคงความยืดหยุ่นให้ผู้อ่านคิดเอง ในแง่ของตอนจบหรือการปรับตัวบางครั้งผู้สร้างจะเปลี่ยนจังหวะหรือโทนเพื่อให้เข้ากับผู้ชมยุคปัจจุบัน ผลลัพธ์คือสองประสบการณ์ที่เติมกันได้—นิยายสำหรับความละเอียดเชิงจิตวิญญาณ ส่วนซีรีส์สำหรับอรรถรสทางสายตาและอารมณ์ที่จับต้องได้

บอกเลยว่าเราอินกับ 'ยอดคนลวงโลก' แบบไม่ทันตั้งตัวเมื่ออ่านเล่มแรก — ความต่างระหว่างนิยายกับซีรีส์สำหรับเรื่องนี้ชัดเจนทั้งด้านมิติของตัวละครและจังหวะเล่าเรื่อง ในรูปแบบหนังสือ ผู้เขียนมีพื้นที่ให้บรรยายความคิดภายใน ความลังเลเล็ก ๆ น้อย ๆ และคำอธิบายเหตุผลของการหลอกลวงแต่ละขั้นตอน ที่ทำให้เข้าใจแรงจูงใจของตัวละครรองได้ลึกขึ้น เช่น ช่วงที่ตัวเอกคิดทบทวนแผนย่อย ๆ ในนิยาย ให้ความรู้สึกว่าเราเข้าไปนั่งในหัวเขาได้จริง ๆ ขณะที่ซีรีส์ต้องพึ่งภาพ สีหน้า และบทสนทนาเพื่อส่งต่อความรู้สึกนั้น จึงมักเลือกตัดฉากย่อย ๆ ออกหรือย่อความ เพื่อรักษาจังหวะการดู ทำให้คนดูบางครั้งรู้สึกว่าเหตุผลบางอย่างขาดหายไป อีกจุดที่แตกต่างคือการจัดวางซีนตื่นเต้นและเพลงประกอบ — เวลาซีรีส์เพิ่มบีต หรือมุมกล้องที่ตัดมาเร็ว ๆ มันสร้างความตื่นตัวทันที แต่รายละเอียดเชิงปรัชญาหรือคำอธิบายเทคนิคบางประการจากนิยายอาจหายไป เช่นเดียวกับที่เคยเห็นในงานดัดแปลงอย่าง 'Death Note' ซึ่งตัวนิยายให้ความอธิบายภายในตัวละครมากกว่า ฉะนั้นถาชอบอ่านวิเคราะห์ลึก ๆ นิยายจะเติมเต็มได้ดีกว่า แต่ถาชอบความฉับไวของการเปิดเผยและการรับรู้ผ่านภาพ เสียง ซีรีส์ตอบโจทย์ได้ดีอยู่แล้ว

นิยายจักรพรรดินีมักให้ความรู้สึกหนักแน่นกว่าซีรีส์ในเชิงความคิดและรายละเอียดโลกมากๆ เวลาเราเปิดหน้าหนังสือ จะได้เจอการไหลของความคิดของตัวละครทั้งด้านมืดและด้านซ่อนเร้น ไม่ใช่แค่พูดคุยหรือแสดงท่าทางแบบที่กล้องบอกให้เห็น ซีรีส์ต้องพึ่งภาพ เสียง และการตัดต่อ ทำให้หลายฉากที่อธิบายเหตุผลภายในหรือเส้นทางทางการเมืองถูกย่อหรือเปลี่ยนโฟกัสไปเป็นฉากบรรยากาศแทน ผลก็คือความละเอียดของตัวละครอาจลดลง แต่ความเข้มข้นด้านภาพกลับเพิ่มขึ้น อีกเรื่องที่เราให้ความสนใจคือจังหวะเวลา นิยายสามารถค่อยๆ กระชับความสัมพันธ์ ความลังเล และการเติบโตทางจิตใจโดยไม่ต้องกังวลเรื่องเวลาออนแอร์ ในขณะที่ซีรีส์มักต้องเลือกฉากที่กระแทกสายตาและไวต่อความรู้สึกทันที ซึ่งบางครั้งก็ทำให้ประเด็นการเมืองหรือตัวละครรองถูกละเลยไป ผู้สร้างชุดทีวีย่อมมีโอกาสเติมสีสันด้วยซาวด์แทร็กและการแสดงที่ทำให้ฉากหนึ่งมีพลัง แต่ส่วนลึกทางความคิดอย่างการวางแผน การทรยศ หรือการเสียสละ มักสะเทือนใจได้มากกว่าเมื่ออ่านในหน้าหนังสือ สุดท้ายเราเชื่อว่าทั้งสองรูปแบบมีเสน่ห์ต่างกัน หนังสือให้เวลาคนอ่านคิดต่อ ขยายความหมาย และตั้งคำถาม ส่วนซีรีส์ทำให้เรื่องนั้นเป็นประสบการณ์ร่วมที่เห็นหน้าคนแสดง ชอบดูทั้งคู่เพราะแต่ละแบบเติมเต็มอีกฝ่ายได้ดี เช่นเดียวกับที่ 'Game of Thrones' เคยแสดงให้เห็นถึงความต่างในวิธีเล่าเรื่องแบบครบถ้วนและแบบย่อที่ทั้งได้และเสียไปคนละอย่าง

นานมาแล้วที่ผมกลายเป็นคนชอบสังเกตว่าการเล่าเรื่องจะเปลี่ยนหน้าตาไปอย่างไรเมื่อนำจากหน้า 'นิยาย' มาสู่ฉากเคลื่อนไหวของ 'อนิเมะ' อย่าง 'จักรพรรดิกลายพันธุ์ อัศจรรย์พันธุ์ต๊อง'. สไตล์ในนิยายมักให้พื้นที่กว้างสำหรับพล็อตย่อยและความคิดภายในของตัวละคร ซึ่งทำให้โลกของเรื่องกลมกล่อมและละเอียดขึ้น ฉากที่ดูเป็นรายละเอียดเล็กๆ เช่นบทสนทนาในร้านน้ำชา หรือความลังเลของตัวเอก มักถูกขยายความด้วยบรรยาย เชื่อมโยงเหตุผลทางจิตใจและอดีตของตัวละครได้โดยไม่ต้องรีบร้อน แต่เมื่อเป็นอนิเมะ ทีมผลิตต้องตัดสินใจเรื่องจังหวะการเล่า เวลาออกอากาศ และงบประมาณ ส่งผลให้บางบทถูกย่อ บางฉากถูกย้ายตำแหน่ง หรือถูกย่อความจนความหมายเปลี่ยนไป นอกจากนั้น อนิมะเติมเต็มสิ่งที่นิยายไม่มีคือเสียงและภาพ สีท่า การเคลื่อนไหว และดนตรี ซึ่งฉันมักหยุดดูเพื่อชื่นชมซาวด์แทร็กหรือการออกแบบคอสตูมที่ทำให้ตัวละครมีมิติทางสายตาเหมือนผลงานอย่าง 'Violet Evergarden' ที่เสียงและภาพช่วยส่งความรู้สึก แต่ก็มีข้อเสียคือฉากภายในหัวที่ซับซ้อนในนิยายอาจถูกแปลงเป็นฉากภายนอกที่ชัดเจนแต่ลึกน้อยลง นั่นคือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงชอบอ่านนิยายควบคู่กับดูอนิเมะของเรื่องนี้ เพื่อเก็บรายละเอียดที่อนิเมะอาจตัดออกและเพลิดเพลินกับมิติภาพและเสียงเมื่อมันถูกนำเสนออย่างตั้งใจ

พูดตรงๆ นิยาย 'สามภพสามชาติ' ให้ความรู้สึกที่ลึกและชวนคิดกว่าเวอร์ชันทีวีเพราะมันเป็นโลกที่อ่านแล้วเข้าไปอยู่ได้จริง ๆ — ภาษาของผู้เขียนเปิดพื้นที่ให้ฉันจินตนาการความคิดภายในของตัวละครอย่างละเอียด จังหวะการเล่าในนิยายช้าและเต็มไปด้วยเลเยอร์ของอดีต วิถีสวรรค์ และความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ ก่อร่าง เช่น ช่วงชีวิตมนุษย์ของไป๋เฉียนในฐานะ 'ซูซู' ถูกเล่าเป็นบทยาวที่แสดงทั้งความสับสน การเรียนรู้ และการเติบโตด้านอารมณ์ ซึ่งในนิยายฉันได้อ่านความคิดที่ละเอียดอ่อนของเธอมากกว่า ทำให้ความรักระหว่างตัวเอกมีน้ำหนักเชิงจิตวิทยา เมื่อดูซีรีส์ฉันรู้สึกได้ทันทีว่าทีมสร้างเน้นภาพและโมเมนต์ที่ชวนซึ้งอย่างรวดเร็ว การตัดทอนบททำให้เรื่องกระชับขึ้น — ฉากความทรงจำหรือบทอธิบายยาว ๆ มักถูกย่อเป็นแฟลชสั้น ๆ หรือหนึ่งฉากสำคัญที่สื่อความหมายแทน ยิ่งไปกว่านั้น พลังของดนตรีประกอบ การแต่งกาย และภาพคอสตูมกลายเป็นเครื่องมือหลักที่เติมอารมณ์ให้ฉากรักหรือฉากโศกเศร้า ซึ่งเป็นสิ่งที่นิยายสื่อผ่านคำพูดได้ แต่ใช้เวลามากกว่า สรุปแบบไม่เป็นทางการคือ นิยายให้ความอิ่มตัวทางอารมณ์และโลกในเชิงรายละเอียด ส่วนซีรีส์ให้ความประทับใจทางสายตาและจังหวะที่รวดเร็ว ทั้งสองแบบมีเสน่ห์ต่างกัน ไปเลือกดูหรืออ่านตามอารมณ์ของวันนั้นได้เลย