รายชื่อเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งที่ชัดเจนในใจคือ 'The Last Flower' ของ James Thurber, ซึ่งเล่าในโทนเหมือนนิทานภาพแต่กลับทิ้งความขมไว้ท้ายเรื่อง ฉันรู้สึกว่าผลงานชิ้นนี้ใช้ดอกไม้เป็นสัญลักษณ์ของความหวังที่เปราะบางหลังหายนะ เป็นเรื่องสั้นที่อ่านได้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่เพราะภาพประกอบของ Thurber ช่วยเสริมอารมณ์อย่างมาก
ถ้ามองในเชิงอารมณ์แล้ว 'The Last Flower' เป็นงานที่ทำให้ฉันยิ้มอย่างแผ่วๆ และอึ้งไปพร้อมกัน มันไม่ต้องการคำอธิบายยืดยาว แต่ภาพของดอกไม้โบราณในบริบทโลกหลังหายนะยังคงตามหลอกหลอนหลังจากปิดหนังสือ นี่แหละความงามแบบขมๆ ที่ทำให้เรื่องสั้นนี้ยังคงถูกพูดถึง