จุดหักมุมหลักไม่ได้เป็นแค่การเปิดเผยตัวร้าย แต่มาจากชั้นความจริงที่ถูกซ่อนไว้: ความทรงจำที่ตัวเอกคิดว่าเป็นเหตุผลในการต่อสู้กลับเป็นเครื่องมือควบคุม และคนที่ดูเหมือนเป็นพันธมิตรคือผู้ที่ออกแบบระบบ ฉันชอบการลงน้ำหนักทางอารมณ์ในจังหวะที่เหมาะสม เพราะมันทำให้การหักมุมไม่ใช่แค่เทคนิค แต่กลายเป็นการท้าทายศีลธรรม คล้าย ๆ กับความซับซ้อนเชิงจิตวิทยาที่เคยเห็นในงานอย่าง 'The Name of the Wind' แต่ 'acheron' ใช้มุมมืดของความทรงจำเป็นแกนกลางซึ่งทำให้เรื่องนี้แตกต่างและฉันยังคงคิดถึงฉากหนึ่งที่ตัวเอกต้องตัดสินใจขายความทรงจำรักครั้งแรกเพื่อเป็นอิสระจากอดีตของเมือง—ภาพนี้ยังติดอยู่ในหัวฉันเสมอ