ย้อนเวลาหาฆาตกรมีฉากไหนน่าตื่นเต้น

นี่เป็นหนึ่งในคำถามที่ทำให้ผมต้องหยุดคิดเลยนะ 'ย้อนเวลาหาฆาตกร' เป็นเรื่องที่เล่นกับแนวคิดเรื่องเวลาและการแก้ไขอดีตได้น่าสนใจมาก ตอนจบของเรื่องแบบนี้มักจะแบ่งออกเป็นสองแบบใหญ่ๆ แบบแรกคือตอนจบแบบปิดสนิท ที่ตัวเอกสามารถเปลี่ยนแปลงอดีตได้สำเร็จ ฆาตกรถูกจับหรือถูกกำจัด ความผิดพลาดในอดีตได้รับการแก้ไข เหมือนอย่างใน 'Steins;Gate' ที่โอคาเบะต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อย้อนกลับไปแก้ไขเหตุการณ์ร้ายๆ แต่สิ่งที่ผมชอบคือตอนจบแบบนี้มักจะไม่ใช่ happy ending แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะการเปลี่ยนแปลงอดีตย่อมมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ อีกแบบคือตอนจบแบบเปิด ที่แม้ว่าตัวเอกจะพยายามเต็มที่ แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอดีตได้อย่างสมบูรณ์ บางเรื่องอาจลงท้ายด้วยการค้นพบว่าการฆาตกรรมนั้นจำเป็นต้องเกิดขึ้น เพื่อรักษาสมดุลบางอย่าง หรือไม่ก็พบว่าตัวเองกลายเป็นส่วนหนึ่งของวงจรนั้นไปแล้ว แบบใน 'The Girl Who Leapt Through Time' ที่สอนเราว่าบางครั้งการเปลี่ยนแปลงอดีตอาจสร้างปัญหาใหม่ที่คาดไม่ถึง

มีโอกาสสูงที่เราอาจได้เห็นภาคต่อของ 'ย้อนเวลาหาฆาตกร' เพราะความนิยมของเรื่องนี้ค่อนข้างพุ่งแรง หลายคนติดตามทั้งตัวละครหลักและพล็อตที่เต็มไปด้วยความลึกลับ ตัวฉันเองก็เป็นหนึ่งในแฟนที่เฝ้ารอข่าวสารเกี่ยวกับภาคสองอยู่เหมือนกัน ความสำเร็จของภาคแรกทั้งในแง่ยอดขายและเสียงวิจารณ์น่าจะเป็นแรงผลักดันให้ทีมงานลงมือสร้างภาคต่อ โครงเรื่องยังเหลือประเด็นให้ขยายความได้อีกเยอะ โดยเฉพาะปมลับบางอย่างที่ยังคลุมเครือ หวังว่าเราจะได้เห็นพัฒนาการของตัวละครและโลกในเรื่องที่ลึกซึ้งขึ้น

ฉากที่สะเทือนใจที่สุดใน 'นักฆ่าย้อนวัย' คงเป็นการต่อสู้ครั้งแรกของตัวเอกกับศัตรูเก่าในตรอกมืด ฝนตกพรำๆ แสงจากโคมไฟถนันสาดส่องให้เห็นรอยเลือดที่เปื้อนกำแพง สิ่งที่ทำให้ฉากนี้เด็ดคือการตัดสลับระหว่างการต่อสู้ดิบเถื่อนกับแฟลชแบ็กถึงเหตุการณ์ในอดีตที่ทั้งคู่เคยเป็นเพื่อนกัน เสียงฝนและหายใจหอบตัดกับความเงียบงันเมื่อตัวเอกตัดสินใจยิงกระสุนนัดสุดท้าย รู้สึกเหมือนได้เห็นความขัดแย้งภายในจิตใจตัวละครผ่านการกระทำมากกว่าการพูด

นั่งดู 'รีวิวอนิเมะย้อนเวลาหาฆาตกร' จบในคืนเดียวเพราะหยุดไม่ได้จริงๆ! เรื่องนี้ผสมผสานแนวสืบสวนกับแฟนตาซีได้อย่างลงตัว การที่主角ต้องย้อนเวลาไปแก้ปริศนาฆาตกรรมซ้ำๆ ให้ความรู้สึกเหมือนเล่นเกมแก้ปมที่ท้าทายสมอง ทุกครั้งที่เส้นเวลาถูกเปลี่ยน เราได้เห็นรายละเอียดใหม่ๆ ที่ทำให้ภาพรวมของเรื่องค่อยๆ ชัดเจน สิ่งที่ชอบที่สุดคือตัวละครหลักที่มีพัฒนาการชัดเจน จากคนเฉยๆ กลายเป็นผู้กล้าที่ยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อความจริง อนิเมะเล่นกับอารมณ์ผู้ดูได้ดี บางตอนมีโมเมนต์ซาบซึ้งน้ําตาไหล โดยเฉพาะตอนที่เผยเบื้องหลังของฆาตกรซึ่งไม่ได้เป็นแค่ตัวร้ายธรรมดาๆ ข้อด้อยอาจอยู่ที่ตอนกลางๆ ที่รู้สึกว่าการย้อนเวลาซ้ำๆ บางครั้งดูยืดเยื้อ แต่พอเข้าสู่ช่วง climax ทุกอย่างก็มาเจอกันอย่างสวยงาม ใครชอบแนวคิดสลับซับซ้อนแบบ 'Steins;Gate' หรือ 'Re:Zero' น่าจะติดใจเรื่องนี้เหมือนกัน

เรื่องราวย้อนเวลาแบบ 'ย้อนเวลาหาฆาตกร' เป็นแนวที่เรียกได้ว่าคลาสสิกและมีเสน่ห์เฉพาะตัว แน่นอนว่ามันสามารถเข้าถึงได้หลายช่วงวัย แต่ถ้าจะถามว่าวัยไหนเหมาะที่สุด คิดว่าวัยรุ่นตอนปลายถึงวัยผู้ใหญ่ตอนต้นคือกลุ่มที่สนุกกับมันได้เต็มที่ เหตุผลแรกคือความซับซ้อนของพล็อต มักต้องการการติดตามอย่างใกล้ชิดและการคิดวิเคราะห์พอสมควร วัยรุ่นที่เริ่มมีทักษะการคิดเชิงเหตุผลจะรู้สึกท้าทายกับปริศนาในเรื่อง ในขณะที่วัยเด็กอาจสับสนกับไทม์ไลน์ที่ซับซ้อน อีกประการคือธีมบางครั้งก็หนักหน่วงเกินไปสำหรับเด็กเล็ก อย่างการฆาตกรรมหรือการดิ้นรนทางศีลธรรม แต่สำหรับคนที่โตพอจะเข้าใจความลึกซึ้งของเนื้อหา มันกลับทำให้เรื่องน่าติดตามขึ้นเยอะ อย่างตอนที่ตัวเอกต้องเลือกระหว่างช่วยคนที่รักหรือแก้ไขเหตุการณ์ในอดีต มันสร้างความขัดแย้งในใจที่ผู้ใหญ่อาจสัมผัสได้ลึกกว่าวัยอื่น

ฉากที่ตัวเอกเผยความจริงเกี่ยวกับอดีตของตัวเองต่อหน้าทีมงานทั้งหมดในห้องประชุมนั้นตราตรึงใจมาก บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด แสงไฟที่กระพริบคล้ายจะสะท้อนความปั่นป่วนในใจตัวละคร เสียงนาฬิกาเดินถอยหลังดังติ๊กตอกเหมือนกำลังนับถอยหลังสู่จุดแตกหัก ดนตรีประกอบที่ค่อยๆ เร่งจังหวะจนถึงจุดสูงสุดเมื่อเอกสารลับถูกเปิดออก ทุกสายตาหมายมาที่ตัวเอก แต่แทนที่จะขอโทษ กลับยิ้มเยาะอย่างเย็นชาแล้วตะโกนว่า 'ทั้งหมดคือเกมของฉัน!' แค่จินตนาการก็ขนลุกแล้ว ความน่าตื่นเต้นอยู่ที่การรอคอยว่าทีมงานจะรับมือกับความจริงโหดร้ายนี้อย่างไร บางคนช็อกจนพูดไม่ออก บางคนถึงกับชักปืนออกมา ทุกอย่างปั่นป่วนในวินาทีเดียว

ฉากที่ทำให้หัวใจเต้นแรงใน 'ย้อนเวลาหาอดัม' ต้องยกให้ช่วงที่ 'อิซายะ' ยอมสละความทรงจำของตัวเองเพื่อปกป้อง 'มิซึกิ' ภายใต้สายฝนที่โปรยปราย ความรู้สึกที่เห็นตัวละครหลักยอมแลกสิ่งมีค่าที่สุดเพื่อคนอื่น มันสะท้อนให้เห็นถึงความรักที่บริสุทธิ์และกล้าหาญ แม้แต่ฉากหลังที่เต็มไปด้วยความเศร้าแต่ก็แฝงไว้ด้วยความหวัง ดนตรีประกอบที่ค่อยๆ เพิ่มระดับความเข้มข้นร่วมกับน้ำเสียงของนักพากย์ที่สั่นเครือ ทำให้รู้สึกราวกับว่ากำลังยืนอยู่ตรงนั้นด้วยกัน ส่วนตัวแล้วคิดว่าความงดงามของฉากนี้อยู่ที่รายละเอียดเล็กๆ เช่น การที่มือทั้งสองค่อยๆ หลุดออกจากกันช้าๆ ราวกับว่าทั้งคู่ไม่ต้องการให้จบแบบนี้ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น น้ำตาแต่ละหยดที่ตกลงมาพร้อมกับความทรงจำที่หายไป คล้ายกับฉากสำคัญใน 'Your Name' ที่มีการสละสิ่งมีค่าเพื่อคนสำคัญ แต่ใน 'ย้อนเวลาหาอดัม' กลับรู้สึกใกล้เคียงและจับต้องได้มากกว่า เพราะเป็นการต่อสู้กับเวลาที่มองไม่เห็น