100 Novel(s) Related To ท่านอ๋อง

งหมดด้วย พ่อบ้านรับเงินตำลึงไปจากหยงเอ๋อแล้วบอกว่าทุกคนในครัวคงจะดีใจเป็นอย่างมากกับความเมตตาของพระชายา ชิงชิงยิ้มน้อยๆ จากนั้นคีบอาหารใส่ในถ้วยของสวามี นางมองเห็นท่านอ๋องรับอาหารได้มากก็ยิ้มน้อยๆ สักพักก็มีเสียงถ้วยกระเบื้องตกกระทบพื้นแตกกระจาย เพล้ง !! ทุกคนต่างห ันไปมองจุดกำเนิดเสียงพร้อมๆกัน ท่านอ๋องลุกขึ้นกุมใบหน้าของตัวเองที่มีสีแดงขึ้นเป็นเส้นและทรุดนั่งลงกับพื้นและกรีดร้องโหยหวนทันที

สตรีผู้นี้ช่างฉลาดปราดเปรื่อง มองเกมการเมืองของไทเฮาออกอย่างทะลุปรุโปร่ง! ​"แต่คุณหนูเจ้าคะ... ชินอ๋องผู้นั้นได้ชื่อว่าเป็นพญายมเดินดิน โหดเหี้ยมไร้ความปรานี หากคุณหนูต้องแต่งให้เขาก็จบสิ้นกันพอดี!" สาวใช้ทำหน้าจะร้องไห้

องอวบของนาง “ อ๊าย อ๊าาา อ๊าา ขย่มข้าที ท่านพี่ ขย่มข้า เดี๋ยวนี้ อ๊าย อ๊าาา อ๊าา ” เพ่ยอันร้องครวญครางอย่างทนต่อไปไม่ไหว นางร่อนสะโพกอวบรับลำกายใหญ่ของเขาอย่างร่านร้อน อ๋องหนุ่มจึงได้โยกขยับบั้นเอวอย่างช้าๆจนเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆเขาทิ่มแทงร่องอว บของนางอย่างรุนแรง โยกขย่มนางอย่างเร่าร้อน

งบุตรสาวคนโตและบุตรสาวคนเล็ก “ตามสบายเถิดท่านย่า ท่านพ่อตา” แต่ในยามที่ท่านอ๋องแปดนั้นทักทายผู้หลักผู้ใหญ่กลับไหลลื่นเต็มไปด้วยกิริยาสุภาพและให้เกียรติแต่ยังคงเอาไว้ซึ่งความองอาจสมกับเป็นนักรบและเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงดูไม่ขัดหูขัดตาแม้แต่น้อยทำเอาสีหน้าถานม่านอ วี้ประเดี๋ยวก็แดงประเดี๋ยวก็ดำคาดว่าคงขัดเคืองใจที่ท่านอ๋องแปดนั้นไปเรียกอีกฝ่ายว่า ‘อี้เหนียง’ แทนที่จะเรียกอีกฝ่ายว่าพระชายารองทั้งที่กล่าวอันตามจริงอี้เหนียงจะเป็นฐานะอันแท้จริงก็ตาม

“ไม่หึงก็ไม่หึง เยว่ฉีรับรู้ความรู้สึกของท่านอ๋องแล้วเพคะ” “ก็ดี”

นายอำเภออ้ายเอ่ยอย่างตกตะลึง “คุณชายหยวนคือชินอ๋องงั้นหรือ” อ้ายฮูหยินประหลาดใจและตกตะลึงเช่นกัน

หนาวกงเยี่ยเห็นภาพยั่วยวนตรงหน้าก็ลุกขึ้นมาดื่มกินทันที ส่วนล่างยังเชื่อมต่อก็ขยับไม่หยุด "อื้อ เสียวเหลือเกินท่านอ๋อง หม่อมฉันรักพระองค์ อร๊าย เสียวเพคะ โอ๊ววอื้อ"

ม่านอี้หันกลับมองท่านอ๋อง "เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของท่าน " เมื่อได้ยินคำพูดเมียรัก ท่านอ๋องขบกรามแน่น ตาแดงก่ำ “ถ้าไม่ใช่ลูกของข้า แล้วจะเป็นของใคร ของเจ้าแม่ทัพนั่นเหรอ ไม่มีทาง ข้าไม่เชื่อ ”

เสี่ยวเยาพยายามดิ้นรนแต่ไร้ประโยชน์ เพราะเขาก็มีพละกำลังที่แข็งแกร่งกว่าตนนัก "หญิงใดก็ตามที่ตกอยู่ในอ้อมแขนของข้าแล้ว ยากนักที่ข้าจะปล่อยผ่านไปได้!" ท่านอ๋องเผยยิ้มตรงมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะใช้มือดึงเชือกที่ม้วนผมนั้นออกเสีย "ข้าคืออ๋องจี๋ชง" น้ำเสียงยังคงกระซิบเบ าๆ ตรงใบหูเรียวของนาง

"แค่ๆๆๆ พี่ซ่างกวนเอิ๊ก ท่าน จา ฆ่าาาอืม ข้าหรือออ เอ๋....นี่ไม่ใช่องค์ชายรองหรอกหรือ..พระองค์ก็มาด้วยยย ม่ายช่ายๆ ต้องเรียกท่านว่าชินอ๋องสิ อุ๊บ!!" "หยุดเดี๋ยวนี้นะหยางเช่อ!! ถ้าเจ้ากล้าอาเจียนใส่บ่อน้ำร้อนข้าละก็ข้าจะทุบเจ้าให้น่วมเลย"

"ไม่มีทาง! ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปไหน เจ้าเป็นของของข้า" "ท่านอ๋อง ท่านเมามากแล้ว ท่านมองให้ดีดี นี่ข้าหยางเพ่ยเพ่ยนะเพคะ ไม่ใช่ฝูเหวิน ท่านเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า"

มุมปากของนางยกขึ้นช้า ๆ แววตานิ่งเยียบ เงาสะท้อนในดวงตานั้นราวกับคลื่นใต้น้ำ “ท่านอ๋องตั้งตนสูงส่ง ประกาศตนว่า ‘ข้าเป็นอ๋อง’ วางองค์ดั่งอยู่เหนือผู้คน แต่กลับจะให้ข้าเรียกชื่อท่าน?” เสียงของนางเรียบเย็น ราวกระแสน้ำแข็งไหลผ่านในอก

“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่เมตตานะเพคะ” “ท่านอ๋องอะไร เรียกท่านพี่เถอะ ทำราวกับว่าเป็นคนอื่นได้อย่างไร” “เพคะ ท่านพี่”

ภาพของห้องหอชั้นในที่เงียบเหงาและถูกทิ้งร้างจนฝุ่นจับ โคมมงคลสีแดงที่ไร้แสงสว่าง แววตาอันว่างเปล่าและเย็นชาของหลินเยี่ยน รวมถึงน้ำเสียงราบเรียบที่เอ่ยเรียกเขาว่า ‘ท่านอ๋อง’ แทนที่จะเป็นคำว่า ‘ท่านพี่’ ดั่งเช่นวันวาน ล้วนคอยตามหลอกหลอนเขาทุกจังหวะการก้าวเดิน ประโยคที่ว่า ‘ท่านอ ๋องเมาแล้ว’ และ ‘เช่นนั้นยิ่งไม่ควรทำเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ’ ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันคือการปฏิเสธที่เยือกเย็นที่สุด และเป็นการตอกย้ำว่า ชายาเอกที่เคยวิ่งตามเขามาตลอด ได้สร้างกำแพงสูงตระหง่านขึ้นมาขวางกั้นระหว่างพวกเขาสองคนแล้วอย่างแท้จริง

คราวนี้คนเป็นเจ้านายเริ่มไม่ค่อยพอใจ ที่บอกว่าน่าอยู่มันแสดงว่า อยู่กับเขาน่าเบื่องั้นสิ “ท่านอ๋อง...อย่าล้อเล่นสิพ่ะย่ะค่ะ” ชิงชางหน้าเจื่อนลงเมื่อท่านอ๋องล้อเล่นเช่นนี้ “สนมเอกนามว่าอะไร” “อูลานาพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านแม่!” “อย่าเรียกข้าว่าแม่! ข้าไม่เคยมีลูกชั่วเยี่ยงเจ้า!” “เผิงฮูหยิน!” น้ำเสียงตวาดของท่านอ๋องเก้าเยียบเย็นจนชวนขนหัวลุก

ท่านอ๋องเอ่ยปราม พ่อค้าหลิงเหยียน หรือที่แท้คือ ‘ฉู่เหยียนหาน’ ท่านอ๋องรูปงามผู้ทำสตรีทั้งแคว้นหัวใจกระเพื่อมไหว

"ท่านป้า ข้า..." “เจ้าไปอย่างสบายใจเถิด ท่านอ๋องไม่กินเจ้าหรอก”

ไม่นานนักฟ่านซิ่วอิงก็ออกมา นางเพียงทักทายจวิ้นอ๋องตามมารยาทและไม่ยอมเงยหน้าสบตาร่างสูงใหญ่ ‘ในที่สุด ท่านก็ต้องซมซานมายังจวนสกุลฟ่านที่ท่านเกลียดนักหนา’ ท่านอ๋องแต้มยิ้มระบายทั่วใบหน้า มองสาวใช้อุ่นเตียงสุดที่รักในชุดสีฟ้างดงามออกมายอบกายทักทายอย่างอ่อนหวาน

“ท่านอ๋อง” “เจ้าเรียกข้ามามีอะไรงั้นหรือ” “ข้าคิดถึงท่านอ๋องมากนะเพคะ”