1 Corinthians 13 Tagalog の小説・ストーリー

Hindi ba s’ya kinikilabutan? “Cenn, ‘wag ako. Alam ko na ‘yang mga istaylan mo,” wika nito na nakakalokong nakatingin sa akin habang ang daliri nito ay nilawayan sabay punas sa magulo n’yang kilay. “Tingnan mo naman ang kulay ko, kulay pinutukan ng glutathione,” proud na saad nito. “‘Diba ‘to ‘yong gusto mo sa lalaki?”

Gusto kong malaman kung nagsasabi nga siya ng totoo o pinagloloko na naman niya ako. The sincerity of his eyes had the same intensity of the words he said a while ago. Tila may mga anghel na bumaba sa langit na umaawit sa amin sa mga tagpong iyon . . . as his lips slowly go down to my lips. Kusa nang pumikit ang mga mata ko at hinayaan kong liparin ang lahat ng agam-agam sa aking isipan at puso. Bumalik na ako sa aking table ngunit kasama ko na si Xander Luis. Kahit hindi niya sinasabing kami na ay alam ko na ang nangyaring halikan kani-kanina ay ang patunay na parehas kaming in love talaga. Handa na rin akong sumugal.

tanging naitugon ko lang. Tinapik niya naman ako sa aking braso at nag-iwan pa siya ng mahiwagang mga salita bago ako iniwan sa kinatatayuan namin. "Nakikita ko naman, iho sa iyong mga mata kung paano ka tumingin sa kaniya… ito ay puno ng pagmamahal. Minsan kasi kahit magbulag-bulagan tayo sa totoong nararamdaman natin ay titibok at titibok pa rin iyan sa tamang tao na para sa atin. Tandaan mo, iho… hindi bulag ang pag-ibig, sadyang tumitibok lang ang ating puso sa taong bubuo sa atin kahit hindi mo man siya makita gamit ang iyong mga mata. God bless you and choose to be happy." At napatigil naman ako sa mga payong iniwan ni Mother Thessa sa akin. Hindi ko alam ang iisipin o gagawin, nakatay

Ngumisi siya at lumapit sa akin. Naramdaman ko ang mainit niyang paghinga sa leeg ko pataas sa aking tenga. Lumakas ang pintig ng puso ko. Nag-init ang magkabila kong pisngi. “Wish granted, Kaoree. Ilan ba ang gusto nila at nang matulungan ka.” Natagpuan kong nakatitig ako sa itim niyang mga matang nangungusap.

Bakit naman pumayag ang hari! "Anong ginagawa mo rito, tagapaglingkod?" napaigtad naman ako nang bigla na lang akong may narinig na boses babae sa gilid ko. Mabilis kaagad akong humarap doon at awtomatiko akong napayuko nang makita ko ang mukha ng mahal na reyna. Napalitan ng kaba ang dapat na inis na mararamdaman ko.

Naluluha akong napangiti saka isinuot ang singsing na eksaktong eksakto sa akin. "I will" pabulong kong sagot sa kawalan. Alam kong masyadong mabilis pero wala akong balak tumangi. Mahal ko talaga siya. Hanggang sa maggabi ay hindi ko pa rin mapigilang mapangiti dahil sa pinadala niya. Pero teka nga.. Paano si miss Carmen? Ano ng nangyari sa kanila? Nasa kalagitnaan ako ng pag-iisip ko ng biglang bumuhos ang malakas na ulan na may kasama pang kulog at kidlat.

Mas ligtas. Masakit. Lalo sa dibdib. At alam kong hindi lang ito pisikal. Ito 'yung sakit na walang gamot. 'Yung alam mong mahal mo ang isang tao, pero hindi ka kailanman mamahalin pabalik. Tama ba ang desisyong tanggapin ang alok niya na bigyan ng pagkakataon ang pagsasama namin?

Seryoso. “Sabi sa First Corinthians thirteen, love rejoices with the truth. Hindi ng lies. O deception. Kung talagang mahal mo siya, o kung meron kahit konti na desire na maging totoo talaga ang kasal niyo, kailangan mong magtiwala sa kanya sa truth.”

Huminga siya nang malalim na tila hirap na hirap at tumingin ng matalim sa akin. "Gusto kong mag sorry kasi ang tanga mo." Hindi ko maiwasang mapangisi. "Oh, nagsisisi ka na? Wow naman, the ever wonderful Sayuri De Chavez has come to apologize to the pitiful little me. I feel so blessed and honored. Sa wakas nagising ka rin sa katotohanan. Ang hirap siguro ano?" She anxiously tap her foot repeatedly, sign na nagsisimula na siyang magalburoto.

— 1 Corinthians 13:13, a beautiful bible verse and one of my inspirations why I will always and still want to believe in love. "Kasi magmamadre ako? At ayoko ng maraming nakatingin sa akin palagi!" Pilit kong hinahanap ang mga bagay na pwedeng makapagpatigil sa kaniya. "Kapag nandiyan ka, palaging na sa atin ang mga mata ng mga tao." Pagpapatuloy ko pa. "Masyado bang nakakabigla? Dadahan-dahanin ko nalang. Huwag mo lang akong patigilin, Ramona." Hinawakan ulit nito ang dalawang kamay ko at hinalikan nang marahan.