A Crazy Little Thing Called Love の小説・ストーリー

Saglit kaming nag-usap at nang muling makababa si Synesthea ay kinuha na ang cellphone kaya nag paalam na ako kay Tyra. “Okay, Vincent. Bye. I love you.” Napangiti naman ako. “I love you, Tyra.” Pilit ng kinuha ni Synesthea ang cellphone at agad na pinatay ang tawag. “Iw.” Umiling na lamang ako at tinalikuran siya.

"Hindi ko makakalimutan ang araw na 'yun. 'Yung araw na kahit alam kong mahal ako ng mommy mo, ay mas pinili kong sumama sa ibang babae. Doon ko naisip na mas mahal ko ang mommy mo. Kahit kasama ko sa iisang bahay ang Auntie Gresilda mo, ay naiisip ko ang Mommy mo. Ang akala ko noon, ay mas mahal ko si Gresilda, pero noong makita kong tumatakbo ang mommy para habulin ang sasakyan namin at nasagasaan siya, ay parang gumuho ang mundo ko. Wala akong marinig na ingay sa paligid ko dahil tibok lang ng puso ko ang naririnig ko sa sobrang kaba... Madami nang nangyareng problema ang mommy mo, pero nandito pa rin siya sa tabi ko mahal na mahal ako." "Noong una, litong-lito ako kung sino talaga ang ma

Tawag ko sa kanya nang magkaroon ako kaunting lakas upang magsalita at magpaliwanag ngunit naglakad lang ito paalis kaya agad akong sumunod kahit hirap ako sa paglalakad dahil sa laki at bigat ng wedding gown ko. "Huwag na huwag mo akong kakausapin! Simula pa lang 'nung una alam kong may gusto ko sa boyfriend ko eh! Kunwari ka pa naman na ayaw mo akong umalis ng bansa pero hindi ko alam na sa loob-loobin mo pala ay sayang-saya ka sa pag-alis ko upang magkaroon ka ng pagkakataon upang landiin si Erroze! Ang lakas-lakas ng loob mong lumandi at sa boyfriend ko pa talaga!" Panunumbat nito sa akin.

Napatalbog ang kanyang katawan sa katawan ni Maniego. "Wait lang baby... masyado ka namang nagmamadali eh. Ito oh, muntik mo nang makalimutan ang baon ko para sa iyo," mahinang pabulong na saad ng lalaki sa kanya saka niya dahan-dahang ipinapasok sa loob ng kanyang slit na damit sa kanyang dibdib mismo ang isang maliit na envelope na may nakalagay na pera. Ginagawa niya iyon habang hinahalikan niya ng malalim ang bibig nito.

Kinikilig sila habang nanonood. "Ang gwapo talaga niya!" "Ang kisig niya!" "Grabe, nakakatakam ang kanyang ab*s!" Nanonood sila sa tv na pinapalabas ang isang commercial ng deodorant. Walang saplot pang- itaas ang binata kaya kitang - kita ang makisig nitong pangangatawan. "Idol ko talaga si Hunter!" "Ang gwapo niya talaga. Crush ko siya!"

Naisip ko na kawawa din si Mommy. Masakit mawalan ng anak. Niyakap ko siya. Tinapik-tapik naman niya ang aking likod sabay pisil ng magkabila kong pisngi. "I love you, dear Xandria..." "I love you, Mommy." "Maligo ka na at magpa-spa tayo today." Ngumuso naman ako. "Tinatamad ako, Mommy." Baka mamaya bubuntot-buntot sa amin si Craig kapag nasa labas kami ni Mommy. Paepal pa man din ang lalakeng iyon.

sigaw ko habang pinipilit na tanggalin ang kamay niya. "Yes! I'm crazy! I'm completely insane over you – that's why I do all these things!" He shouted it so loud the walls seemed to shake, his voice cracking with desperation. His hands were clenched into fists at his sides, knuckles white from how hard he was holding on. "Everything I've done – this love, the anger, the way I can't let you out of my sight – it's all because I can't stand the thought of losing you! I know I mess up, I know I act like a monster sometimes, but I'd rather be crazy than be without you!"

My heart swelled with love for him, for his strength, for his vulnerability, for his unwavering faith in us. He reached into his pocket and pulled out a small, velvet box. My breath caught in my throat, my heart pounding against my ribs. “Althea Hope San Andres,” he said, his voice soft and trembling, “I love you more than words can say. You are my everything. And so, I ask you, will you marry me?”

Tiyang Tess POV: Pagkababa ng Cellphone ay dali-dali itong nagbihis upang mag widraw ng ipinadala ng kaniyang Ate Ana, sa pagmamadali niya ay naiwan nitong nakabukas ang kandado ng kanilang gate.

After ng proposal ko fiancé na ako si Leonard, and the next thing I know Angeles na ang apelyido ko! Itinapat na ni Francine ang apoy sa chocolate at lumiyab na ito."Perfect! I'm so proud of you babe," nakangiting sabi ni Leonard. Pinapanuod nito ang unti-unting pagkatunaw ng tsokolate sa tulong ng apoy. Pagkatunaw ng tsokolate, tumambad kaagad ang isang singsing. "A---Ano 'to?" wika ni Leonard sabay tingin kay Francine.