A Crazy Little Thing Called Love Novels & Stories

"I love you, Max!" "Maxine Willow, you're the best!" "We love you, Maxine!" Hindi makapaniwalang tinitingnan ni Maxine ang lupon ng mga taong pilit na sumasalubong sa sasakyan nila. Panay pa ang pagtawag ng mga ito sa pangalan niya habang may mga bitbit na larawan niya. "Totoo ba ang lahat ng ito?" manghang tanong niya.

He just so love me more than I love him. Every little thing that you do Baby I'm amazed by you Every little thing that you do I'm so in love with you It just keeps gettin' better I wanna spend the rest of my life With you by my side Forever and ever Every little thing that you do Ooh (every little thing that you do) Every little thing that you do Baby I'm amazed by you Bumirit pa siya sa bandang dulo kaya napapangit ako habang naluluha.

tuloy ko, hindi ininda ang mga tinging may concern ng mga taong nasa loob ng kwartong ito. “I’m crazy… I’m insanely in love with my wife.”

love lots, windychill

In that moment, the noise of the construction equipment and the honking of the cars below faded away. “Rule #1, Waeren,” bulong ko, pilit na ibinabalik ang depensa ko. “No falling in love.” Waeren didn't pull away. He just smirked, that arrogant but heart-melting smirk. “I’m an engineer, Xyloise. I know how to handle pressure without breaking the rules. But remember... even the strongest foundations can shift.” Biglang tumunog ang phone ni Waeren. It was Ms. Victoria. “Sir, the viral video has reached 5 million views. And Tiffany’s team is planning a televised interview. They’re going to frame Xyloise as a victim of your eccentricity to force you into a breakup.”

Wasak na wasak na ito at hindi niya alam kung makakayanan pa ba niyang buoin ito sa kabila ng mga salitang parang patalim na tumatama direkta sa kaniyang dibdib. Umatras ng isang hakbang si Anastasia. Humigpit ang kaniyang pagka-kahawak sa kaniyang pouch habang patuloy sa paghikbi. Tigmak ng luha ang kaniyang mga mata habang nakatingin sa kaniyang asawa na ngayon ay halos hindi na niya makilala. “I will never regret loving you, Fred. But I think, being separated will make our lives more peaceful and fine.”

Gayunpaman, bigla siyang nakaramdam ng lungkot para sa babae. Sa likod pala ng pagiging makulit at masayahin nito ay may nakatagong sakit—isang lungkot na marahil ay matagal nang kinikimkim, tinatakpan ng tawa at biro upang hindi mahalata. Para bang bawat ngiti ni Ezra ay may kapalit na pagod, bawat halakhak ay may kasamang pakiusap na huwag na siyang tanungin pa. At sa sandaling iyon, doon niya napagtantong hindi pala siya ang nag-iisang may dinadalang bigat. May mga sugat na hindi sumisigaw, ngunit mas masakit dahil tahimik lang itong nagdurugo

Nakita ni Rina kung paano nag-smile si Filan sa kanya. Nag-umpisang tumugtog ang slow love songs, nang tumayo si Filan ay nilahad ang kamay sa kanya. “Can I take you a dance?” the way Filan giving her half-smile parang matutunaw si Rina sa kinauupuan niya.

"Tandaan mo ito, Fugo. Mag-asawa lamang tayo sa papel ngunit hindi sa totoong salita bilang mag-asawa. Dahil ko gugustuhin ang maging asawa ang isang abnormal na katulad mo." "Bakit mo naman ako tinatawag na abnormal, Lilac? Hindi naman ako abnormal. Normal naman akong tao. Ganito lang talaga ako magsalita pero hindi ibig sabihin ay hindi na ako normal," sagot nito habang tila pinipigil ang sarili na huwag mapaluha. Tila nais kong maawa sa kanya nang makita kong nagpipigil siya sa.pag-iyak ngunit tinigasan ko ang aking puso. Huminga na lamang ako ng malalim at pagkatapos ay binitiwan ko siya. Hindi ko masabi sa kanya na kaya sinabihan ko siyang abnormal dahil twenty-five years old na siya ng

normal na kumento ni Bonie. Iniwan ni Bonie ang barbell na dapat ay bubuhatin niya at pinuntahan ang bench kung nasaan ang itim na paper bag na alam niyang para sa kaniya. Nang makalapit siya doon ay simpleng umupo si Bonie bago kinuha ang paper bag, at tiningnan ang laman. Isang flaxen yellow na papel ang laman ng envelop, pagbukas ni Bonie sa papel ay isang shift ciphers ang bumungad sa mga mata niya.