Addicted Damien Wattpad Novels & Stories

They twisted the story to make him mad. He reached for my lips and planted a kiss on it. “Of course, my baby wouldn't do that,” he whispered. “But I'm mad that I didn't see you in my bed the whole 2 weeks.” Natatawa akong umiling. “Then what? watch me?” I just know that people don't care if we're happy, this is still a sin. Ngumisi si Damien at humalik sa pisngi ko. “I love watching you.”

"Hindi pa nahuhuli pero tinutugis na nang mga tauhan ko." Tumango ako. "Gusto mo ba kape, Sir?" "Sure." Ngumiti ako sa kaniya at tumango ulit. Nang maayos ko na ang mga gamit ko ay agad ko nang inasikaso ang kape ni Uncle Damien. Uncle Damien likes brewed black coffee with less sugar kaya iyon ang ginawa ko. Takot siya madiabetes kaya ayaw sa matatamis na pagkain.

Walang bahid ng emosyon ang mukha niya, pero sa loob-loob niya, naglalaban ang takot at poot. “Pumapayag na ako.” Mahina pero buo ang boses niya, pilit na hindi ipinapakita ang panghihina. “Pero gusto kong pakasalan mo ako at bigyan ng bagong pangalan. Palabasin mo na namatay si Alina Montenegro sa isang aksidente. Pabagsakin mo si Santino—” Tumigil siya sandali, sinusukat ang reaksyon ni Damian. “—and I can be whatever you want me to be. Your bed warmer, name it.” Nanginginig ang puso niya sa kaba, pero sa likod ng takot, may apoy ng paghihiganti na unti-unting nagliliyab

Nanlilisik na mga matang sambit ni Damon sa kanya, ang kanyang paghinga ay ramdam ni Kristen na mabibigat, kinokontrol ang sarili. “I want you to beg me, Kristen. Beg for your tiny life, my love.” Muling sambit ni Damon at hinaplos ang kabilang pisngi ni Kristen, ang magaspang nitong palad ay ramdam na ramdam ni Kristen ngunit hindi iyon hadlang upang hindi mag-init bigla ang katawan niya. She pulled herself together and pushed him, “If you don’t kill me now, I definitely kill you sooner or later, Damon.” Lakas loob na sambit ni Kristen sa kanya.

“Bakit? Hindi pa ba sapat ang mga nagpapaligaya sa ’yo? Dadagdagan mo pa ba? Unbelievable, masyado ka naman—” “Shit! Xhander. Ano ba?” sigaw ni Dammier na siyang ikinangisi niya. “Hanep, hindi ka pa rin nagbabago. Addiction na ’yan,” ngisi niya. “Unbelievable, hindi mo na pagmamay-a*i pero baliw ka pa rin. Ang dami mo ng side car gusto mo pa dagdagan. . . ah, oo nga pala, mas magaling ’yong nauna, ’di ba?” nakangisi niyang saad.

napalakas ng kaonti ang pagkasabi nito kaya mabilis niyang tinakpan gamit ng can beer ang bibig ng kapatid. "Hinay-hinay lang. Ikaw palang at mga magulang natin ang sinabihan ko nito—" "Sira na nga yata ulo mo, kuya!" bulalas pa ni Damien. Inis niya itong binatukan. "Makinig ka muna kasi." Napabuntonghininga siya at napatingin sa tubig-pool. "Ikakasal kami dahil iyon ang gusto ko kahit ayaw pa niya. I like her, bro. At mababaliw yata ako kapag sa iba siya ikakasal at hindi sa akin."

Kailangan kong malasing para makalimot. Katulad ng alak na ito, ang pait din ng buhay ko. Ako na ang niloko, pero ako pa ang kailangan manlimos ng awa para sa anak ko. Kung wala lang sana akong sakit, pipiliin ko na lang ang lumayo para iligtas ang puso ko mula kay Damian. Natigilan ako sa pag-inom nang makitang pumasok si Damian sa pintuan ng kusina. Siya man ay napatigil din nang mapansin ako.

“Hindi ko alam kung ganoon pa katatag 'yung relasyon namin. Pero sinusubukan namin.” Tumango siya. “Mahalaga 'yun.” Bumalik si Damien may hawak na bottled water at crackers. “Here. In case you get hungry.” “Kumain na ako bago umalis,” sagot ko. “Hindi ako sure kung sapat ang kinain mo, kaya kailangan may naka-ready.” Kumunot ang noo ko. “Grabe ka mag-overthink.” “Ayaw kong makita kang pagod,” sagot niya. “Mas gusto kitang makitang pagod pagkatapos natin buohin ang kapatid ni Stella,” bulong niya.

“Kung alam ko lang na ganito kalala, sana hindi na lang ako lumapit sayo noon sa ulan. Sana hindi na lang kita sinira.” Damien cupped her face, forcing her to look at him. “Huwag mong sabihin ‘yan. Ikaw ang pinakamagandang bagay na nangyari sa buhay ko. Kahit puno ng dugo at kasalanan ‘yung buhay ko, ikaw pa rin ang nagbigay ng liwanag.” He kissed her then — slow, deep, and full of pain. The kiss quickly turned hungry. Damien’s hand slipped under her hospital gown, caressing her soft skin, squeezing her breast until her nipple hardened under his palm.

Hinigpitan niya ang hawak, hinila ako palapit hanggang maramdaman ko ang hininga niya sa leeg ko. “That’s because you finally understand,” sabi niya. “Power isn’t clean. It never was.” Pumikit ako. “Then why does it feel so—” “Addictive?” putol niya. Tumango ako. --- Damian’s POV I should’ve walked away. Dapat lumayo ako.