Addicted Damien Wattpad 소설 & 이야기

Hindi pa rin siya makapaniwala na pumayag ito na hindi sila paalisin sa eskwater. Nagmamay-ari si Damon ng isang sikat ng brand na alak. At marami pang mga negosyo. Isa sa pinakamayaman sa bansa. Nang makauwi si Cressia, pagpasok at pagpasok niya sa bahay… anak niya agad ang __ sa kanya. Niyakap niya ito ng mahigpit, na para bang ang tagal nilang hindi nagkita.

Pakiramdam ko mamamatay na ako sa sobrang boredom. Hindi ko nga alam kung bakit ganito kalala ang parusa ni Daddy. Okay, fine. May drug scandal. Pero wala naman akong kinalaman doon! Hindi ko naman alam na may droga pala sa bar na iyon. At isa pa— Hindi ko rin naman pinili na maging fake fiancée ng robot na abogado na iyon. Napairap ako nang maalala si Damien Kye Voss.

Pero bago pa ako makakuha ng pangalawang shot, isang malaking kamay ang sumakop sa baso at kinuha ito mula sa akin. Napalingon ako. Siyempre, si Damian. “Enough,” he said, his jaw tightening. Pinandilatan ko siya. “Damian, hindi ko kailangang magpaalam sa ‘yo kung gusto kong uminom.” “No,” he said firmly. “Pero kailangan mong marunong magpigil.” Napangiwi ako. “Isa lang ‘yon, Damian.” “Well, ‘one’ is enough.” Magsasalita pa sana ako, pero lumapit si Bea, nakataas ang kilay kay Damian. “Wow, possessive much? Damian, hinahayaan mo bang mag-enjoy ang asawa mo o sinusubukan mo siyang gawing prisoner?”

Naitaas ko ang baba ko habang sumasabay ang puso ko sa bawat halik na ibinababa niya sa leeg ko, right over the crescent birthmark that started all this chaos. "You drive me insane, do you know that?" Damien rasped against my skin, his voice dropping into an intoxicating whisper. "Every time another man speaks your name, or looks at you like you're something to be conquered, I want to kill them. I want to hide you somewhere no one else can ever see you."

Katatapos ko lang tapusin ang pagliligpit sa isang stall ng mga cellphone na pinagtatrabahuan ko as part time saleslady. May isang matandang lalaki ang lumapit sa akin at nagtanong kung mayroon ba kami ng ganoong klaseng ipinakita niyang larawan ng mobile phone. Inasikaso ko siya at ibinigay ang gusto niya. Mayamaya ay tinanong niya kung mayroon akong telepono para matawagan niya kapag may defect ang mga unit na nabili niya. Wala akong ideya noon na 'yon na pala ang simula ng aming koneksyon. Si Damian, ang lalaking nakilala ko. Pormal manamit at napakapino kung kumilos, halatang mayaman at nakakaangat ang estado ng pamumuhay.

O dahil mahal ko na talaga siya? Napakunot ang noo ko sa sarili kong tanong. “Damn it.” Biglang tumunog ang cellphone ko. Tiningnan ko ang pangalan sa screen. Damian. Agad kong sinagot. “Hello, Enzo.” “Kuya, where are you?” inis niyang tanong. “Hindi ka ba tinawagan ni Dante?” “Pauwi na ako,” pagod kong sagot habang nakatingin sa daan.

Puno ng pagsisisi ang mukha ng binata habang humihingi ng tawad. "Mahal ko ho si Amelia, ma'am. Hindi ako titigil sa paghingi ng tawad dahil alam ko na malaki ang kasalanan ko." Iniyuko ni Damon ang ulo para itago ang naluluhang mukha. Hindi man niya gusto na ipakita sa iba ang luha ay hindi niya maawat pa lalo na't naalala niya ang pasakit na ginawa niya sa babaeng minamahal niya.

"I told you I'm not sure about that. Hindi ako sigurado dahil alam kong may nangyari rin sa amin ng ex-boyfriend ko. It was Dalton, for sure." "Please, Dane… aminin mo na sa akin ang totoo. Hindi ako naniniwala sa resultang iyon. It was büllshìt. It was computerized, and it's possible that it was manipulated. Ramdam ko noon pa man, noon pa mang unang beses kong nakita si Damien, ramdam ko na anak ko siya. Naramdaman ko iyong lukso ng dugo sa kaniya. Please, don't do this to me, Dane. Damien needs a father—he needs me, please…"

Buong buhay niyang tinanggap ni Seraphina ang sakit, pananakit, at kawalan ng pagmamahal mula sa sarili niyang pamilya. May peklat sa mukha, mahirap, at itinuring na parang alipin, akala niya ay ganoon na lang hanggang sa huli—hanggang sa araw na ibenta siya ng sarili niyang ama kapalit ng isang milyong piso. Ibinigay siya kay Damian Black, isang malamig, mayaman, at makapangyarihang lalaki na para bang hari sa kaniyang sariling mundo. Napilitan siyang pumasok sa kasal na hindi niya naman ninais. Para kay Damian, isa lang siyang gamit na hindi pasok sa kaniyang pamantayan; para sa pamilya niya, isa lang siyang pabigat. Pumasok siya sa mundong puno ng yaman ngunit mas malamig pa sa ba

“Dahil wala naman akong kailangang tingnan.” “Talaga lang?” bahagyang ngumiti si Damien, umupo sa tapat niya. Naka-white shirt lang ito at itim na sweatpants, at kahit simpleng ayos lang, hindi mo maikakaila ang presensyang nakakagulo ng isip. “Interesting. Kasi parang kahapon, halos hindi mo maalis ang tingin mo nang dumaan ako sa pool.” “Baka guni-guni mo lang,” sagot niya, pilit pinapakalma ang sarili kahit ramdam niyang nag-iinit ang pisngi niya.