Al-a'raf 32

Después de que mi prometido, con quien crecí desde pequeña, pospusiera nuestra boda por séptima vez por culpa de su primer amor, me di cuenta de que esto no tenía sentido. Corrí al hospital para preguntarle por última vez a Juan Torres si aún quería casarse conmigo. Con paciencia, este estaba pelando una manzana para Ana Flores, quien yacía en la cama del hospital. -Sara, ya no eres una niña. Tienes que aprender a ser considerada. Podemos casarnos cuando queramos, pero Ana está enferma, ¡así que no podemos descuidarnos! El cuchillo emitió un leve crujido en la punta de sus dedos, pero me resultó muy molesto. -¡En ese caso, buscaré un nuevo novio! Sus movimientos se detuvieron y, al segundo siguiente, dijo con una sonrisa gélida: -Lo que tú digas.

ปวีร์ อัศวภัชรกุล (วีร์) อายุ 32 ปี หนุ่มลูกครึ่งไทย-จีน นิสัย : เย็นชา บ้างาน ขี้หึง ขี้หวง ไม่เจ้าชู้ ปรางทิพย์ จันวราสกุล (ปราง) อายุ 22 ปี นิสัย : ชอบช่วยเหลือคนอื่น ขยัน ประหยัด ตั้งใจเรียน เก่ง มีน้ำใจ “ใจเย็นสิเด็กน้อย นิ้วมันจะไปสู้เอ็นอุ่นๆได้ยังไง”ว่าเสร็จประธานก็ยืดตัวขึ้นจับแก่นกายชักขึ้นลงสองสามครั้งแล้วแยกขาหญิงสาวออกกว้างเพื่อที่จะได้แทรกตัวเข้าไปได้ ประธานหนุ่มเอาหัวปลายหยักไปเขี่ยถูไถบริเวณติ่งเสียว เป็นการทักทายร่องสวาทก่อนที่จะเช้าไปเชยชมความคับแน่นข้างใน “อ๊าส์ ครางชื่อผมวีร์ อื้ม เด็กน้อย” “อ๊ะๆ วีร์ขาปราง อ๊าๆ เสียวแรงๆค่ะ อื้อๆ ปรางไม่ไหวแล้วอ๊ะๆ เสียว” จะเป็นอย่างไรเมื่อเขาและเธอได้กลับมาพบกันอีกครั้งหลังจากที่คืนนั้นที่ทั้งสองได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันไป เมื่ออีกฝ่ายอยากลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่อีกฝ่ายกลับโหยหาสัมผัสที่เขาเคยได้มันจากเธออย่างไม่อาจลืมเลือนได้ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นทางกายจะแปรผันมาเป็นความรักได้อย่างไรและความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะลงเอยกันอย่างไร.....

‘เขา’ ปลอมตัวเข้ามาเป็นบอดี้การ์ดเพื่อทำลายตระกูลของเธอ ส่วน ‘เธอ’ กลับหลงรักบอดี้การ์ดปลอมๆ อย่างเขาหมดหัวใจ “ผมมันก็แค่บอดี้การ์ด ถ้าคุณหนูอยากให้ช่วย ก็ลองขออ้อนวอนผมดีๆ สิครับ” เรธ หรือ อีรอส ฟาเรนต์ อายุ 32 ปี ในชีวิตนี้ไม่เคยรู้จักคำว่า ชอบ หรือคำว่า รัก ต่อให้จะมีใครมาอ้อนวอนอยู่ตรงหน้าก็ทำเพียงแค่เบือนหนี “สำหรับคุณหนูแค่นิ้วคงยังไม่พอสินะครับ” ไอรีน โรสเซส อายุ 26 ปี ต้องขึ้นมาเป็นผู้นำแก๊งและผู้นำตระกูลชั่วคราวเมื่อพ่อของเธอล้มป่วย จึงต้องหาบอดี้การ์ดมาปกป้องตัวเองจากแก๊งอื่น ที่พยายามจะฆ่าเธอ “นายจะช่วยอยู่ปกป้องฉันตลอดไปได้ไหม?”

น้ำผึ้ง อายุ 32 ปี ปัจจุบันก็ทำงานฟรีแลนซ์ทั่วๆ ไป เคยแต่งงานตอนอายุ 25 และเลิกรากับอดีตสามีไป เพราะมันดันมาออกลายตอนที่แต่งงานแล้ว ใครต่อใครต่างก็คิดว่าเธอถูกสามีทิ้งเพราะหน้าตาเฉิ่มเชยไม่รู้จักแต่งตัว แต่ใครจะไปรู้ว่าเธอเองนั่นแหละที่เป็นคนขอหย่า และก็เป็นคนที่ไล่อดีตสามีออกไปจากบ้านเอง ออสติน อายุ 25 ปี หนุ่มลูกครึ่งฝรั่งเศส เรียนจบจากอเมริกา และได้กลับมารับตำแหน่งแทนผู้เป็นพ่อ พ่อหนุ่มใสซื่อแถมยังสดซิงไม่เคยผ่านมือสาวมาก่อน แต่ดันต้องมาเสียซิงให้กับแม่หม้ายอย่างน้ำผึ้ง งานนี้เขาจะไปยอมได้ไง เธอต้องรับผิดชอบสิ นั่นมันครั้งแรกของเขาเลยนะ

Dihantui pengkhianatan dan kehilangan segalanya dalam satu malam, Yu Zhen—pelayan rendah dari sekte kecil—terlunta-lunta tanpa arah, diburu oleh pembunuh bayaran. Takdir membawanya ke reruntuhan kuil tua, di mana darahnya membangkitkan roh naga purba yang telah lama tersegel. Namun kebangkitan itu bukan anugerah semata. Untuk membuktikan tekadnya, Yu Zhen harus bertarung melawan naga itu sendiri—dan kalah. Justru dalam kekalahan, ia mendapatkan warisan kekuatan yang dapat mengguncang dunia. Rahasia masa lalu mulai terkuak, dendam dan kehancuran sektenya menuntut balasan. Kini, Yu Zhen berdiri di ambang keputusan: menjadi alat pembalasan atau harapan terakhir di dunia yang terjerat pengkhianatan.

I am confused because I thought that I was going to die. I was sentenced to death, not because I wanted to, but I took the blame instead of my best friend. I didn't know what the future had for me in store. I just knew that my life wasn't going to be normal at all. I met someone that I thought was going to be a good friend; I am not someone that easily gave away her trust, yet he earned it the time that we spent together. His name was Robert, and I'll never forget it because he almost killed me. I was unconscious two times now and the second time wasn't like I expected, I thought that I was going to see my mother, but I saw someone else, his name was Rengoku, and I don't think that I'll be able to forget it either. He was able to make me feel something that I never felt before. He said that I was his mate. After meeting Rengoku, we went on a trip seeking different goals; why the world was infected by a dangerous virus that made people attack each other? And what can be the possible cure for it? Rengoku wanted to add one more task to this journey: he wanted to clean his kingdom from the rotten minds that kept lurking around it. I lived two lives, and I decided that in this life, I wasn't going to let them do what they want to me.They say that people won't ever change, that time only shows their true colours, it was true. If they harmed me on, I'd revenge a thousand folds. But the most important thing, I wasn't going to let my love disappear once again in front of me.

Wang Yibo merupakan tuan muda dari Klan Wang, satu dari lima klan kultivator terkuat di Kekaisaran Bulan Perak. Pada usia 7 tahun, Wang Yibo menunjukan bakat yang luar biasa dalam berkultivasi, tidak heran jika dirinya dianggap sebagai jenius Klan Wang yang lahir seribu tahun sekali. Para anggota dan tetua klan juga sering menyebutnya sebagai Patriark muda karena bakat istimewa yang Wang Yibo miliki, namun saat semua beranggapan masa depan Klan Wang akan berjaya, Wang Yibo tiba-tiba mengalami kemunduran praktik yang menyebabkannya jatuh dari posisinya dan di anggap sebagai sampah Klan.

There were five things I was absolutely certain I wouldn't miss even if I became blind: -The first one was the fact that I was a slave and my life would never go back to the way it was. -The Second one was the Duke who bought me was a dragon hiding his identity for a reason I didn't know. Weren't dragons supposed to be powerful and all? Using his race might give him a huge advantage in politics. -The third one I was certain the Duke was hungry for me and I started to love him. Furthermore, he was cursed and the cursed ones didn't live for more than a year. Conquering him was a lost cause; a battle with less than 50% of success. However… Was it really necessary to label numbers on everything that was happening? -The Fourth one: Was it really necessary for Dotoria, the human land, to curse the other races existing within its borders? I wasn't confident about the statement. Nonetheless, everyone was looking for a wish granter gem. The nine kingdoms collided eying the gemstone like a prize for dominion. -The Fifth one had the magic of belief in it; Do you work on your dream or stay back hiding behind a smoke of mist fearing failure? I wanted to escape but I gradually lost interest in it. The world was a mystery in my eyes and I was taught to never engage in a battle with less than 50% of success. Do I even have a dream because the only thing I wished for was the reason I was a slave. People were driven by dreams and goals and I didn't have one yet.

สิ่งที่เขามีให้ต่อเธอคือความรับผิดชอบเท่านั้น ปากก็พร่ำบอกว่าไม่รัก ก็ไม่รักหรอกแต่หลงหัวปักหัวปํา! เหตุจากคืนนั้น(โดยมี'น้ำมนต์'เด็กฝึกงานของแม่หมอตัวแสบเข้ามาเอี่ยวด้วย)ทำให้ไฮโซสาวสวอย่าง'ณิชา'ต้องแต่งงานกับของกุนซือนายตำรวจหนุ่มเย็นชา ทั้งนี้เขายังเป็นหลานชายแท้ๆของอิงอรภรรยาใหม่ของผู้เป็นพ่อที่เธอแสนจะเกลียดชังอีก หลังจากนี้จะเกิดอะไร เมื่อคนทั้งสองต้องใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกัน กุนซือ (ธีร์) วีระวงศ์ 32 years old. "อย่าให้ต้องย้ำเธออีก..ณิชา!" "หัดเกรงใจทะเบียนสมรสบ้างก็ดี..ฉันไม่อยากโดนหาว่าเมียกำลังสวมเขาให้" ณิชา วีระวงศ์ 24 years old. "อย่ามาตวาดฉันนะกุนซือ! พูดดีๆไม่เป็น เรอะ!" "งั้นพรุ่งนี้ไปหย่ากันเลยไหม..จะได้ไม่ต้องโดนถูกหาว่าฉันสวมเขาให้"

Era la prometida de Ian Chávez, conocido como el "Príncipe Cisne", ofreció su posición de Primer Bailarín para casarse conmigo. Él, tan arrogante y solitario, sin embargo, ofreció la más absoluta sumisión en el escenario a mi coreografía de "La Corona Eterna". Tres años de estudio en París después, a mi regreso, descubrí que esa bailarina suplente, cuya espalda se parecía a la mía, ya se había adueñado de nuestro salón de ensayos privado. En la fiesta de bienvenida, Ian abandonó a los patrocinadores para correr detrás de la suplente, que lloraba. Tras el terciopelo del telón, escuché las palabras tiernas que nunca me había dirigido a mí: —Yamina, al principio te elegí porque eras su sombra, solo buscaba un sustituto. —Pero eres tan diferente, tu coreografía me embriaga, incluso más que la suya. —Solo asegurémonos de que ella no lo sepa antes de la función de despedida de “La Corona Eterna”. Desde el salón de ensayos llegaron gemidos sofocados y esa frase: —Te daré incluso mi posición de Primer Bailarín. Y justo allí, donde él una vez tomó mis manos y juró que Yo, Estrella López, sería su única alma gemela para toda la vida. Di la vuelta y me fui. De vuelta en el camerino y llamé al Sr. Díaz, su mayor rival. —Director Díaz, acepto el contrato para cambiar de compañía. Y por favor, prepáreme un regalo. Que la función de despedida de Ian se convierta en el mayor escándalo que el mundo del arte haya visto.