Novel & Cerita Alam Mo Pabibo Ka

Kabanata 8 MAGHAPON na wala sa mood si Alea mula nang makauwi siya ng Cagayan. Kahit panay ang chat sa kanya ni Kali ay hindi talaga niya ito pinansin. She's so mad that all she did the whole day was eat ice cream, hoping it would ease away her anger. Ngunit makakaubos na siya ng isang tub ay mainit pa rin ang ulo niya kay Kali.

Nabagok kasi siya nang malakas kaya ay hindi siya magsisisi kung magkakaroon ng bukol sa parteng likod ng kaniyang ulo. “S-Sir, sorry po! Hindi ko kasi alam na m-may ginagawa kayong kababalaghan. Akala ko ay bigla kayong inatake sa puso at hindi na makahinga! A-Akala ko rin ay binabangungot kayo!” pawisang-paliwanag niya sa Amo. Mariing pumikit ang Amo niya. At may kung ano itong binulong. Kahit na hindi niya iyon narinig ay batid niyang pinagmumura siya ng Amo niya.

Pero ang binigyan niya ang nag-iisang gas mask sa kanyang first love. “Mahina ang pangangatawan ni Miss Leia. Ama, pakiusap ilabas mo muna siya. Ma, hintayin mo na iligtas ka ng ibang mga bumbero!” Pinanood ko silang umalis habang nakangiti ako ng ng mapait. Mukhang pareho na nilang nakalimutan na may matinding asthma ako at ang katotohanang mamamatay ako dahil wala akong gas mask.

Kabanata 50 Tumango si Althea, "Sige, babalik ako mamayang gabi para mag-empake. Hindi naman marami ang mga bagay. Lilipat ako dito bukas ng hapon, at makakapagluto ako ng unang pagkain dito mamayang gabi." "Sige, pupunta ako para kumain bukas ng gabi." Ngumiti ang kanyang ama.

Amoy na amoy ko ang panlalaking pabango niya na nagbabalik ng mga bangungot ko. “You look beautiful tonight, Little Bird,” paos at nakakapangilabot na bulong niya, ang hininga niya ay tumama sa leeg ko, sapat lang para ako lang ang makarinig. “Tell me you miss me, cause I am fucking sick wanting to see, touch and claim you again as soon as possible, woman.”

Matapos iyon, nag-iwan pa siya ng isang maikling paalala: ['Mister Carabao, bilisan mo! Baka kainin ako ng mga pating dito.'] Akala ko ay simpleng biro lang iyon. Kilala ko si Amalia—palaaway, makulit, at hindi nagpapatalo sa asaran. Pero habang tumatakbo ang bawat minuto na natatrapik ako sa kalsada, may kakaibang kaba na unti-unting bumabalot sa aking dibdib. Isang uri ng malamig na pawis ang naglalabasan sa aking noo habang pilit kong iniiisip kung bakit bigla siyang tumigil sa pagte-text.

mahabang paliwanagv "Wow ang cool naman! San ba nabibili yang mga ganyan para pag yumaman ako, makapagpa kabit din ako. Tamad pa naman ako" "That's impossible miss" seryoso syang tumitig sakin. Creepy naman ng chikiting na to. "Amise, is exclusively for PB only" "Ha? Bakit ganun?!" shock kong sagot, gusto ko din ng ganoong AI "Nope, my Uncle, created Amise para sa PB, actually sa kanya nga lang dapat. Wala syang balak na i share si Amise to anyone kaya hoping that you'll get her will just hurt you"

“Subalit kamahalan!” “Alamo bang ang paru-parong may kalahating buwan at bituin sa ulo ay sagisag ng isang libanag!Kaya sa bihin mo kung paano ako hihinahon gayong batid kung maaaring maulit ito! At kapag nag kataon na maulit uli ang nangyari sayo!!HINDI KO NA ALAM KONG MAPAPATAWAD KO ANG SARILI KO KAPAG NAPAHAMAK KA!!!!”

Parang may bumatong bato. “Lumabas ka riyan, Joshua! Lumabas ka riyan! Iharap mo sa akin iyang malanding babaeng iyan!” Si Alisha, natunugan pala nito na rito ako dinala ni Joshua. Kinabahan na naman ako dahil sa malatigreng ugali ngayon ni Alisha. Para itong papatay ng tao dahil naagawan ng jowa. Pero hindi na ako puwedeng magpaapi, kailangan ko ng lumaban.

“Mababaliw ka din dyan sa ‘weird lang’ na ‘yan.” “Oh no…” pabiro kong sambit, sabay tayo mula sa kinauupuan ko habang nangingiti pa rin. Lumapit ako kay Ali, medyo nakatawa pa rin, then dahan-dahan akong yumuko para makapag-bulong. “Ali, siya ang mababaliw sakin,” mayabang kong sambit, may konting pa-smirk pa habang sinasabi ko yun.