Alam Mo Naman Novels & Stories

Excited na ani Amaru. Napabalikwas ako mula sa pagkakahiga pagkatapos ay sumagot sa cellphone. "At bakit hindi kayo nagpaalam sa 'kin?!" Nakangusong wika ko. Ni hindi manlang nila ako ginising para makapagpaalam ako ng maayos sa kanila bago sila pumunta sa China. "Mom, that's what we're doing right now. Nagpapaalam kami," ani Amaru sa kabilang linya.

Si Adelaide naman, nakasuot ng sombrero ng tatay niya, halatang mas malaki pa kaysa sa ulo niya, at may dala-dalang tabo na para bang sasalok ng tubig sa dagat. “Mommy! Today’s the crab adventure day!” halos mapasigaw si Aamon, sabay talon-talon sa kama. Napailing ako at hinila siya para ayusin ang suot niyang damit. “Anak, parang hindi naman kayo manghuhuli ng alimango. Para kayong pupunta sa war.” “This is not for war po, Mommy,” sagot ni Adelaide, seryoso pa, hawak ang maliit na timba na halos kasing laki niya. “Mission alimango po ito.”

sagot ng pangalang Amalthea, halos sumakit ang ulo ng ama nila na makita kaming tatlo. Binaling niya ang attention sa kanyang mga anak na ngayon ay lumapit na mismo sa kanyang ama at ako? Ito nakatayo pa rin at hindi man lang pinaupo sa kanilang couch. “Kaya ko na ang sarili ko mga anak. I can handle myself. She's here dahil siya ang magiging Yaya niyo habang hindi pa nakabalik si Manang Lo.” "But dad. How about you? We wanted to help you, that's why she's here. Since Manang Lo is not here with us for a year, so-”

Susunduin mo na ba kami para makaalis na sa bansang ito? Naihanda mo na ba lahat ng kailangan natin? Love, please faster, naghihintay na sa atin ang anak natin. Hinihintay ka namin, babe. Aalis na tayo diba? aalis na tayo at mamumuhay na ng masaya at tahimik sa Alaska. Isang matamis na ngiti ang sumilay sa labi ko saka ko tiningnan si Nolan na nag-aalala sa akin.

Kaya malakas kong sinampal ang sarili ko at kinausap. “Yngrid, alam kong gwapo ang Amo pero alalahanin mo na maid ka lang. Bawal kang magkagusto o mahulog sa isang kagaya niya. Hindi kayo bagay na dalawa. Kaya ayos lang na magkaroon ng atraksyon sa Amo mo pero huwag mong hahayaang lumalim ang nararamdaman mo sa kaniya. Ikaw lang ang mahihirapan sa huli.”

Hindi ko magawang i alis ang tingin ko sa pendant na hawak ko. May dalawang initials akong nakita roon, A.M, anong ibig sabihin nito? Nakita ko ang pagbabago sa mukha ni Alejandro. “Ibigay mo sa akin 'yan.” Sabi niya ngunit hindi ko agad ginawa sa halip mahigpit kong isinara ang palad ko. “Hindi.”

aniya at tumango naman ako sa aking ulo. "Sandali nga lang, parang pamilya sa akin ang pangalan niya." Saglit muna siyang nag-isip at nang maalala niya ang tungkol kay Alona ay muli siyang napatingin sa akin at humakbang papalapit.

Ang kanyang mga daliri ay tila naglalaro sa hangin sa tuwa. “Sa tingin ko, unahin natin ang pagkain. Maraming masarap dito na hindi pa niyo natitikman!” masayang sagot ni Alona habang ang mga bata ay tila nag-aagawan sa bawat ideya. "Masarap dito apo ang lechon ,Wala ito sa Amerika. Paniguradong mag-eenjoy kayo"masayang tugon ni Gina.

sabi ko. "Amber, kumusta na kayo? Si Nanay, si Tatay, okay lang ba kayo?" sunod-sunod na tanong ni Ate Alma sa kabilang linya. Long-distance call iyon dahil nasa ibang bansa ito. "Ate, okay--" "I-on mo ang camera mo, video call tayo," utos nito. Nag-alangan naman akong i-on iyon dahil kagagaling ko lang sa pag-iyak.

Hindi ko naman ang mga pasyalan dito sa Metro Manila dahil wala akong maalala sa nakaraan ko. Sana nga ay tuluyan nang magbalik ang mga alaala ko para matandaan ko na kung sino o saan ba talaga ako nanggaling. Mahigit isang oras rin ang biyahe namin ni Andy hanggang sa makarating kami sa MOA. Ang MOA na tinutukoy niya ay isa palang malaking Mall. Kulang pa yata ang isang araw para malibot namin ang mall na ito sa sobrang laki at hawak. Pakiramdam ko ay ngayon ko lang rin ito nakita sa buong buhay ko o siguro nakita ko na pero hindi ko lang talaga maalala.