Alexander The Great Quotes の小説・ストーリー

Tinapos niya ang pagpupunas, saka dahan-dahang humarap kay Alexander. “Alex,” mahinahon niyang sabi, “titigan mo siyang mabuti.” “Sa tingin mo… kanino siya kamukha?” Nabugnot na sagot ni Alexander, “Sino pa ba? Malinaw na kamukha siya ng mga tao sa mga Mercadejas!”

“Pero hanggang kailan natin hahayaang iyon ang magdesisyon para sa buhay natin?” Natahimik si Alexander. Mabigat ang paghinga nito. Galit ang nasa mga mata. “Pag-ibig lang ba ang dahilan kung bakit handa mong kalimutan ang lahat?” tanong nito. “Parang tinalikuran mo na rin ang pamilya natin.”

Marami kaming natamong sugat dahil do'n, mabuti nalang at hindi kami nahulog sa tubigan. "Any lasts words?" Sinubukan kong tumayo pero ayaw makisama ng katawan ko. Alam kung wala na akong sapat na kapangyarihan na talonin sila, pero umaasa pa din akong mangyari ang isang bagay na kailan man ay 'di mangyayari. "Ugh? So cliché!" Ara exclaimed. How can she say something like that at a time like this? "Wala? Then say hello to Death!" Alexander was about to pound us using the gigantic water fist he made but he didn't.

Hindi siya lumaban. Hindi siya sumagot. Dahil alam niya— kahit anong sabihin niya— hindi iyon papasok. Hindi ngayon. At ang pinakamasakit— hindi dahil galit si Alexander. Kundi dahil— parang wala na siyang pakialam. Habang papasok si Alexander sa kotse— may isang tanong na paulit-ulit sa isip niya.

Sincere niyang sabi na pilit nang inalis ang mga ngiti sa labi saka sinalubong ng tingin ang naka kunot noo pa ring si Alexander. Tila wala sa sariling umangat ang kanyang mga kamay saka masuyong hinilot ang halos mag dikit nang pagitan ng noo ni Alexander, tila naman naging epektibo iyon dahil unti unti na rin itong napa ngiti. “Siya nga pala, salamat sa pag papatuloy mo saakin dito ah? Huwag kang mag alala, mag iipon ako agad para makahanap din ako ng mauupahan.”

That's my lolo's motto na pinamana sa mga apo niya. "Grateful naman kami, pero pag nakita kita o nakasama.. para akong sinampal sa kahirapan," natatawang biro ni Alex. Halatang lasing na si Alex.

Alexander gritting his teeth, “It's a long story, Euri. But, I'm not going to let them win. I've survived worse. I told you not to interfere, Euri. So stupid!” Gusto niyang sampalin at bugbugin si Alexander pero, hindi niya iyon magawa. Kahit naman pala nag-aagaw buhay pa ang mokong na ’to. Hindi pa rin marunong magpasalamat sa taong nagmamagandang-loob. “I know that I'm stupid! Huwag mo nang dagdagan ang sama ng loob ko sa daddy ko at baka, tusukin ko ng mga kuko ko iyang sugat mo para magka-impeksyon!”

Bagamat simple lang ang sinabi ni Alexander, ramdam ang sinseridad sa bawat salita nito. Habang binabasa ni Harold, lalong bumigat ang kanyang ekspresyon. Kilalang-kilala niya si Alexander dahil ilang taon na silang magkalaban. Alam niyang hindi ito basta-basta gumagawa ng aksyon nang walang dahilan.

“I heard everything. I heard your insults disguised as advice. Pero hayaan mong linawin ko ito sa iyo, Dad. Wala akong balak na tumigil.” “Alexander—” “Hindi ko siya iiwan,” putol ni Alexander, ang kanyang boses ay hindi sumisigaw pero bawat salita ay may bigat na parang bumabagsak na pader. “Hindi ako titigil hangga’t hindi ko siya nahahanap. Hindi siya gold digger. Hindi siya ang babaeng iniisip ninyo na tumatakbo sa pera. She’s far better than anyone in this building, including you.”