Novel & Cerita Alexander The Great Quotes

Ang daming pagsubok ang dumadaan sa amin at nalampasan namin ito dahil sa tulong at awa nang Ama. “Babe? Alam mo ba kung ano ang pinagdarasal ko?” tanong sa akin ni Alexander. Anong alam ko naman eh tahimik lang siyang nagdadasal. Babarahin ko sana siya sa kanyang tanong kaso hindi magandang magbiro sa oras na ito. “Ano naman?” sagot ko sa kanya. “Nagpapaalam ako sa harap nang Diyos dahil---” Hindi pa tinatapos ni Alex ang kanyang sasabihin dahil inutusan niya akong tumayo at siya naman ay lumuhod.

"Kung hindi ka naging reckless ay hindi malagay sa panganib ang iyong tauhan!" Biglang nanigas si Alexander sa kinaupuan nang marinig ang galit at baritonong tinig ng isang lalaki. Kahit hindi pa nakikita ang mukha nito ay kilala niya ang boses ng lakaki. Wala namang ibang taong naglalakas loob na sagutin o pagsalitaan siya ng ganoon kundi ito lang. "Kung hindi lang dahil sa iyong ama ay baka ako mismo ang dadampot sa iyo at ipakulong upang matigil ka na sa paghahanap ng gulo!"

Ang bawat salita niya ay tila hatol na walang kawala, isang utos na may bigat ng kamatayan. “Theariza! Hindi ka ganyan kalupit para gawin sa akin ang bagay na yan!” sigaw ni Alexander, mas lumakas ang takot sa kanyang tinig, halong galit at pakiusap, habang pilit niyang inaabot ang dating Theariza na kilala niya—ngunit tila tuluyan na itong naglaho sa harap ng kanyang mga mata.

Pilit na ikinumpas ni Jax ang kanyang sarili ngunit hindi niya maiwasang maalala ang bagay na muntik niyang gawin na hindi dapat. “Why are you fighting over things that you should be embracing, my son?” “Shut up…” mahina ngunit mariing awat ni Jax. “Don't you wish you could write anything and become real?” “I said, shut up!” “I understand your fear, but once you've done what your pens and head keep telling you. All of the superfluous emotions will fade away, and everything will be fine, just like it was for me.” Patuloy na saad ni Alexander. “You will inherit the gift that I have, and sooner or later you will be like me, and no matter how hard you try, you will not be able to escape it. Beca

galit na galit na sigaw nito sa kan'yang pagmumukha. "Teka lang, makinig ka muna. Ganito kasi yon mahal ko, nagugutom daw s'ya, naawa naman ako kaya pinatikim ko ng embotido ko, alam mo naman na maawain akong tao," paliwanag n'ya rito ngunit mas lalong umaso ang ilong ng dalaga dahil sa galit. "Gago ka! Isa kang malaking gago Alexander. Hindi ka na nahiya, kahit saan ka na lang abutan ng libog mong peste ka!"

Ako pa lang siguro ang una at kapag nalaman nila ang ginagawa ko ngayon ay siguradong pagtataasan nila ako ng kilay. Ang napansin ko kasi lalo na sa mga pinsan ni Alexander sa father side ay sobrang aarte nila. Sila talaga iyong tipikal na mga maharlika na kung pwede lang ay halikan mo pa ang daan na nilalakaran nila. Hindi sila mabubuhay ng walang katulong. Tubig na nga lang na nasa tabi lang nila ay kailangan pa nilang magtawag ng mag-aabot sa kanila. Ano pa kaya ang mag-ihaw? Sa init pa lang ng uling ay siguradong grabe na ang pagrereklamo nila.

“Talaga? Close kayo ng mom mo?” “Yes.” Napangiti siya nang bahagya. “I can tell. Dahil kapag binabanggit mo siya, nag-iiba mukha mo.” Biglang natahimik ang paligid. Napagtanto niyang baka sumobra siya. “Sorry.” “Don't apologize.” Ibinaba ni Alexander ang folder. “My mother used to tell me that having money doesn't make you better than anyone. She wanted me to use what I had to help people.”

At dahan-dahan niyang iniangat ang kamay ko, parang ayaw niyang bumitaw kahit isang segundo. “Elo…” mahina niyang simula. Bahagya akong napangiti. “I’m not good with speeches,” dagdag niya, dahilan para marahang matawa ang ilang tao sa paligid. Pero mas naghari talaga ang boses ni Alexander sa mga tawanan. Pero hindi siya tumingin sa kanila. Nakatitig lang siya sa akin. “But I know one thing,” patuloy niya.

"Anong pinagsasabi mo diyan? Anong binabalak mo?" "Akala mo naman, madali lang kami matalo sa gagawin mong laro? Aba! Ang kuya mo ngang sobrang sama, hindi nanalo sa amin. Ikaw pa kaya, na parang isang maliit na langaw lang kung tutuusin." Madiin na sambit ni Alexander.

Sabay sabay na sigaw ng iba. Ito ay isang maliit na clamorous, ngunit hindi bababa sa espiritu ay naroon. “Mabuti! Napakahusay! May kasabihan, 'Ang katapangan ay dumating pagkatapos ng kahihiyan!' Bahagyang tumango si Axel. "Mabuti na alam mong hindi ka makakalaban sa tatlong batang talento." "Kung tutuusin, maaari lang kayong manalo sa mga laban kung kilala niyo ang iyong sarili at ang iyong mga kaaway!"