Amor Doloroso の小説・ストーリー

Ngunit sa kabila noon ay may ngiting sumisilip sa gilid ng kaniyang mga labi. “You always make me smile whenever I am with you, Katalina. I felt special. When you give me your full attention it makes me feel like the luckiest man in the whole wide world. Thus, when I said ‘I like you’, trust me I’m lying... because the truth is I love you. Katalina, I love you.” Biglang pagseryoso nito. Tumitig siya sa mga mata ni Vicente, tinitingnan kung totoo nga ba ang lahat. At sobra pa ang nakikita niya na nagpatunaw sa kaniyang puso. Her heart beats faster than the first time it beats for him.

_Every time I hear our music play Reminds me of the things that we've been through Oh-oh, in my mind I can't believe it's true But in my heart the reality is you_ _'Cause I am all alone without you My days are dark without a glimpse of you But now that you came into my life I feel complete The flowers bloom, my morning shines And I can see_ Bumibilis ang tibok ng puso ko dahil nakakaantig ng puso na kinakantahan ka ng lalakeng minahal mo nang hindi inaasahan. Ang akala ko ay hahantong kami ng Steffano brothers sa sad fairytale ending ng story namin. _Tu amore is like the sun That lights up my whole world I feel the warmth inside Tu amore is like the river That flows down through my veins

"Amor, ano ba? Pumirmi ka nga. Hindi ka ba nahihiya sa senyorito? Dahil kung hindi ka nahihiya pwes ako, nahihiya kaya umayos ka." "At bakit ka naman mahihiya? May ginawa ba kayong kalokohan dito?" sagot ng baritonong boses mula sa malayong likuran ko. Oh gosh! Wait! Pamilyar ang boses niya sa akin. Para akong napako sa kinatatayuan ko ng marealize ko yun. Oh God, tell me I'm wrong. Please wag naman sanang mangyari na ang senyoritong sinasabi ni Amor ay yung lalaking mapangahas na kulay asula ang mga mata na hambog, bastos at manyak. Nangnanakaw ng halik at nandidila pa.

Naiomra ang kanyang mga kamao habang ang mga luha ay walang tigil na dumadaloy sa kanyang magandang mukha. "Argus, ako ito," bulong ni Amara sa kanyang isipan dahil wala pa ring boses na lumalabas sa kanyang bibig. Narito ako sa harap mo ngunit hindi mo man lang ako nakilala, patuloy na pag-iyak ng kanyang puso sa matinding dusa. Naramdaman ni Amara ang isang matalim at totoong sakit sa kaibuturan ng kanyang dibdib dahil sa pangyayaring iyon.

Kung pakikinggan sila. "Kung may puso pa ang mga ito. Wala naman silang iniisip kundi ang mga sarili nila at kung paano kikita ang lugar na ito." "Ah basta, lalaban tayo! Hanggang kamatayan!" malakas na sigaw ni Amor. Hindi naman nakasabay si Chelsea sa huling sinabi ni Amor dahil ayaw pa niyang mamatay. Isa pa, may sakit ang kaniyang ina na hanggang ngayon ay hindi pa rin gumagaling. Gusto niya sanang ipatingin sa doktor pero tumatanggi ang nanay niya dahil maliban sa wala silang sapat na pera, gastos lang daw iyon. Hanggang ngayon kasi, naghahanap pa rin siya ng trabaho na malaki ang sahod pero lahat naman ng napasukan niya ay mababa lang ang pasahod at hindi sasapat.

Nang makahiga na si Amor, hinagkan niya ito sa noo at umalis na lamang sa kwarto. Desidido na si Amor sa kaniyang gagawin, hindi siya papayag na maging miserable siya habang buhay. Hindi naman talaga masama ang Heneral na pinagkasundo ng kasal sa kaniya. Bagkus napakabait nga nito sa kaniya at maginoo pa. Pero kahit anong pilit niya ay babalik at babalik pa rin ang puso niya kay Jose.