Ancients Cookie Mga Nobela at Kwento

"Zhanea?!" tawag ni Andrea kay Zhanea. Lumapit naman ito sa kanya. "Why?" Inabot ni Andrea ang cookies na binake nito. "Nag p-practice ako mag bake. Balak ko kasi sa anniversary namin na lutuan siya ng home made cookies. Also may na isip na din akong gifts na para sa kanya." masayang pag bahagi ni Andrea. "Talaga? Edi good for you." sagot naman ni Zhanea bago ay tinikman ang ginawang cookies ni Andrea.

Nang makita ko ang tatlong pirasong cookies na hindi ko naman hiningi diba? “Madam Choi, cookies na gawa sa cashew. Napaka-healthy niyan sa dinadala niyo.” Ngiti ng babae. Habang yung isa naman parang masungit at pilit na sinisita ang kasama niya. Napabuntong-hininga na lamang ito. “Hindi ko sana siya papayagan Madam Choi na ibigay yan sa inyo, kaya lang sinabi nito na magugustuhan niyo raw yan. At totoo ang sinabi niya na maganda nga yan sa dinadala niyo.”

Isa pa, baka mag tampo sa akin mahirap na. Tinitigan ko na muna ang cookies bago dahan-dahang kinagat. Sa unang kagat, hindi tumalab. Sa ikalawang kagat ko'y hindi pa rin natinag ang cookie. Sinubukan kong muli kahit na nga ba napapangiwi na ako, ngunit tila ba lumagutok ang panga ko. Putakteng cookie 'to! Ano bang ginawa ni Zafy dito at ni hindi man lang makagat?! "Masarap ba?" nakangiting tanong niya pa sa akin. Ayaw kong mag sinungaling sa kaniya, kaya naman inilapag kong muli ang cookie bago tumingin sa kaniya.

Natatawa na lang ako at umupo sa sofa sa tapat niya. "I'm here to give these to you," aniya. Maya-maya pa ay gumalaw siya at sinundan ko naman iyon ng tingin. At sa mga sandaling muli siyang humarap sa akin at natigilan ako nang makita ko ang box ng isang pamilyar na cookies. Kasunod niyon ay iniabot niya rin sa akin ang isang panibagong box ng munchkin...ang madalas kong binibili para kay Aurielle.

Si Zion naman, halos tumalon na sa tuwa habang nakahawak sa laylayan ng aking t-shirt, hindi na makapaghintay na matikman ang kaniyang ginawang giant cookies. "Wait lang, Zion. Mainit pa 'yan, baka mapaso ang dila mo," paalala ko sa kaniya habang inilalagay ni Azriel ang baking sheet sa ibabaw ng metal cooling rack sa counter. "Pero Mommy, look! Lumaki nga sila, hindi sila nagdikit!" ungot ng anak ko, habang itinuturo ang anim na pirasong malalaking cookies na perpekto ang pagkaka-bake, medyo brown ang gilid pero malambot pa ang gitna.

Napalingon naman ako kay Gabrien, she's holding a bear shape bread actually sinadya ko talaga na may iba't ibang figure ang mga cookies dahil kapag ako bumibili ng cookies ay naghahanap din ako ng ganon. " How much is this?" Tanong naman ni Kliezea sa hugis rosas na breas. " 500 isang box " I said. " Oh, I want 4 boxes of this " Ani niya. " Libre na 'yan for you" Ani ko sa kaniya. " No way, hindi pwede dahil unang araw pa lang ngayon" Ani niya na umiling. " I want 4 boxes of this" ani ni Gabrien sa staf.

Dahil kanina niya pa pala naaamoy ang mabangong cookies. Katulad nito ang amoy na ginagawa ni Seraphina. Kaya pagtingin niya sa lamesa, ay napakaraming cookies na katulad na katulad ng ginagawa ng dalaga. Si Venus ay hindi nag-atubiling kainin ang isang cookies. Bumilis ang tibok ng puso nito dahil parehas na parehas ang lasa at texture ng cookies. Pati si Evel ay hindi makapaniwala sa kanyang nakikita kaya kinain niya rin ang isa nito. Alam niyang isang tao lang ang may gawa nito kung hindi si Seraphina.

He stands out so much. Sa may dulo ng talipapa ay nakahanap sila ng tindahan ng iba't ibang delicacies. Bumili ang dalaga ng dalawampung piraso ng special cookies na ipinagmamalaki ni Athrun at ibinigay niya sa binata ang sampu. "I can't eat them all." Angal nito. "You have to. Libre ko iyan," sabi niya at agad sinunggaban ang cookies. "Delicious!" Wari'y batang sigaw niya.

Chapter 180 “But… you need fully I need!” ani ko agad, sabay taas ng kilay. Napakunot-noo si Alessandro Vellaceran, halatang naguguluhan. “What is it?” tanong niya habang may ngiting mapang-akit sa labi. “You buy me a lot,” sagot ko, sabay kindat. “Para pagtayuan ko ng bakeshop. Nais kong mag-bake ulit ng cookies at cake!”

“Hindi ako nagmamalabis—pati mga matatanda sa mga baryo malapit sa kabisera, pinapakain lang sa aso gamit ang mga mamahaling porcelain saucer. Kapag inalok mong ipagpalit ng metal plate, tatakbo pa sila dala-dala ang antique nila dahil baka maibenta mo iyon ng milyon sa auction balang araw! Sayang, kung ipinanganak lang sana ang nanay ko noong panahong iyon, mayaman na ako ngayon!” Nagpadala rin ng voice message si Mick, “Tama! Iba na talaga ang panahon ng antique trade ngayon. Mga tatlumpung taon na ang nakalipas nang pumasok tayo sa panahon ng information technology—ngayon, kahit sino pwedeng makakuha ng mahahalagang impormasyon. Kaya hindi na pwedeng basta maloko. Si Mr. Cole lang talaga