Ang Aking Sarili Essay Novels & Stories

“Sa banyo. Maliligo muna ako saglit.” Halos suntukin ko na ang sarili ko, kung hindi lang siya nakatingin ay baka nga nagawa ko na. Bumaba ang tingin ko sa lantad na lantad niyang katawan at napatigil sa paghinga. Gusto ko na namang suntukin ang sarili ko dahil hindi ko magawang alisin ang aking tingin sa magandang hubog ng katawan niya. Tangina, Mallory, ayusin mo naman ang sarili mo!

“Sa totoo lang, bumaba ang tingin ko sa sarili ko. Bilang tao kasi, lalo na kapag mahirap ka lang, ‘yung purity mo na lang ang maipagmamalaki mo eh, ‘yung dignidad mo. But I realized na hindi pala porket nagkamali ka, iyon na ang magde-describe sa buo mong pagkatao. Dahil hindi ka lang gano’n. Hindi porket dumating ka sa lowest part ng buhay mo, tapos na ang lahat. Lahat naman tayo nagkakamali, pero hindi ibig sabihin na nagkamali ka, hanggang doon ka na lang. Kailangan pa rin nating bumangon, magsimula, at magmahal ulit—especially ourselves. Tayo ang unang magmamahal at tatanggap sa sarili natin. Later on, darating at darating din naman ‘yung tao na tatanggap sa’yo—hindi dahil sa nakaraan m

Sarina Ysabelle Hindi ko na naisip pa ang sarili kong kaligtasan. Ang tanging nasa isip ko noong sandaling iyon ay si Theo na natutulog sa itaas, at walang kamalay-malay sa taong nakatayo sa labas ng bahay namin.

Mabilis silang lahat na yumakap sa akin at niyakap ko rin sila nang mahigpit. Nag-iyakan kaagad kami dahil sa mga hirap na pinagdaanan namin. Hindi rin madaling itaguyod ang 'yong sarili. Walang madaling daan upang makamit lahat ng bagay, hindi naging madali ang buhay kahit kailan, palaging ganoon—kaya lumaban ka lang. Magpatuloy ka lang. Wala 'mang naniniwala sa 'yo, p'wes ikaw, maniwala ka sa sarili mo. "Bakit n-naman kayo g-ganyan..." naiiyak kong sambit at pinupunasan ko pa ang mata ko dahil patuloy ang pagtulo nito.

alok ko sa kaniya, pero tila hindi pa rin iyon sapat sa kaniya. “V, gusto ko sana ay ‘yung sariling paa at kamay ko ang mag-aangat sa akin. Sariling pawis at dugo ko. ‘Yung gawa mismo ng sarili kong kakayahan. Hindi ko rin kasi gusto ‘yang biglang shortcut, hindi nakaka-proud.” Kakaiba din ito. Naiingit, pero nung gusto mo nang tulungan, aayaw naman. Mataas din ang pride. Pero gets ko naman siya. Mainam naman talaga ‘yung umangat ka sa sarili mong paa, hindi sa tulong ng iba. Okay, gets ko siya.

turan ko sa aking sarili. Tiningnan ko ang sarili ko sa harap ng salamin. Sadyang napakaamo nga ng aking mukha at hindi mababakas sa kutis ng mukha ko ang kalupitan ng aking ama. Ngunit kung ibaba ang tingin sa aking katawan ay masisilayan ang tunay na dilim sa loob ng bahay ng mga Silva.

I'm not a bad person,pero bakit pakiramdam ko ang sama-sama kong tao. Gusto ko lang namang isipin muna ang sarili ko.gusto kong kumawala sa sakit pero bakit nangyayari to! This is the first time I become selfish after how many years of being selfless.ngayon ko lang inisip ang sarili ko! Ngayon lang ako humangad ng para saakin pero bakit paulit ulit pinapaalalang wala akong karapatang unahin muna ang nararamdaman ko!

samantala. napagdesisyonan Kong maligo na Muna para makapaglinis ng sarili. ngayon Kasi parang Ang dumi-dumi na ng tingin ko sa sarili ko. feeling ko napaka laking kasalanan Ang nagawa ko. I sell my virginity. Hindi na ako Ang dating Venus na mataas Ang tingin sa sarili.

“At ikaw Bea, hayaan mo na rin ang sarili mo, kumawala ka na sa kasalanang hindi mo ginawa. Tigilan mo na ang pag-iisip sa ibang tao at mamuhay ka na may laya." Nakaalis na sila mama pero tulala akong nakatayo pa rin sa labas. Nakaramdam ako ng kirot sa dibdib ko. Ang mismong sarili ko pala ang humahadlang sa akin. Umiiral pa rin sa akin ang pride ko, ang insecurity ko na wala akong karapatan na magmahal at mahalin dahil sa klaseng ama na meron ako. Sinisisi ko si Daddy sa lahat ng napagdaanan ko. Pero ako mismo ang gumawa nito sa sarili ko, ako mismo ang ayaw bumitaw.

“Kung mahal, eh di mahal. Wag mong itanggi sa sarili mo para alam mo kung paano siya haharapin. Kaya ka nahihirapan dahil binabalewala mo ang totoo kaya ayan hindi mo alam paano dedepensahan yang sarili mo. Kita mo na kung anong nangyari, panay ang sabi mo na nakamove on ka na kahit alam mo sa sarili mo na hindi pa. Hindi mo naman kailangang aminin sa kanya…, aminin mo sa sarili mo.” Natahimik ako sa sinabi ni kuya. Tama siya, laging kong dene-deny ang totoong nararamdaman ko. Hindi pa ako nakakamove on, masakit pa sa akin ang nangyari at higit sa lahat ay mahal ko pa rin siya. Kailangang aminin ko sa sarili ang mga ito, para alam ko kung saan ako magsisimula.