Ang Ama Singapore の小説・ストーリー

AMIRA NATAWA NA lang ako sa sinabi ni manang Flor. "Kumain lang ng mangga buntis na? Kayo po talaga manang Flor." Umiling iling na sabi ko. "At saka paborito ko po talaga ang manggang hilaw lalo na kung ang sawsawan ay bagoong. Nakaka isang kilo nga ako sa isang upuan lang. Di ba nay?" Binalingan ko pa si inay.

Pero wala siya. "Good morning, Hija! Kadarating ko lang. Maagang tumawag sa akin si Liam, may emergency daw kasi sa main branch nila sa Singapore at kailangan siya roon agad. May direct flight siya papuntang Paris para sa isang meeting bago dumiretso doon," paliwanag ni Mommy Selene habang inaayos ang pagkain ni Maeva. "Singapore? Paris?" ulit ko..

"Salamat." "Nag-isip ka ba kagabi?" "Halos hindi nga ako nakatulog." Napailing si Angela. "Normal lang 'yan. Hindi naman kasi basta-bastang offer ang ibinigay sa'yo." Tahimik na humigop ng kape si Amara. "Alam mo, Angela... natatakot pa rin ako." "Saan?" "Sa posibilidad na mabigo ulit." Ngumiti ang kaibigan at marahang tinapik ang balikat niya. "Mas nakakatakot ang hindi mo subukan."

Kung hindi siya nagkakamali, parang may ganitong hugis din na peklat si Amara noon. May koneksyon nga ang batang ito kay Amara; magkapareho pa sila ng hugis ng peklat. Umalis si Amanda palabas ng banyo. Hindi alam ni Sally kung bakit palaging malamig ang ugali ni Amanda sa kanya at hindi siya gustong kausapin. "Hay naku, basta't ayaw naman niya akong kausapin." Bulong ng bata sa sarili.

Pero hindi naman siya nagrireklamo. Beth: Foods lang po daddy. Dad: Haha. Okay, bibili kita ng pinakamasarap na pagkain sa Singapore. Good night, sweetheart. Sweet dreams. Akala ni Beth hindi niya ito mararanasan. Hindi niya aakalain na heto at danas na danas na niya ang pagmamahal mula sa isang ama. Beth: Okay po dad. I love you Dad: I love you too, sweetheart.

Curious namang tanong nito. "Hindi ba alam mo na rin na bumalik na rin si Ate Amanda sa atin sa Pilipinas." Saad ni Amara habang magkayakap pa rin sila ni Dorin. "Oo bakit mo naman naitanong?" "Maaari mo ba siyang hanapin para sa'kin at kapag nagkita na kayo. P'wede bang ikumusta mo naman ako sa kanya? 'Sabihin mong mahal na mahal ko siya at isang araw magkikita rin kami. Please!"

Ngunit hindi siya tumigil sa pagsasalita. “Kailangan kong pumunta ng Singapore. May sakit ang papa, at kailangan niya ako roon para mag-asikaso ng aming hacienda. Hindi kakayanin ng ama ko habang siya’y malubha ang kalagayan. Pero ‘wag kang mag-alala, nandito naman si mama. Saka tatawagan kita palagi, ‘okey?” ang malambing niyang pangakong nagpasaya sa puso ko.

Hinahayaan lang nito ang Tita niya na lapain si Amara. Wala siyang gagawin, isip ni Amara. Gusto niya 'to. Gusto niyang makita akong nasasaktan. "Alam mo, Amara," patuloy ni Miranda, nakangisi na ngayon. "Since wala ka na namang pera, may kilala akong hiring sa Singapore. Domestic Helper. Mas bagay ka dun. At least dun, legit na trabaho ang pagiging muchacha. Dito kasi, nagpapanggap ka pang senyora pero wala namang laman ang bulsa."

Bumuntong hininga muna ako,bago ako nagsalita. "May dapat kang malaman,"panimula ko. Napakunot ang noo niya"sabihin mo."kalmado pa rin ang boses niya. "ang nangyaring ambush,"sabi ko,"ay iisa lang ang may pakana." "sigurado ka,Noah?"agad na tanong ng ama namin. Tumango ako. "sino?Kilala ba ninyo?"tanong niya. Muli akong tumango.

Nag-ikot nang tingin si Amara sa bagong paligid na nakikita ng kaniyang mga mata. Australia it is! Dito sa lugar na ito siya magtatapos ng senior high at magpapatuloy ng kolehiyo. "You sure okay ka lang talaga dito? Wala na ako na laging magluluto ng paborito mong pagkain, wala na ako—" "—Mom!" inirapan niya ito at tinawanan lang siya ng ginang.