Ang Ama Singapore 소설 & 이야기

SAMSARA's POV "I don't like Sharmaine. She is so ugly, like you!" Maangas na sabi ni Aamon sa ate niyang nagaayos ng damit na isinisiksik nito sa maleta. Pinaulit ko kasi sa kanila ang ayos ng damit dahil parang isinalampak lang nila ito sa maleta nang basta basta. "Why not? She looks so pretty kaya. Sembra una sirena." Adelaide said.

“Hindi ako lalantad.” Sa mga sumunod na linggo, nagsimula si Amara na makipag-ugnayan sa ilang negosyanteng matagal na niyang kakilala sa Maynila. Ang mga taong ito ay may koneksyon sa kalakalan ng tubo at asukal sa iba’t ibang bahagi ng bansa.

Pamilya na rin ang turing nila rito. Mayamaya, natakam si Amanda sa shanghai sa hapag. Pasikreto siyang dumapot doon at akmang isusubo na nang bigla siyang pinalo ni Sylvia sa kamay na nagpanguso sa kaniya na parang bata. "Mamaya na ang pagkain! Ikaw talaga!" panunuway ni Sylvia sa kaniya. Sinamaan pa ng tingin ni Sylvia si Amanda ng pabiro.

Chapter 12 SA isang ampunan sa Tayabas Quezon Province kami nagtungo. Medyo may kaliitan ang lugar kaya naman madali nitong nahanap ang ampunan na tinutukoy ng ninong niya. Kaagad kaming pumasok sa loob at tinanong kaagad ang tagamahala ng ampunan.

sagot ko Kaagad namang pinunasan ni Mama Amor ang kanyang luha at nakangiti akong hinawakan sa kamay. "Mika, salamat! Simula noong dumating ka sa buhay ko, doon ko din tuluyang naramdaman ang magkaroon ng isang tunay na pamilya." naluluha niyang wika Hindi ko naman mapigilan ang pakatitigan si Mama Amor Actually, hindi siya matandang dalaga. Nagkaroon siya ng asawa pero maagang namatay dahil sa isang aksidente. AT simula noon, hindi na ulit nagtangka pang umibig itong si Mama Amor.

rinig kong sabi n’ya. “Hello, Mama?”bati ni Amarie mula sa kabilang linya kakagising lang nito base sa boses nito kaya malawak ang ngiti sa labi ko. “Hello, sweetheart. Good morning”bati ko sa kanya mula sa kabilang linya. “Good morning, Mama. Where are you?”tanong nito. “Nandito ako ngayon sa Manila, uuwi ‘din si Mama kaagad, to see you, my love”nakangiting sabi ko.

Sa eroplano, ikiling ni Christopher ang kanyang ulo at nagtanong, "Nay, saan tayo pupunta?" Nakatingin sa bintana habang unti unting nawawala ang lungsod sa ilalim ng mga ulap, hinaplos ko ang kanyang ulo. "May pupuntahan tayo na walang makakahanap sa atin. Huwag kang matakot. Kasama mo ako." Ngumisi si Christopher. "Hindi ako natatakot!" Pagkaraan ng ilang sandali, muli siyang nagtanong, "Nay, may ama ba ako?"

O baka pareho. Japanese naman ang ama ni Amber. Pumunta ng Pilipinas para mag-bakasyon, sa hindi inaasahan ay nakabuo sila ni nanay ng supling, at 'yon ay si Amber. Hindi kagaya ng morena kong balat, mapuputi ang dalawa kong kapatid.

tanong ama " Medyo nakakapagod ang dami kong ginawa" "Kamusta ang branch natin sa Pasay?" "hindi po kami natuloy dahil inayos ko po yung sa Palawan, hindi pa po kasi sila nakakapagsubmit ng report this month," "Uhm, yung bago mong assistant kamusta naman? "Ok naman po, madali namang matuto," "Talagang napakahusay mo," puri ng ama sa kanya "Dad pasok lang po muna ako sa kwarto ko gusto ko munagn magpahinga'"

Lumapit si Ama sa akin at hinawakan ako sa aking balikat, may luhang tumutulo sa kanyang mata pero walang galit, walang paghihiganti, walang puot. “Saan mo siya nakita Anak? Sa Intramuros?” tanong ni Ama. Tumango na lang ako bilang tugon pero nakatanggap ako ng isang suntok sa mukha dahilan upang matumba ako. Agad namang pumagitan sa amin si Li Wei, “Maaaring napadpad lang dun si Palan-taw!” ipinagtanggol naman ako ng aking kaibigan.