Ano Ang Tungkulin Novels & Stories

Umupo siya sa tapat namin at dahan-dahang nagsalita. “Dahil panahon na,” sagot niya. “Ang bawat salin ng tungkulin ay may tiyak na panahon. Ang iyong ama ay nanatili roon upang bantayan ang pinagmulan. Hindi siya maaaring umalis. Siya ang tagapangalaga ng pundasyon ng lahat ng kasunduan. At dahil wala siyang magawang lumabas upang makita ka… ikaw ang kailangang pumunta sa kanya.”

“It’s more complicated than that, anak. The powers I have… they’re meant to protect people. Kaya ako may ganito ay para iligtas ang mga tao laban sa mga masasamang nilalang.” Nagkibit-balikat siya, tila nag-iisip kung paano ipapaliwanag ang sitwasyon sa mas simple at mas madaling maintindihang paraan. “I have these powers because I’m bound to something much bigger than any of us. And with that power comes a responsibility.” “Responsibility?” tanong ko habang lumalalim ang pagkaintindi ko sa bigat ng pinapasan niya.

"Aba ikaw sumusobra na ang panglalait mo sa'kin, tapos sasabihin mo na sumama ako sa'yo. Hoy lalaki, kaya ko ang sarili ko." "Sige ka, kung ayaw mong sumama sa'kin, baka pati si Lola madamay." Hinarap ko siya at kitang-kita ko sa mga mata niya na hinihintay niya ang sunod kong isasagot. "Pero may tungkulin na ako sa lugar na ito. Hindi ko ito pweding talikuran ng basta-basta na lang." "Sige nga mamili ka. Ang tungkulin mo o ang buhay mo? Sasama ka ba o madadamay ang buong lugar na ito?"

May mga imbentor sa teknolohiya, dalubhasa sa medisina at mga businessman katulad ni Yvo. Isang misyon ang nakaatang sa akin. Mabigat na responsibilidad ngunit para sa Acranum ay alam kong makakaya ko. Bilang heneral nila ay nararapat ko 'tong gawin. Responsibilidad ko ito kahit sa dulo ay alam kong may kaparusahan sa ginawa namin.

At ako ang gagawa nun. “Pwede ba akong magtanong?” nilingon ko naman siya. “Oo naman.” Ngumiti naman siya at bumuntong hininga. “Kapag ba nagmahal ka na tapos may tungkulin ka pang dapat gawin para sa pamilya mo, anong uunahin mo? Ang mahal mo o ang tungkulin mong nakaatang sayo?” pinag-aralan ko naman ang mukha niya at naghihintay naman siya ng sagot ko.

Ipagpapatuloy niya ang pagganap sa kanyang tungkulin at gawin ang kinakailangan. “Naalala ko ang tungkulin ko sa relasyong ito. Kadalasan, ang mayamang lalaki ay bibigyan ang kanyang kalaguyo ng pera at hindi nasasangkot sa personal na buhay nito. Subalit, hindi lang sa pinapanood mo kung nasaan ako 24/7, pero niririsk mo rin ang lahat para lang iligtas ako kapag nasa panganib ako. Hindi pa banggitin, palihim mo kong tinulungan sa trabaho kapag nagiging overwhelming ang mga bagay.

Si James ay isang sundalo. Ang tungkulin ng isang sundalo ay protektahan ang mga tao sa bansa. Nadevelop niya ang pakiramdam ng responsibilidad pagkatapos maglingkod sa militar nang higit sa sampung taon. Magwawakas ang mundo kung ang lahat ay umiwas sa panganib at tumanggi na humakbang. "Tama ang sinabi mo." Malumanay na tumango ang custodian.

Isang tungkulin. Isang obligasyon. Isang bagay na dapat matapos nang maayos. Ngunit habang tumatagal, mas nagiging komplikado ang nararamdaman niya. Hindi na lamang ito tungkol sa trabaho. May kung anong bigat sa pagitan ng responsibilidad at damdaming unti-unting sumisingit. Lumipas ang mga minuto na parang mas mabigat pa sa oras.

Ang tanging tungkulin nila ay maglinang. Mayroon ding nasa pagitan—tulad ni Hector, na naging tagasilbi. Hindi sila gumagawa ng mabibigat na gawain at tinuturuan ng mabababang teknik, ngunit dahil kulang sila sa talento, buong buhay nilang mananatili bilang tagasilbi.

naiinis na singit ni Parangan na mabilis ko namang inawat dahil baka lalong matakot ang dalawa. “Dapat ho magtulungan tayo para mapanatili natin ang katahimikan at kapayapaan ng ating bayan. Bawat isa ho sa atin ay may kanikaniyang obligasyon. Hindi lang ho kaming mga pulis ang dapat na humuhuli sa mga masasamang loob. Kayo hong mga sibilyan ay maaaring magkaroon ng parte sa pagpapatupad ng kaayusan sa ating bayan.”