Baguio Strawberries Novelas e Histórias

Pinagpatuloy ko ang pagtingin sa loob para malaman ko kung ano ang dadalhin ko paakyat. Napako ang mga mata ko sa strawberry cake, sobrang puti ng icing nito at may mga strawberries din sa ibabaw. “Mukhang masarap…” Pakiramdam ko ay tinutukso ako nito. “Pero siguradong magagalit ang may-ari kung kukunin ko 'to, baka nilagay niya lang dito saglit..?” iniwas ko muna ang tingin ko sa mapang-akit na icing ng cake at ganda ng mga strawberries para makapag isip ako kung kukuhanin ko ba o hindi.

“Pasensya. Hindi ko sinasadyang magsinungaling sayo, ngunit kumukuha ka lamang ng mga bulag na masahista dito. Wala akong magawa kundi ang…” Magpapaliwanag na sana ako nang sinenyasan niya akong huminto. Tumingin siya sa akin at makahulugang sinabi, "Alam mo ba kung bakit bulag na masahista lang ang kinukuha ko?" Natigilan ako. Tinanong ko, "Hindi ba ito isang blind massage center?" Tumawa siya. “Market strategy lang yan. Ang dahilan kung bakit bulag na masahista lang ang gusto ko ay ang mga VIP na bumibisita sa itaas na palapag ay napakayaman.”

tanong ko agad, pilit na pinapakalma ang boses ko. "Ah, wala, anak. Si Alistair Montecillo lang. Ang kumpanya nila kasi ang gagawa ng bagong warehouse natin sa Laguna. Gusto niya akong makausap para sa initial site inspection kaso sinabi kong hindi ako puwede. Baka ang Mama mo na ang—" "Pa, ako na lang!" Hindi ko na siya pinatapos at mabilis na akong humirit. Saktong bumalik din si Mama, may dalang pitcher ng juice. Pareho na sila ni Papa na nakatingin sa akin ngayon.

Kahit anong mind conditioning pa ang gagawin ko nasusuka talaga ako. Maliban sa mga pagkaing dala ni Kuya Ford meron din mga delivery food na nasa harapan ko ngayon. Ang strawberry at taho ay galing Baguio, saging galing Davao del Norte at mangga galing Guimaras. Noong isang araw nagpedeliver din sya ng lechon mula Carcar Cebu nang madaling araw. Mabuti nalang may kaibigan syang madaling tawagan at may kaibigan ding piloto.

mabilis na sagot ni Margaux bago kumaripas ng takbo palabas. PAGKALIPAS NG TATLONG ORAS. Hiningal na bumalik si Marguxx, bitbit ang pang-limang basket ng strawberry na ipinalipad pa niya via chopper mula sa Baguio. Basang-basa siya ng pawis at tila galing sa gyera ang itsura. “Anong strawberry 'to, Margaux? Bakit parang kulang sa alat?” tanong ni Alexander matapos isawsaw ang isang piraso sa bagoong at kagatin ito.

Nakisingit naman si Iris kaya hinalikan din siya ni Axel. “Argh.” Napatingin kami kay Yerin, napairap ito kaya natawa kami. “Ang bitter mo po,” natatawang sabi ni Cici kay Yerin. “Oh, bakit bitter? Nag-away na naman ba kayo ni Kuya?” tanong ko. Umiwas naman ng tingin si Yerin, kaya nagkatinginan kaming tatlo. Nakarating kami ng Baguio at kaagad na sumakay ng van patungo sa Strawberry farm. Para mamitas ng strawberries. Mabuti nalang ay kaunti lang ang tao.

" Umismid ako. Tumawa lang siya pero hindi din naman ako pinakawalan. Masaya akong namitas ng strawberries nang makarating kami sa bahaging iyon. I couldn't believe that advanced technology on farming could grow huge strawberries in the Philippines. Yung iba ay kinakain na namin ni Jascha bago pa bumagsak sa basket, they are pesticide-free, anyway. "Alam mo yung sinigang na Strawberry?" Jascha asked and I shot a brow on him. "Niloloko mo ako." "No, really. We could cook that later. Hiramin natin ang kitchen ni Emilia mamaya."

Tumuloy sila sa Maharlika Livelihood Complex, tuwang tuwa siya sa mga sariwang gulay at mga prutas. "Strawberries," bulong niya. Pinapanood niya lang ito na mamili, tahimik siyang natatakam sa paborito niyang prutas. Pulang pula at halatang bagong pitas. "You want strawberries?" Pakiramdam niya lumapad ang tenga niya sa tanong nito. Hindi pa man siya nakakasagot inabot na nito ang walang lamang basket sa kanya. "Go on, pick all you want."

“Oo anak, dumain kami sa palengke at ang daming fresh na mga strawberry. Magtatanong din kami sa strawberry farm kung makakabili ba kami. Dapat pala sumama kayo ni Rocco rito dahil malamig dito.” Patuloy ang pag-uusap nilang dalawa at walang sawang kwenekwento ni Suzzette ang mga napuntahan na nilang lugar sa Baguio. Nakasuot na rin ito ng makapal na jacket na para bang nasa ibang bansa sila dahil sa malamig na klima.

tanong ko sabay nakataas ang kilay. He smirked. “Somewhere in this place. Horses. Fresh air. Maybe some strawberries, kung swerte tayo.” Napatawa ako, half surprised. “Horses? Strawberries? Really? Kailan nagkaroon ng strawberries dito sa Tagaytay? Hindi ba’t sa bagyo lang iyon?” “Somewhere else, yes,” sagot niya, sabay haplos sa pisngi ko. “Besides, I want to see you smile somewhere else, not just in this room.”