Baguio Quotes 소설 & 이야기

Biglang may nagtanong pa, "Kahit kailan po ba, Tata Dodong, umibig kayo?" Biglang napalitan ng matamis ngunit may halong pait ang ngiti ni Tata Dodong. "Siyempre naman, Lahat naman tayo, umiibig 'diba? Aba'y abno'y ka na kapag hindi ka umibeg." Saka ito mapait na tumawa. "Ibig-sabihin, umibig na kayo? Magkwento naman po kayo." Sabi ni Dan.

sabi nito "Naku h'wag na kaya, bess. Nakakahiya sigurado puro mayayaman ang mga nanduon." tanggi nya dito. Hindi nya maiwasang makaramdam ng panliliit isipin pa lang n'yang puro mayayaman ang nasa paligid nya. E ano naman sila. Baka pagtinginan pa nga sila duon ng iba. Kaya nga kung ano anong alibi ang iniimbento nya sa kaibigan sa tuwing mag aaya ito sa kanya sa kahit anong handaang ganap sa kanila, wala rin naman itong magawa. "Gaga. E anu ba naman tingin mo sa sarili mo, hindi tao?" eksaherado nitong bulalas.

Jewel POV Kadarating ko lang sa Baguio mabuti na lang at mabilis ang naging byahe kahit na maga pa ang mga mat ko ay pinilit ko talagang makaalis at makalayo. Hindi ko alam kung saan ako pupunta basta may mahanap lang ako na pwedeng marentahan dito ay maayos na sa akin.

Bigwas ko sakaniya "San ako pupwesto sa pagitan ng hita mo?" Asar pa niya na mas lalo kong ikinapikon kaya muli ko siyang hinampas ng unan. "Kumain kana at may pupuntahan ako maya-maya." Kaswal na itong nakikipag-usap sa akin. Masasabi kong unti-unti ko nang nakukuha ang tiwala nito. Next goal ay hindi na niya ako ila-lock sa kuwartong iyon.

sagot at tanong niya sa akin. Mas lalo naman akong naguluhan dahil sa tanong niya. "What do you mean? What are you talking about?" kunot noo kong tanong sa kaniya. Bahagya naman siyang natawa at napainom sa juice niya kaya nanatili akong naka-upo roon at hinintay ang sasabihin niya. "Nevermind. Marami lang pumapasok sa isip ko ngayon kaya hindi ko alam ang mga nasasabi ko," paliwanag niya.

paniniguradong tanong pa nga niya. "Oo, honey. Hindi naman pala. Nagbakasyon lang silang dalawa doon sa Singapore ng isang buwan. Iyon ang ginawa nila at wala nang iba pa. Pinaniwala niya tayo sa kasinunggalingan, honey. Napipikon ako sa kapatid mo na best friend ko sa totoo lang. Pinapamukha niyang tanga tayong dalawa. Naniwala naman nga tayo sa sinabi niyang 'yon na akala natin ay totoo ngunit hindi naman pala. What the fuck?!" saad pa ni Marcus sa kanya.

Tanaw mula roon ang makabagong skyline ng Bonifacio Global City. Tahimik niyang ipinikit ang mga mata. Naalala niya ang naging pag-uusap nila ni Mikael. Ang mga nawawalang records. Ang lumang aksidente sa Baguio. At ang posibilidad na halos imposibleng paniwalaan. Dahan-dahan siyang napabuntong-hininga. Pagkatapos ay mahina niyang ibinulong sa sarili. "Maybe...Mikael isn't wrong."

Aba't— Kumuha ako ng pera sa wallet at ibinigay sa kanya. "Oh, 100. Kumain ka ng marami ha, mag hintay ka kay Mama dito sa gate mamaya. Mag ingat ka, wag makipag-away." Payo ko kay Kira "Oo na po. Sige na ate, baka ma-late ka pa." Saad ni Kira Hindi lang 'baka'. Late na talaga. Kumaway si Kira sa akin habang papasok sa school at nginitian ko naman siya tsaka ako sumakay na muli ng jeep papunta sa trabaho ko.

May pagkainis na nakalarawan sa mukha niya nang lumingon siya sa akin. "Even if you don't believe me, you should atleast be careful on your way to Baguio. And I think you should ride a bus instead of your own car when you go there," ayaw pa ring paawat na wika ko sa kanya. Lalo lamang napailing si Sarhento. Mukhang baliw na yata talaga ang tingin niya sa akin ngayon. Hindi niya pinansin ang huling sinabi ko at itinuloy na niya ang naudlot na pagpasok sa loob ng sasakyan niya.